به مناسبت موضوع مورد بحث خويش، براي ذكر مصيبت، از اقدام امام حسين عليه‌السلام به هنگام خردسالي ياد مي‌كند كه مواعظ پيامبر گرامي اسلام را براي زهراي مرضيه سلام الله عليها نقل فرمود و خبر به پيامبر رسيد و براي شنيدن آن به منزل دختر خويش آمد و در نهانگاه آماده شنيدن بازگويي مواعظ خويش از سوي حسين گرديد اما كودك از بازگويي خودداري نمود و به مادر گفت ظاهرا مردي بزرگ به من مي‌نگرد كه نمي‌توانم درست سخن بگويم، پيامبر از نهانگاه خود بيرون آمد و حسين را در آغوش گرفت و «سه مرتبه لب‌هايش را بوسيد و فرمود جدت قربان شيرين زبانيت شود. نمي‌دانم پيغمبر كجا بود ببيند روز عاشورا همين حسين به همين فصاحت، كوفيان را موعظه مي‌كند، گوش به حرفش نمي‌دهند... پيغمبر كجا بود ببيند آن لب‌ها را كه مي‌بوسيد، ملعون شراب خوار به چوب آزرده‌اش نمود
در دوره پادشاهي ناصرالدين شاه، مراسم سوگواري سرور شهيدان به گستردگي در تهران برگزار مي‌شد. با توجه به بي سوادي عمومي و كاستي‌هاي نظام آموزش مكتب خانه‌اي، برگزاري اين مراسم، فرصت مغتنمي در اختيار دانشوران ديني قرار مي‌داد تا به آموزش عمومي معارف ديني اقدام نمايند. در اين مقاله، تعداد، نحوه برگزاري و ميزان استقبال مردم از آن مجالس مورد بررسي قرار گرفته و ضمن معرفي برخي از وعاظ مشهور، به نقش ملا آقا دربندي در تشكيل آن مجالس، و ملا اسماعيل واعظ در تامين منابع مورد نياز سخنوران آنها، اشاره شده است.
واژه‌هاي كليدي: امام حسين(ع)، عزاداري، تعزيه، ناصرالدين شاه.
این مطلب را به اشتراک بگذارید:
