حّر بن یزید ریاحی که از فرماندهان جنگاور و دلیر عمر بن سعد بود و همو بود که در وهله نخست، راه را بر امام حسین (ع) بست و او را به اجبار واکراه به کربلا رهسپار گردانید؛

وقتی بزرگواری امام حسین(ع) و حقیقت خواهی وی را ملاحظه کرد و از سوی دیگر شاهد نیت های پلید عمر بن سعد و لشکریان عبیدالله بن زیاد و جنایت ها و ستم کاری های آنان بود، از خواب غفلت و دنیا طلبی بیدار شد و در خود احساس نگرانی و ندامت نمود و در وی دگرگونی شگفتی به وجود آمد.

به طوری که یکباره سپاه کفر پیشه عمر بن سعد را ترک و به سوی خیمه گاه امام حسین(ع) رهسپار شد. حر به نزد امام حسین (ع) رفت و از آن حضرت درخواست عفو و بخشش نمود و از کردار و رفتارهای پیشین خود اظهار پشیمانی کرد. امام حسین(ع) با مهربانی تمام حر بن یزید را پذیرفت و از وی استقبال کرد و با رفتار خود موجب تقویت ایمان حر گردید.

حر برای روشن گری سپاه به سوی آنان برگشت و با معرفی خود و چگونگی هدایت یافتنش، آنان را به راه خیر و سعادت و پیوستن به سپاه حقیقت جوی امام حسین (ع) دعوت کرد.

دشمنان که از ملحق شدن حر به امام حسین (ع) بسیار نگران و ملتهب شده بودند، وی را سنگباران و تیرباران کرده و از نزدیک شدنش به نیروهای خود، بازداشتند. حر به ناچار به سوی خیمه گاه امام حسین(ع) برگشت.

پیوستن حر به سپاه امام حسین (ع) و سخنرانی وی برای سپاه عمر بن سعد در دفاع از امام حسین (ع)، برای عمر بن سعد و دیگر جنگ افروزان دشمن بسیار گران و نگران کننده بود و تأثیر زیادی در نیروهای دشمن به وجود آورد.

آیا می دانستید که سالهاست آب روانی در زیر حرم مطهر حضرت قمر بنی هاشم (س) جاریست؟

 همان آبی که بر فرزندان پیامبر در ظهر عاشورا 14 قرن پیش بستند، امروز در حرم قمر بنی هاشم، به طرز معجره آسایی نابینا را بینا می کند، بیمار سرطانی را شفا می دهد و از 50 سال قبل تاکنون این آب در یک سطح ثابت مانده و هر چه از آن استفاده می شود نه کم و نه زیاد می‌شود.

او مردى شجاع و شریف در قبیله‌ی خود بود و در كوفه اقامت داشت و شجاعت او در جنگ‌ها مشهور بود. در ابتداى كار از طرفداران عثمان بود و پس از ملاقات با امام حسین (ع) در اثر هدایت الهى از عقیده خود دست كشید و از شیعیان على و اهل ‌بیت علیهم السّلام شد و همراه امام حسین (ع) به كربلا آمد.

روز عاشورا بعد از گزاردن نماز با امام حسین (ع)، دست خود را روى شانه امام نهاد و این رجز را خواند:

اقدم هدیت هادیّاً مهدیّاً               الیوم تلقى جدّک النّبیّا

و حسناً و المرتضى علیّاً            و ذا الجناحین الفتى الکمیا

و اسد اللّه الشهید الحیّا؛

به پیش اى هدایت شده و راهنما، امروز جدّت نبى اکرم(ص) را دیدار خواهى کرد، و همچنین حسن مجتبى(ع) و على مرتضى(ع) و صاحب دو بال(جعفر طیّار) آن جوانمرد شجاع را و حمزه شیر خدا شهید زنده را دیدار خواهى نمود.

سپس به میدان آمد و مبارزه سختى با سپاه كوفه كرد تا آن كه یك‌صد و بیست نفر از آنان را به قتل رساند.

 واعظینی که تاریخ عاشورا را بر فراز منابر نقل می کنند، دائما این حادثه را به شکلی نقل می کنند که دل ما را می سوزاند. اینکه امام (ع) با عده ای زن و بچه در صحرایی سوزان، اسیر دست عده ای ظالم و جنایتکار شده اند و نتوانسته اند آنگونه که باید و شاید از خود دفاع کنند و از آن بالاتر اینکه نتوانسته اند دستاورد نظامی خوبی را کسب کنند.

 برای ما بسیار عجیب و غیر منتظره است؛ چرا امام (ع) در این حادثه نتوانست آنگونه که باید و شاید بجنگد و افتخار نظامی خوبی در حد افتخارات امام علی (ع) در جنگهای تاریخ اسلام کسب کند؟ آیا امام حسین (ع) از نظر نظامی توانمندی بالایی در حد امام علی (ع) نداشت و نمی توانست در این برخورد نظامی پیروز شود و یا اینکه حداقل دستاورد نظامی خوبی را کسب کند؟

امام حسين (ع) براى پيش گيرى از نبرد و خون ريزى نيروهاى دو طرف، تلاش زيادى به عمل آورد و از هر راه ممكن مى خواست از كشتار مسلمانان جلوگيرى نمايد و خون كسى بر زمين نريزد. ولى دشمن كه مغرور از كثرت سپاه خود و قلت ياران امام (ع) بود، به هيچ صراطى مستقيم نبود و به هيچ پيشنهادى پاسخ مثبت و كار ساز نمى داند و خواهان تعيين تكليف از راه نبرد و خون ريزى بود.

امام حسين (ع) در روز عاشورا، برخى از ياران خود را به نزد سپاه دشمن فرستاد تا با آنان گفت و گو كرده و با بيان حقايق و واقعيت ها، آنان را از شرارت و جنايت منصرف كنند.

آن حضرت، خود نيز بارها براى اندرز سپاه كفر پيشه دشمن، پا پيش نهاد و با بيان خطبه هايى روشن گر، آنان را به حفظ آرامش و عدم خون ريزى دعوت كرد و از جنگ و مبارزه بازداشت. ولى جز تعدادى اندك كه از خواب غفلت بيدار شده و حقيقت را دريافتند و به سپاه آن حضرت پيوستند، بقيه آنان در ضلالت و گمراهى خويش باقى مانده و بر آغاز جنگ اصرار مى كردند. 

منبع:

لهوف سيد طاووس، ص 114