قناعت از ماده قنع گرفته شده است .

از نظر لغوی : به معنای اکتفا کردن به اندک از آنچه مورد نياز انسان است.

به معنای زياد ديگری نيز آمده است : راضی شدن به اندازه نياز بسنده کردن و صرف کردن .  زياده طلبی نداشتن در خرج و صرف مال و هر چيزی اندازه نگه داشتن و .... و همچنين به معانی صرفه جويی – روحيه بی نيازی – حرص و طمع نداشتن و ضد اسراف کاری می باشد.

در اصطلاح شرعی : صفتی است که با تکرار و تمرين در انسان بصورت ملکه ای درمی آيد که باعث خشنودی و راضی شدن به چيز کم و نگه داشتن نفس از زاده خواهی می شود. شرع مقدس حد و حدود هر چيزی را در مصرف شخص معين کرده است. بايد توجه داشت که بيشتر از آن حدی که معين شده و بيشتر از حد لزوم صرف و خرج نشود. به بيان ديگر می توان گفت : قناعت : رضايت به کم و حسن تدبير معاش است بدون دوست داشتن زياده از حد زندگانی و اعتدال و ميانه روی نيز می باشد.

مفهوم حرص

بازنگري و اصلاح جدي مقوله مصرف