امام حسين (ع) پس از نماز صبح، سپاه خويش را كه متشكل از 32 تن سواره و 40 تن پياده بودند، به سه دسته تقسيم كرد. دسته اول را در بخش ميمنه، دسته دوم را در بخش ميسره و دسته اى را ميان آن دو قرار داد.

فرماندهى بخش ميمنه را به "زهير بن قين" و فرماندهى بخش ميسره را به "حبيب بن مظاهر" واگذار كرد و خود در وسط دو سپاه مستقر شد و بيرق سپاه را به برادرش "عباس بن على (ع)"  سپرد و خيمه ها را در پشت سر قرار داد.

عمر بن سعد نيز سپاهيان جنايت پيشه خود را به چند گروه تقسيم كرد. وى، فرماندهى بخش ميمنه را به "عمر بن حجاج"، فرماندهى بخش ميسره را به "شمر بن ذى الجوشن"، فرماندهى سواره نظام را به "عروه بن قيس" و فرماندهى پياده نظام را به "شبث بن ربعى" واگذار كرد. وى بيرق ، ننگين سپاه خود را به غلامش "دريد" سپرد. دو سپاه در برابر يك ديگر صف آرايى كرده و براى آغاز نبرد سرنوشت ساز، لحظه شمارى مى كردند.

پس از شهادت امام حسین (ع) و یارانشان، عمر بن سعد ملعون فریاد زد: «چه کسی داوطلب می شود که بر بدن حسین اسب بتازد؟»

ده نفر از مردم سنگ دل جلو دویدند که عبارت بودند از:

1. اسحاق بن حوبه (کسی که پیراهن امام را غارت کرد)

2. اخنس بن مرثد

3. حکیم بن طفیل

4. عمر بن صبیح صیداوی

5. رجاء بن منقذ عبدی

6. سالم بن خیمثمه جعفی

7. صالح بن وهب جعفی

8. واحظ بن غانم

9. هانی بن ثبیت حضرمی

10. اُسید بن مالک

اینان در برابر کاری که کردند، جایزه ی کوچکی از ابن زیاد گرفتند. ابن طاووس در کتاب ارزشمند خود، «لهوف» ذکر می کند که هر ده تن آنها حرام زاده بودند. (1)

عمر، فرزند سعدی است که در انتسابش به وقاص تردید وجود دارد. مادر سعد با خادم مادرش که مردی از قبیله ی بنی عذره بود، زنا کرد و حاصل آن سعد بی سعادت شد.

اتفاقاً روزی سعد ابی وقاص با معاویه بر اثر چنین ماجرایی بحث کردند. ماجرا اینگونه بود که سعد به معاویه گفت: «من در امر خلافت از تو سزاوارتر هستم.» معاویه در جوابش گفت: «چون تو از نطفه ی مردی از قبیله ی بنی عذره هستی، لایق امر خلافت نیستی؛ زیرا آنها ار اراذل مردم اند.» (1)

سید اسماعیل حمیری، در شعری به زیبایی چنین رقابتهایی را در آن دوره به تصویر کشیده است. او می گوید: «زمانه این گونه گردیده است که کسانی که نسب معینی ندارند به ریاست می رسند.

آنها خود را به کسی به دروغ نسبت می دهند در حالی که نسبی پست و بد ذات دارند. ملعونین اول و ثانی و ثالث و معاویه و دیگران که همگی صاحب نسبهای غیرمعروف و پست بوده اند بر مردم ریاست کرده اند و اگر حرام زادگی فرزندان سعد نبود، آنها نیز به ریاست نمی رسیدند.» (2) 

منابع:  

1. ترمذی، سنن ترمذی، ج 2، ص 213

در روز عاشورا، امام حسین (ع)، آتشی فراهم کرد تا مانع پیشروی لشکر دشمن شود. شمر با وقاحت به امام گفت: «ای حسین! به سوی آتش شتاب کردی، پیش از آنکه قیامت برسد.» امام در پاسخ او فرمود: «ای پسر زن بُزچران! تو از من به آتش سزاوارتری.» (1)

مادر شمر که زن بزچرانی بود و در بیابان به کار خود مشغول بود، از چوپانی که از کنار او می گذشت، تقاضای آب کرد تا با آن رفع عطش کند. چوپان تقاضای شیطانی خود را شرط دادن آب قرار داد و او نیز پذیرفت و از این طریق، نطفه شمر منعقد شد. (2)

منابع:  

1. مقتل ابومخنف، ص 221