سلطان کربلا

اشاره

امام حسين عليه السلام فرمود: «مالُكَ اِن لم يَكُنْ لَكَ، كُنْتَ لَهُ مُنْفِقاً فَلا تُبْقِهِ بَعْدَكَ فَيَكُنْ ذَخيرَةً لِغَيْرِكْ وُ تَكوُنَ اَنْتَ الْمُطالَبُ بِهِ‌الْمَاخوُذُ بِحِسابِهِ وَاعْلَمْ اَنَّكَ لا تَبْقي لَهُ وَ لا يَبْقي عَلَيكَ، فَكُلْهُ قَبْلَ اَنْ يَاْكُلَكَ؛ [144] اگر اموال و ثروت براي تو نيست، آن را انفاق نما، اموال را براي بعد از خودت باقي نگذار، پس براي غير تو ذخيره مي‌گردد، و تو نسبت به اموال مورد سؤال و حساب قرار مي‌گيري، و بدان به درستي كه تو براي اموال باقي نمي‌ماني، پس آن ثروت را بخور قبل از اينكه آن اموال ترا بخورد».

اشاره

يكي از علت‌هاي اساسي قيام حسيني زنده نمودن حق و ريشه كن كردن باطل مي‌باشد. هم چنان در بيانات علي عليه السلام هم اين گونه است، در خطاب‌ها به امام زمان هم (عج) همين مطلب آمده؛ اي كسي باطل را ريشه كن مي‌نمايي و حق را حاكم و پايه‌هاي آن را استوار مي‌نمايي.در انديشه و رفتار عملي حق طلبان چيزي جزء عمل به عدل و حق ارزشي ندارد و تمام دنيا و آن چه در آن وجود دارد. تا زماني ارزشمند است، كه وسيله تحقق واقعيت‌ها گردد.

اشاره

اشك شادي و غم از جهات روحي و رواني تأثيرات سازنده جسمي و روحي دارد، و اين اثرات براي همگان خاصه كساني كه اين طريق را پيموده‌اند، واضح و روشن است و در اين مختصر، از بيان مولايمان حسين بن علي عليه السلام بهره‌مند مي‌شويم.امام حسين عليه السلام فرمود: «البُكاءُ مِن خَشْيَةِ اللَّهِ نجاةٌ مِن النّارِ؛ [137] گريه و اشك از خوف خدا نجات از آتش جهنم است».امام حسين عليه السلام فرمود:«بُكاءُ العُيُونِ وَ خَشْيَةُ القُلوبِ مِن رَحْمَةِ اللَّه؛ [138] گريه‌هاي چشم‌ها و ترس دل‌ها از رحمت بيكران و وسيع الهي سرچشمه مي‌گيرد». 

اشاره

امام حسين عليه السلام در جملات نوراني خود، حيات واقعي را در گرو عمل به حق و رها شدن انسان‌ها از بردگي و بندگي دنيا، آثار و تعلقات آن و حركت بسوي عبادت و تسليم شدن، در محضر خداوند سبحان مي‌داند، لذا مي‌فرمايد: «اَلا تَرَونَ اَنَّ الْحَقَّ لا يُعْمَلُ بِه؛ [127] آيا توجه نمي‌كنيد، كه به حق عمل نمي‌شود».

اشاره

مرگ وسيله رفتن به عالم برزخ مي‌باشد و خانه برزخي انسان همان قبر است. زيارت قبور مسلمين و مؤمنين در انديشه مردان الهي از جايگاه ويژه سازندگي و عبرت آموزي برخوردار است، حقيقت مرگ و خارج شدن از دنيا و رفتن به عالم برزخ بر هيچ كس پوشيده نيست.لذا امام حسين عليه السلام زماني كه قبرها را ديد، فرمود: مَا اَحسَنُ ظَواهِرُهَا وَ اَنَّمَا الدَّوَاهِيَ فِي بُطُونِهَا فَاللَّهُ فَاللَّهُ عِبادُ اللَّهِ لاَ تَشْتَغِلُوا بِالدُّنيَا فَاِنَّ القَبرَ بَيْتُ العَمَلِ فَاعْمَلُوا وَ لا تَغْفِلُوا؛ [123] چقدر ظاهر قبرها زيباست و همانا سختي‌ها و مشكلات در درون قبرها نهفته است. به خدا قسم، به خدا قسم، بندگان خدا! به دنيا مشغول نشويد. [و از آخرت و واقعيت و ايمان  به خدا غافل نباشيد] پس به درستي كه قبر خانه عمل [و رفتار و كردار و گفتار انسان] مي‌باشد. پس كار كنيد و غافل نشويد».

اشاره

راستي همه انسان‌ها خدمت ديگران را به خويشتن تحسين مي‌نمايند، به ويژه زماني كه نياز و حاجتي مطرح باشد و اگر كسي به آن بي‌اعتنايي نمايد، او را سرزنش نموده و انتظار خدمت از او دارند. لذا در روايت نوراني حضرت امام حسين عليه السلام مطلب اين‌گونه تشريح گرديده است: «وَ اعْلَمُوا اَنَّ حَوائِجَ النَّاسِ اِليكُم مِن نِعَمِ اللَّهِ عَلَيكُم فَلا تَمِلُّوا النِّعمَ، فَتَحَوَّلَ نَقِماً [119] ؛ اي مردم بدانيد! به درستي كه نيازهاي مردم به سوي شما از نعمت‌هاي خداوند است، پس نعمت‌هاي او شما را خسته نكند، سپس تبديل به عذاب و گرفتاري مي‌گردد». 

اشاره
تاريخ زندگي بشر از روزهاي اول تاكنون، نشانگر فطرت پرستشي اوست. يعني در وجود انسان غريزه بندگي و عبادت وجود داشته و دارد، ولي اين فطرت سالم نياز به راهنما و هدايت دارد. گاهي به وسيله كج انديشان و شياطين، انسان‌ها به سوي عبادت بت‌ها كشيده شده و گاهي به عبادت فرشته‌ها و ملائكه و اجسام ديگر حتي ستارگان آسماني منجر شده است. اما خداوند، راه هدايت اين غريزه را به وسيله وحي و نبوت بيان نموده است. لذا در روايات و آيات بحث بندگي و عبادت خداوند بلند مرتبه به شكل وسيعي مطرح گرديده است.