و چقدر عالی و پر معنی آیه الله شَعرانی (ره حقیقت شهادت آن سرور را در «دَمعُ السُّجوم حکایت نموده است
شاهان همه به خاك فكندند تاجها
تا زيب نيزه شد سر شاه جهان عشق
بر پاي دوست سر نتوان سود جز كسي
كو را بلند گشت سر اندر سَنان عشق
از لامكان گذشت به يك لحظه بی‌بُراق
اين مصطفي كه رفت سوي آسمان عشق
شاه جهان عشق كه جانانش از ألست
گفت اي جهان حُسن، فداي تو جان‌عشق
چقدر مرحوم حجّت الاسلام نَیّرِ تبریزی وضع و کیفیّت موجودات را هر یک به نوبه خود و در سعه و استعداد خود، در وقت شهادت حضرت خوب مجسّم نموده است آنجا که گوید:
جان فداي تو كه از حالتِ جانبازي تو
در طَفِ ماريه از ياد بشد شور نُشور
قُدسيان سر به گريبان به حجاب مَلكوت
حُوريان دست به گيسوي پريشان ز قُصور
گوش خَضرا همه پر غُلغُله ديو و پَري
سطح غَبْرا همه پُر ولوله وحش و طُيور
غرق درياي تحيّر ز لب خشك تو نوح
دست حسرت به دل از صبر تو أيّوب صبور
مرتضي با دل افروخته لاحَوْل كنان
مصطفي با جگر سوخته حيران و حصور
بارد! چه، خون؛ که! دیده، چسان؟ روز و شب، چرا؟
از غم، کدام غم؟ غم سلطان اولیا
نامش که بُد؟ حسین، ز نژاد که؟ از علی
مامش که بود؟ فاطمه، جدش که؟ مصطفی
چون شد؟ شهید شد، به کجا؟ دشت ماریه
کَی؟ عاشر محرم، پنهان نه، برملا
شب کشته شد؟ نه، روز، چه هنگام؟ وقت ظهر
شد از گلو بریده سرش؟ نی! نی! از قفا
مظلوم شد شهید؟ بلی! جرم داشت؟ نه
کارش چه بد؟ هدایت، یارش که بد؟ خدا
هفت روز است که زمین را آفریده اند . هفت روز است که زمین را شخم میزنیم . همه گندم های ممنوعه را کاشتیم و جاودانگی نرویید .
این مطلب را به اشتراک بگذارید:
