پديده مصرف گرايي و اسراف در نقطه مقابل مصرف بهينه قرار گرفته است. «مصرف گرايي» يا به عبارت ساده تري اسراف كه يكي از بزرگترين آفت ها و آسيب هاي فردي و اجتماعي و از گناهاني است كه مورد نهي شديد خداوند متعال واقع شده است و در مقابل اعتدال و ميانه روي در مصرف قرار گرفته است؛ به طور كلي هرگونه زياده روي در كميت و اتلاف را شامل مي شود. در حقيقت مصرف گرايي عامل تخريب رشد، توسعه و از بين رفتن منابع ملي است. مصرف گرايي از يك نگاه در معناي مصرف نامتعارف است كه نياز فيزيكي فرد را برطرف نمي سازد، بلكه نياز كاذب فرد يا افراد را كه گاه به تقليد از ديگران، تبليغات، شرايط مادي يا تغييرات ساختار جامعه ايجاد شده برطرف مي سازد. مصرف گرايي در نگاه عالمان دين نيز در همان معناي لغوي اسراف استعمال شده است و هرگونه بيهوده گرايي، زياده روي و اتلاف و مانند آنها را اسراف مي دانند.

فرهنگ‌سازي بر پايه قرآن و معارف اهل‌بيت عليهم‌السلا‌م و معرفي و ترويج   زندگي ديني در راستاي تربيت اسلا‌مي نسل‌ها به عنوان اصلي‌ترين ماموريت   دين براي زندگي تلقي مي شود . و درست در همين نقطه است كه دين براي زندگي بهتر تعريف مي شود . فرهنگ سازي از طريق ارزشهاي ديني مستلزم حركتي دقيق، علمي و مبتني بر شناخت   مولفه‌هاي ضروري در امر ترويج و تبليغ دين مي‌باشد . واقعيت اين است كه آموزهاي ديني به دليل تاثير گذاري بر افراد جامعه و   ضريب نفوذ بالا مي توانند يكي از ابزارهاي تاثير گذار در بهسازي رفتار و   فرهنگ جامعه تلقي شوند و در اين ميان فرهنگ سازي بر پايه قرآن و معارف مي   تواند نقشي تعيين كننده در جامعه ايفا كند . فرهنگ ديني با توجه به مقبوليت بسيار بالاي آن در جامعه در شرايط فعلي مي   تواند بهترين الگو براي اصلاح الگوي مصرف تلقي شود از اين رو ابعاد فرهنگ   سازي ديني نيازمند بررسي دقيق تر است تا هدف گذاري درستي براي سال 88صورت   دهد . پر واضح است كه نقش نهادهاي ذير بط در حوزه دين و تبليغات ديني و اسلامي   در طرح و رواج الگوي مصرف اسلامي مي تواند تعيين كننده و تاثير گذار باشد .

دين اسلام، دين اعتدال، ميانه روي و دوري از افراط و تفريط است . اسلام سعي مي كند با برنامه هاي متعدد پيروان خويش را در راه راست و خط   اعتدال نگه دارد و با افراط و تفريط در هر امري مخالف است و آن را براي   زندگي دنيوي و اخروي و فردي و اجتماعي مسلمانان مضر مي داند .

جايگاه و اهميت كسب و كار حلال   در   آيين اسلام، درآمدهاي مشروع و كسب و كار و اموال حلال، جايگاه ويژه اي   داشته و قرآن مجيد آن را مايه قوام و هستي شخص و جامعه و مايه زينت و   آرامش در زندگي اين دنيا مي خواند؛ آنجا كه مي فرمايد: «ولاتوتواالسفهاء   اموالكم التي جعل الله لكم قياما در جاي ديگري مي فرمايد: «المال   و البنون زينه الحياه الدنيا...».