سلطان کربلا

روضه‌ها

(موارد داخل پرانتز از مؤلف كتاب است) 

مجلس 1

مرويست: كه زمين كربلا افضل بقعه‌هاي بهشت خواهد بود، كه انبيا و اوليا در آن ساكن خواهند شد و چون مشيّت خدا قرار گيرد كه دنيا را فاني سازد و قيامت برپا كند، ملائكه به امر خدا كربلا را با آن چه در آن نهان است، بر خواهند داشت و بلند خواهند كرد و آن زمين در آن وقت درخشنده خواهد بود، به نحوي كه عالم را روشن خواهد كرد. پس آن را در بهشت خواهند گذاشت و خداوند آن زمين را روضه‌اي از رياض بهشت گرداند و آن زمين ارفع و افضل از بهشت خواهد بود و در آن جا ساكن نخواهد شد، مگر اولوالعزم از پيامبران و آن زمين در ميان روضه‌هاي بهشت چنان درخشنده باشد؛ مانند: آفتاب و ماه كه براي اهل زمين مي‌درخشند و آن زمين ندا خواهد كرد، كه منم! زمين مقدس طيّب مبارك كه جسد حضرت سيدالشهداء ابي‌عبداللَّه الحسين، سيد جوانان بهشت را در برداشتم. [193] .
 

اشاره

فطرت انساني خواستار نعمت‌هاي زيباي جهان هستي است، امّا در مصداق نعمت اختلاف مي‌باشد، گاهي نعمت را به تمام وسايل مادي دنيا كه تأمين كننده ابعاد جسمي بشر است، تفسير مي‌نمايند. در حالي كه وسعت معناي نعمت به تمام آن چه را كه روح، جان و جسم انسان را زنده و آباد مي‌نمايد، اطلاق مي‌گردد، وحي و نبوت، رهبري الهي و كتب آسماني، عقل و وجدان، سلامت روحي و جسمي و بلكه تمام وسايل زندگي، رفاه و آسايش، از خوردن و پوشيدن و مسكن، همه مصداق نعمت‌هاي الهي هستند. 

اشاره

مردي در محضر امام حسين عليه السلام عرض كرد: «اِنّ المعروفَ اِذَا اُسْدِيَ اِلَي غَيرِ اَهْلِهِ ضَاعَ؛ همانا معروف زماني كه به غير اهل آن عرضه شود، از بين مي‌رود. امام در جواب فرمود: «لَيسَ كَذلِكَ وَ لكِن تَكُونُ الصَنِيعَةُ مَثَلُ وابِلِ المَطَرِ تُصيبُ البِّرَ وَ الفاجِر؛ [187] اين طور نيست، بلكه كارها و اعمال خوب، مثل قطرات باران است، كه به خوب و بد مي‌رسد».رسول گرامي اسلام صلي الله عليه وآله وسلم فرمود: «سَيَّدُ القَومِ خَادِمُهُم؛ آقا و بزرگ اقوام و خويشان خدمتگزار آن‌هاست.ما بايد تلاش، كار و خدمت خويش را براي خدا به همنوعان خود عرضه نماييم، تا خالق جهان هستي ما را در سخت‌ترين شرايط در يابد و  نجات دهنده و نجات بخش ما باشد. حضرت علي عليه السلام در دعاي پر فيض كميل مي‌فرمايد: «قَوِّ عَلي خِدْمَتِكَ جَوارِحي؛ پروردگارا! اعضاي بدن مرا در راه خدمتت تقويت نما».

اشاره

عقد برادري در اسلام از زمان پيامبر صلي الله عليه وآله وسلم مطرح بوده است و وجود گرامي حضرت با علي عليه السلام عقد اخوت بستند، و ديگر اصحاب هم اين سيره را عمل نمودند. قرآن شريف هم اين مهم را بيان كردند.حال از سخنان ارزشمند سالار شهيدان حسين بن علي عليه السلام پيرامون چهار گروه از كساني كه ادعاي برادري دارند، آويزه گوش دل نماييم:اَلاَخَوانُ اَربَعَةٌ، فَأخٌ لَكَ وَ لَهُ، وَ أَخٌ لَك، وَ اَخٌ عَلَيكَ، وَ اَخٌ لالَكَ وَ لا لَهُ؛ [180] ارتباط برادران مسلمان با يكديگر به چهار صورت مي‌باشد: پس برادري كه براي شما و خودش است. برادري كه فقط براي توست و برادري كه عليه توست و برادري كه نه براي تو و نه براي خودش است. 

اشاره

سلام و درود يكي از شعائر الهي است، كه در طول زندگي بشر در ميان ملت‌ها به گونه و روش‌هاي مختلف مطرح بوده است و اسلام هم در اين زمينه بيانات بسيار شيوا و زيبايي دارد، كه به گوشه‌ايي از آن‌ها اشاره مي‌گردد. [177] .در سيره رسول گرامي اسلام صلي الله عليه وآله وسلم و اولياء الهي سبقت در سلام بوده است.حضرت امام حسين عليه السلام فرمود: «للِسَّلامِ سَبْعُونَ حَسنَةً تِسعٌ وَ سِتُّون لِلمُبتَدَءٍ وَ واحِدَةٌ لِلرّادِ؛ [178] براي سلام هفتاد خوبي مي‌باشد، كه  شصت و نه مورد از آن براي شروع كننده سلام و يك خوبي براي جواب دهنده آن مي‌باشد.

اشاره

حضرت ابا عبداللَّه الحسين عليه السلام فرمود: «مَن حَاوَلَ اِمَرءاً بِمَعصيَةِ اللَّهِ كَانَ اَفوُتُ لِمَا يَرجُوا وَ اَسْرَعُ لِمَا يَحذَرُ؛ [171] كسي كه با گناه و معصيت اطراف انساني جمع گردد. آرزوهايش را زودتر از دست مي‌دهد و از آن چه ترس دارد و مي‌خواهد از آن دور شود، سريعتر گرفتارش مي‌گردد». با تخلف و گناه نمي‌توان به اهداف عالي نائل گشت.لذا اجتناب از مجلس گناه و نافرماني الهي، عزت دنيا و آخرت و حوائج انسان را تأمين مي‌نمايد.

اشاره

فطرت و عقل سالم، انسان هوشيار را تحسين نموده و غافلان را تقبيح مي‌نمايد، پس اگر بشر مورد حمله غافل گيرانه دشمنان دروني و بروني قرار گيرد، شكست خورده و خسارت‌هاي آن قابل جبران نمي‌باشد؛ پس انسان بايد كاري نكند، كه خداوند او را غافلگير نمايد.حضرت امام حسين عليه السلام فرمود: «اَلاستِدراجُ مِنَ اللَّهِ سُبحانَهِ لِعَبْدِهِ اَنْ يَسْبَغَ عَلَيهِ النِّعمَ وَ يَسْلُبَهُ الشُّكْرَ؛ [169] خداوند بنده‌اش را غافلگير مي‌نمايد [بدين صورت، كه] نعمت‌هاي فراواني به او ارزاني نموده و شكر آن‌ها را از او سلب مي‌نمايد».