آیت بزرگ ایستادن
آن روز که در سایه سار دیوار بلند شکیبائیت، درد تکیه زد و غم صبورترین شانه و مطمئن ترین قلب را در ازدحام خون و عطش و تازیانه یافت، ما به توانایی «زن» ایمان آوریم.
آن روز که از ساحل گودال گذشتی و موج تلاطم خون تا ابدیت دامن می گسترد، هیچکس شکسته ات ندید. آنان که «حماقت خویش را راست ایستاده بودند» و فرو شکستنت را انتظار میکشیدند، زنی را دیدند که راست قامت می دود! و اگر هم خم می شود، برای بوسهی وداع است بر حلقومی بریده و نشاندن پیکری است سیصد و شصت زخم خورده در مقابل چشم های خدا که «خدایا قربانی آل محمد(ص) را بپذیر!»
این مطلب را به اشتراک بگذارید:
