منظور از زیارت( خائفانه )، وجود خوف و خطر و هراس و رنج و گرفتاری، در راه زیارت کربلا است، که بر ارج و اعتبار، و بر پاداش و ارزش زیارت، می افزاید. چنین زیارتی، بیشتر از زیارتهای معمولی، نشان دهنده تأثیر اجتماعی ( زیارت )، و میزان عشق و فداکاری ( زائر ) است.
( ابن بکیر )، به امام صادق(ع) عرض می کند:
قلبم، مرا به زیارت قبر پدرت سیدالشهدا می کشد (دلم هوای کربلا می کند) و هنگامی که از خانه و دیار خود، به قصد زیارت بیرون می روم، دلم همواره خائف و هراسان و ترسان است، تا از زیارت برگردم. و این به خاطر ترس از حکومت و جاسوسان گزارشگر و مأموران نگهبان اوست.
امام، در پاسخ او می گوید:
( ای ابن بکیر! آیانمی خواهی و دوست نداری که خداوند، در راه ما، تو را ترسان ببیند؟ آیا نمی دانی هر کس که به خاطر خوف ما و همراه با ترس ما ترسان شود، خداوند او را در سایه عرش خویش قرار می دهد؟و با حسین(ع) هم سخن خواهد شد و در روز قیامت که روز ترس و گرفتاری بزرگ است، خداوند، او را ایمن خواهد ساخت و قلبش آرام خواهد بود؟!...)(1)
این مطلب را به اشتراک بگذارید:
