اين صفت، آثار زيان بار براي فرد و جامعه انساني در بر دارد. شايد بتوان گفت كه اين آثار زيان بار به فرد و جامعه انساني منحصر نمي شود و حتي مي تواند گريبان طبيعت، حيوانات و گياهان را بگيرد. جامعه اي كه گرفتار اين صفت ناپسند شود به تصرف بي رويه درعرصه هاي گوناگون دست خواهد زد.

در درجه اول آثار منفي و اين صفت متوجه انسان مي شود. آدم حريص گرفتار رنج و دردي است كه تنها با مرگ مي تواند از آن رهايي يابد. مانند: خواري، محروم شدن از آرامش و آسايش، قانع نشدن به حق خود و در نتيجه روي آوردن به جور و ستم براي رسيدن به اهداف ناميمون خويش.

حرص و  طمع را مي توان به دو گونه دانست:

١- حرص و طمع پسنديده

انسان هاي خردمند همه گواهي مي دهند كه انسان خوب و پسنديده را مي فهمد و در مقابل، بد و ناپسند را نيز تشخيص مي دهد. قرآن كريم نيز به اين معنا اشاره دارد آنجا كه مي فرمايد:

« سپس پليدكاري و پرهيزكاري‌اش را به آنها الهام كرد.»

حضرت امير المومنين علي (ع) در پاسخ به پرسش كه :« كدام خواري بدتر است؟» فرمود: آزمندي دنيا.

توجه به روانشناسي انسان از اهميت فراواني برخوردار است. زيرا مي تواند در شناختن حقيقت و خواسته هاي آدمي، راهنماي خوبي باشد.

ذلت و خواری ،نگرانی و تشويش خاطر ،چشم طمع داشتن به مال ديگران ،عدم امنيت در معيشت،احساس حقارت .کسی که به آنچه خداوند به او داده راضی نباشد خواه ناخواه دست نياز به سوی ديگران دراز می کند که باعث باعث ذلت و خواری او می شود.

انسان حريص و طمعکار هميشه نگران است و خاطر ناراحت دارد . نگران سرنوشت مال و ثروتش است نگران وضعيت و مقام و منصب خود است لذا هميشه پريشان خاطر است.

فردی که حرص و طمع دارد هميشه احساس نا امنی در معيشت و زندگی می کند. فکر می کند بايد هر چه بيشتر بدست آورم برای روز مبادا . در حالی که غافل از اين است که خداوند روزی همه را تضمين کرده است. مورد بعدی اين است که احساس حقارت می کند. اگر ساده زيست باشد و به دور از تجملات و چزهای پرخرج و به درد نخور و دکوری باشد فکر می کند تحقير شده و چيزی از شخصيت و کلاسش کم شده است. ولی در اصل دين مبين اسلام چنين روشی پسنديده نيست. انسان حريص مريض است و بايد آن را درمان کرد يا خودش برای درمان بيماريش که بسيار خطرناک نيز هست تلاش کند.