سلطان کربلا

اشاره
دنيا از دنائت، به معناي پستي است، در مقابل آن كرامت و بزرگواري است. وابستگي به كرامت‌ها، انسان را بزرگوار مي‌نمايد و ارتباط با جلوه‌هاي مذموم دنيا بشر را از انسانيت ساقط مي‌كند.امام حسين عليه السلام فرمود: «فَاِنَّ الدُّنْيا لَوْبَقِيَتْ لاَحَدٍ، وَ بَقِيَ عَلَيْها اَحَدٌ، لَكانَتِ الأَنْبِياءُ اَحَقُّ بِالْبَقآءِ، وَ اَوْلي بالرِّضاءِ، 0وَ اَرْضي بِالقَضآءِ، غَيرَ اَنَّ اللَّهَ خَلَقَ الدُّنْيا لِلبَلاءِ وَ خَلَقَ اَهْلَها لِلْفناء [102] ؛ به درستي كه اگر دنيا براي احدي باقي باشد و فردي در دنيا باقي بماند، انبياء الهي سزاوارتر به باقيماندن در دنيا و بهتر به رضا و قضاي الهي هستند (يعني تسليم امر و حكم و تقدير او مي‌باشند) به درستي كه خداوند دنيا را براي آزمايش و سختي‌ها آفريد و اهل دنيا را براي رفتن و مردن آفريد».

اشاره
آزاد مردان و آزاد انديشان، انديشه و رفتار خويشتن را اسير و برده دنيا و سياست آن نكرده، بلكه خود را در محضر حضرت حق بنده او نموده، از آزادي و مردانگي كه جزء روحيات طبيعي و آفرينش هر انساني است، حفاظت نموده‌اند و از سلب آزادي، متنفرند. حتي جانوران از قفس و منع آزادي بيزارند، لذا در بين انسان‌ها آزادي در محدوده قانون، عقل و شرع، عرف عمومي و سيره عقلاء و مقامات معصوم‌عليهم السلام داراي ارزش والايي است و خارج از اين موارد ظلم و خيانت به اجتماع و عموم مردم محسوب مي‌گردد. و با طريق آزاد منشي كه بايد همه حقوق خدا و مردم در آن مراعات گردد و به حقوق ديگران تعدي و تجاوز نشود، سازگاري ندارد.

اشاره
يكي از شعارهاي حماسي و شورانگيز امام حسين عليه السلام كه روح برائت و بيزاري و عدم پذيرش بيعت با يزيديان را در برداشته است، شعاري است؛ كه امام خطاب به يزيديان فرمود: يزيد ما را بين مدارا كردن و پذيرش ذلت مخير كرده است: «هيهات منا الذله؛ از ما ذلت و پستي دور است» يعني ما دوستي با دشمنان دين خدا و بيعت با آنان را ذلت و شكست مي‌دانيم و در تبيين انديشه خود مي‌فرمايد: زماني كه زندگي در تسلط و حاكميت ظالميني چون يزيديان باشد، مرگ سرخ و شهادت براي من سعادت و عزت و شرف است.

اشاره
يادآوري مصيت‌هاي مظلومين تاريخ به ويژه سيد و سالار شهيدان و مظلومان تاريخ بشريت، سومين وصي بر حق پيامبر و سلالة الرسول، حضرت ابي‌عبداللَّه‌الحسين از ارزش والايي برخوردار مي‌باشد. اين روضه را زماني جبرئيل امين در وقت توبه حضرت آدم ابوالبشر خواند و روزي پيامبر و علي و فاطمه صلوات اللّه عليهم اجمعين خواندند. امام حسين عليه السلام در كرببلا و نينوا مصيبت‌هايي را يادآور نموده، به مناسبت‌ها جمله‌هايي را بيان فرمود، كه همه‌اش مصيبت و گريه، مظلوميت و اشك مي‌باشد.

اشاره
زشتي ظلم و ستم جزء فطرت و آفرينش الهي انسان و از الهامات هدايت تكويني مي‌باشد. لذا همه انسان‌ها و حيوانات از تجاوز و تعدي ديگران ناراحت مي‌گردند و آن را قبيح دانسته و براي دفاع از خويشتن اقدام نموده، تا آن جا كه جان خويش را فدا مي‌كنند. در قرآن شريف و روايات نوراني اهل بيت عليهم السلام مبارزه با ظلم و زير بار ستم ديگران نرفتن تشويق و ظلم پذيري و خودباختگي در مقابل قدرت‌هاي شيطاني زشت شمرده شده است. پس راهيان حق بايد در اين سرا به اسوه‌هاي حسنه و الگوي زيباي انساني اقتدا نمايند. كه حضرت امام حسين عليه السلام و حسينيان براي زنده نمودن روحيه مبارزه با ظلم و فساد هر چه از جان و مال داشتند، نثار و ايثار نمودند.

اشاره
حسيني شدن و حسين گونه بودن و در اين طريق حق تا پايان عمر ماندن، موجب حيات و مرگ با عزت مي‌گردد. مردي خدمت حضرت امام عليه السلام عرض كرد: اي فرزند رسول خدا! من از شيعيان خاص شما هستم. حضرت فرمود: «يا عَبداللَّهِ فَاِذا اَنْتَ كَاِبْراهيمِ الخَليلِ عليه السلام اَلّذي قال اللّهُ وَ اِنَّ مِن شيعَتِهِ لَاِبْراهيمَ اِذْ جاءَ رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَليمٍ فَإِنَ كانَ قَلْبُكَ كَقَلْبِهِ فَأَنتَ مِن شيعَتِنا وَ اِنْ لَمْ يَكُنْ قَلْبُكَ كَقَلبِهِ وَ هُوَ طاهِرٌ مِنَ الغِشِّ وَ الْغِلَّ فَاَنْتَ مِن مُحِبّينا؛ [79]

اشاره
امام حسين عليه السلام مي‌فرمايد: اي فرزندان آدم درباره مرگ و قبر، قيامت و شهادت اعضاي بدن، وضع پدران و فرزندان خود فكر كنيد، چه شدند؟ به دنيا و جلوه‌هاي زيباي آن وابسته نشويد، بلكه آن را رها نماييد، زيرا دنيا و آن چه در آن است، فاني مي‌گردد، پس بي رغبت و بي توجه به دنيا و زينت‌هاي آن شويد، كه معناي زهد همين است.حضرت فرمود: «يَابْنَ آدَمَ! تَفَكَّرْ، وَ قُل: اَيْنَ مُلُوكُ الدُّنْيا وَ اَرْبابُها، اَلذَينَ عَمَّرُوا خَرابَها، وَ احتَفَرُوا اَنْهارَها،وَ غَرَسُوا اَشْجارَها، وَ مَدَّنُوا مَدائنَها فارَقُوها وَ هُمْ كارِهُونَ وَ وَرَثَها قَوْمٌ اَخَرُونَ، وَ نَحنُ بِهِمْ عَمَّا قَليلٍ لاحِقُونَ؛ [76]