سلطان کربلا

اشاره

در فرهنگ اسلام و قرآن، در زندگي اجتماعي بشر، در مواقع اضطراري و دفاعي، حفظ جان و مال، آبرو و تماميت ارضي يك كشور، جهاد و مبارزه با دشمنان داخلي و خارجي مطرح است و همه انسان‌ها جهاد و مبارزه را در جايگاه صحيح و عادلانه خود امري مطلوب، بلكه آن را لازم و رزمندگان را مورد تجليل و عظمت قرار مي‌دهند و آن‌ها را حماسه آفرينان و تاريخ سازان، الگوهاي شجاعت و ايثار و گذشت مي‌شمارند، لذا در آيات و روايات چهارده معصوم‌عليهم السلام به صورت وسيع اين ركن فروع دين مطرح و در كتب فقهي به عنوان كتاب جهاد عنوان شده است. در اين جا به گوشه‌اي از انديشه حسيني كه حضرت عملاً اين اصل اساسي اسلام را با جان و مال، فرزندان و اصحاب خويش زنده  نموده اشاره مي‌نماييم.

اشاره

پادشاه روم از امام حسين عليه السلام در مورد كهكشان و هفت چيز كه خداوند آنها را در رحم نيافريده سؤال كرد. امام خنديد!پس پادشاه عرض كرد: چه چيز شما را خنداند.امام فرمود: «لِاَنَّكَ سَألتَني عَن أَشياءٍ ما هِي مِن مُنتَهَي العِلمِ اِلاَّ كَالقَذي في عَرضِ البحر، اما الَمجَرَّةُ فَهِي قَوسُ اللَّهِ وَ سَبَعةُ اَشياءٍ لَمْ تَخْلُقْ في رَحمٍ فَاَوَّلها آدم ثُمَّ حوّا و الغُراب وَ كَبْشُ ابراهيم عليه السلام و ناقَةُ اللَّهِ وَ عَصا موسي عليه السلام و الطَّيرُ الذي خَلَقَهُ عيسي ابن مريم عليهما السلام؛ [163]

اشاره

جواني و مردانگي و ايمان، با يكديگر ارتباط مستقيم دارند، انسان اگر ايمان و تقواي الهي را دارا باشد، در هر سن و موقعيتي قرار گيرد، او جوانمرد و غيرتمند است.نهضت حسيني، قيام خونين، عاشورا و كرببلا، محرم و نينوا، تمام سطرهاي آن و لحظات و ساعاتش سرچشمه مردانگي و شجاعت، مروت و آزادي مي‌باشد.لذا علمدار كرببلا، سقاي طفلان حسيني، پاسدار خيام اهل بيت، برادر با وفاي حسين عليه السلام كه مردانگي و شهامت، شجاعت و ايثار، فداكاري و شهادت در تمام وجودش را فرا گرفته است، الگوي و اسوه اين كمالات مي‌باشد.

اشاره

مردي از انصار خدمت امام حسين عليه السلام حاجتي را سؤال نمود. امام فرمود: اي برادر انصار آبروي خويش را از درخواست حضوري حفظ كن [گويا حضرت مي‌فرمايد، حيا و شرم انسان موجب خجالت او مي‌شود] و خواسته‌ات را در نامه‌اي بنويس، من آن چه موجب خوشحالي تو شود، اگر خدا بخواهد، انجام مي‌دهم. آن مرد نوشت: يا اباعبداللَّه به درستي كه به فلاني پانصد دينار بدهكارم و اصرار دارد، پولش را بگيرد. پس شما با فلاني صحبت كن، تا زماني كه گشايشي حاصل شود، به من مهلت دهد.  وقتي امام حسين عليه السلام نامه را خواند و به منزل خويش وارد شد، كيسه‌ايي را كه در آن هزار دينار بود، خارج كرد و فرمود: «اَمَّا خَمْسمَائَةَ فَاقْضِ بِهَا دَينَك، وَ امّا خَمسَمائَةِ فَاستَعِنْ بِهَا عَلَي دَهْرِك؛ [157] اما با پانصد دينار بدهي خويش را ادا نما و با پانصد دينار ديگر روزگارت را اداره نما، [كار و كسب و زندگي خويش را آباد كن]».

اشاره

از سيره معصومين و انبياءعليهم السلام و اولياء الهي نقل شده، كه اشك و ترس و لرزه بر اندام وجودشان تا آن جا تحقق مي‌يافته، كه از حالت عادي خارج شده، غش كرده و از خود بي‌خود مي‌شدند، قالب تهي و جان به جان آفرين تسليم مي‌نمودند، البته بايد توجه كرد، كه خداوند سبحان؛ كه در بي‌نهايت متصف به كمالات و پاك از عيوب مي‌باشد و وجودي بي انتها از رحمت و مغفرت است، ترس از او چه معنا و مفهومي دارد؟ج: حكمت و عدالت او، دقت در حساب و محاكمه‌اش، در مقام عذاب و تنبيه «اَشَدُّ المُعاقِبينَ في مَوْضِعِ النِّكالِ وَ النقَمَة؛ [152] او شديدترين  عذاب و مجازات كننده در جايگاه عقوبت و تنبيه مي‌باشد».

اشاره

در هر زمان و مكاني، در هر كار و تلاشي، در هر مسير و طريقي سياسي و اقتصادي، فرهنگي و ديني رهبري و راهبري جز اصول زيربناي امور است. لذا بهشت و جهنم هم راهبراني دارد.امام حسين عليه السلام فرمود: «اِمامٌ دَعا اِلَي اللَّهِ فَاَجابُوهُ اِلَيْهِ، وَ اِمامٌ دَعا اِلَي الضَّلالَةِ فَاَجابُوهُ اِلَيْها، هؤُلآء فِي الْجَنَّةِ، وَ هؤُلاءِ فِي النَّارِ وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلْ؛ «فَريقٌ في الْجَنَّةِ وَ فَريقٌ في السَّعيرِ؛ [151] رهبري كه دعوت به سوي خدا مي‌نمايد، پس او را در همان جهت اطاعت مي‌نمايند. و راهبري كه دعوت به گمراهي مي‌نمايد، پس او را به سوي گمراهي اجابت مي‌نمايند، آنان (گروه اول) در بهشت هستند و آن‌ها (گروه دوم) در جهنم مي‌باشند، و اين تفسير گفتار خداوند عزيز و بزرگ است؛ كه فرمود: گروهي در بهشت و گروهي در جهنم هستند». 

اشاره

خداوند حكيم عادل هر موجودي را در نظام آفرينش به گونه‌ايي و اهدافي آفريده است، به ويژه انسان را مكلف به وظايفي نموده، كه بايد آن‌ها را به شكل مطلوب انجام دهد، در اين سرا لازمه تكليف، قدرت و امكان عمل به آن، براي انسان از شرطهاي اوليه تحقق دستورات خداوند مي‌باشد. لذا او بر مقتضاي عدالت و حكمتش از هر فردي به اندازه عقل و فهم و درك و توانايي‌اش تكليف و انجام وظيفه مي‌خواهد، اين مطلب در روايات و آيات جايگاه خاص خود را دارد، كه به آن اشاره مي‌نماييم.