پنج شنبه 23 اردیبهشت 1389 ساعت 11:24 AM
عزت زقناعت است و خواري زطلب با عزت خود بساز و خواري مطلب
خداوند عزت را در بيداري شب گذاشته است اما مردم آن را در دربارشاهان مي جويند. بيداري شب يعني مراقبه باطني يعني جراحي وجود وکالبد شکافي پوسته هاي کاذب، براي مشاهده ي هسته ي دروني وجود خويش. بيداري شب يعني ، بازبيني انديشه ها و بازخواني اعمال و کردارهاي روزمره، براي ارزيابي و بازتوليد انديشه هاي جديد و جلوه هاي زيباي وجود آدمي . اگر چنين اتفاق مبارکي رخ نمايي کند ، عزت ، کرامت ، قدرت و اتکاي پايدار پديدار مي شود. در اين عزت و کرامت ، خوديابي ، خودپويي ، خود رهبري و خودکفايي که محصول بيداري شب است در قالب عزت حقيقي نمايان مي شود. در بيداري شب نور حاضر است و تاريکي غايب برعکس روز که تاريکي حاضر است و نور غايب. بيداري شب ، روشن کننده ي آن بخش تاريک و آن نيمه پنهان وجود ماست که در اثر کار و عمل زدگي روز غايب شده است. در لحظه هاي خلوت و تنهايي است که آدمي فرصت نقب زدن به ريشه هاي خويش را مي يابد. انسان دل آگاه و بيدار دل از طريق شب زنده داري زندگي متعالي خويش را از زنده بودن حيواني خويش متمايز مي کند. او نوعي فرا آگاهي و فراشناخت نسبت به جايگاه خود و شأن و منزلت خويشتن پيدا مي کند تا بتواند ريشه هاي عزتمندي و کرامت ورزي خود را در اعماق وجود خويش آبياري کند. از همين روزبه دنبال گنج عزت درون، در ميانه ي شب مي گردد و در اثر يافتن اين گنج خودي است که از منابع بيرون و قدرت هاي عاريه اي و در بارشاهان بي نياز مي شود.
اگر اعتماد به نفس از طريق احترام به خود حاصل شود، عزت و اقتدار دروني را درپي دارد. آن کس که خود را محترم مي شمارد، بي شک ديگران را نيز با ديده احترام مي نگرد و آن کس که خود را کوچک مي پندارد براي جبران اين حقارت و ذلت به ديگران آسيب مي رساند به همين خاطر که در آموزه هاي ديني آمده است : کسي که خود را کوچک مي پندارد اميد نيکي از او نداشته باش. ( امام علي (ع) ) چرا که چنين انساني نه تنها از او خيري بر نمي خيزد، بلکه مترصد ضربه زدن به ديگران نيز هست. آن چنان که امام هادي (ع) مي فرمايند: کسي که خود را خوار و حقير شمارد از شر او در امان نباشيد. اغلب رفتارهاي کينه توزانه ، حسادت ها و رقابت هاي فرساينده ناشي از کمبود عزت نفس و احترام به خود است. ظهور نفاق ، دورويي ، نقش بازي ، رياکاري و ترويج فرهنگ تفرعن در جامعه نيز ناشي از فقدان عزت نفس است. آن کس که از درون پوک و پوچ است و با نقاب هاي کاذب مقام ، پول و املاک خود را هويت بخشيده است مجبور است، براي حفظ اين شخصيت تهي و ظاهري و قدرت و اعتبار کاذب از سلاح دفاعي نفاق و دورويي بهره گيرد. اما جامعه اي که افراد آن به عزت واقعي دست يافته اند و کرامت الهي را در جوهره ي وجود خويش نظاره مي کنند نيازي به تحريف حقايق و سرپوش گذاشتن روي خود واقعي و نقش بازي کردن در صحنه ي جامعه ندارند. بنابراين اگر خواهان ريشه کن کردن نفاق و دورويي در جامعه هستيم، قبل از هر چيز بايد حرمت و کرامت انسان ها را حفظ کنيم. شکستن حرمت انسان ها باعث مي شود که آنها براي حفظ موقعيت خويش به هر گونه اقدام تلافي جويانه دست بزنند. اما چگونه ممکن است که بتوان رابطه ي مستقيمي بين نفاق و فقدان عزت نفس ، آن هم عزت معطوف به اقتدار دروني و نه قدرت بيروني برقرار کرد؟
براي پاسخ به اين سوال بهتر است به حديثي از امام صادق (ع) توجهي داشته باشيم که مي فرمايند: نفاق و دورويي آدمي ، به سبب احساس حقارت و ذلتي است که در خود مي بيند . وقتي کرامت نفس فزوني مي گيرد و منابع معتبر درون زا غني مي شود، به همان نسبت منابع کاذب دنيوي بي ارزش مي شود. به تعبير امام سجاد(ع) : کسي که از احترام نفس برخوردار باشد، دنيا نزد او بي ارزش است. و به قول عزيز الدين نسفي : هر چه خواهي در خود طلب کن از بيرون چه مي خواهي؟ علمي که از راه گوش به دل رسد، همچنان باشد که از چاه ديگران برکشي و در چاه بي آب خود ريزي. آن آب را بقايي نبود و آن که بقايي نبود عفن شود و بيماري هاي بد از وي متولد شود.
آري قدرت ، حرمت و مقامي که از بيرون به درون رسد اين چنين است. آن کس که قدرت و عظمت خويش را از ديگري و ديگران مي جويد، ديري نمي پايد که به ذلت و خواري دچار مي گردد. پس به جاست که منشاء ناميرندگي قدرت و عزت را از جايي بجويم که همچون چاه خود جوش و خودزا و هيچگاه پاياني برآن نباشد. در چنين شرايطي است که خود آدمي به دست مي آيد و از آن پس به تعبير شمس تبريزي : « آن گاه که خود به دست آوردي خوش مي رو!»
اگر اعتماد به نفس از طريق احترام به خود حاصل شود، عزت و اقتدار دروني را درپي دارد. آن کس که خود را محترم مي شمارد، بي شک ديگران را نيز با ديده احترام مي نگرد و آن کس که خود را کوچک مي پندارد براي جبران اين حقارت و ذلت به ديگران آسيب مي رساند به همين خاطر که در آموزه هاي ديني آمده است : کسي که خود را کوچک مي پندارد اميد نيکي از او نداشته باش. ( امام علي (ع) ) چرا که چنين انساني نه تنها از او خيري بر نمي خيزد، بلکه مترصد ضربه زدن به ديگران نيز هست. آن چنان که امام هادي (ع) مي فرمايند: کسي که خود را خوار و حقير شمارد از شر او در امان نباشيد. اغلب رفتارهاي کينه توزانه ، حسادت ها و رقابت هاي فرساينده ناشي از کمبود عزت نفس و احترام به خود است. ظهور نفاق ، دورويي ، نقش بازي ، رياکاري و ترويج فرهنگ تفرعن در جامعه نيز ناشي از فقدان عزت نفس است. آن کس که از درون پوک و پوچ است و با نقاب هاي کاذب مقام ، پول و املاک خود را هويت بخشيده است مجبور است، براي حفظ اين شخصيت تهي و ظاهري و قدرت و اعتبار کاذب از سلاح دفاعي نفاق و دورويي بهره گيرد. اما جامعه اي که افراد آن به عزت واقعي دست يافته اند و کرامت الهي را در جوهره ي وجود خويش نظاره مي کنند نيازي به تحريف حقايق و سرپوش گذاشتن روي خود واقعي و نقش بازي کردن در صحنه ي جامعه ندارند. بنابراين اگر خواهان ريشه کن کردن نفاق و دورويي در جامعه هستيم، قبل از هر چيز بايد حرمت و کرامت انسان ها را حفظ کنيم. شکستن حرمت انسان ها باعث مي شود که آنها براي حفظ موقعيت خويش به هر گونه اقدام تلافي جويانه دست بزنند. اما چگونه ممکن است که بتوان رابطه ي مستقيمي بين نفاق و فقدان عزت نفس ، آن هم عزت معطوف به اقتدار دروني و نه قدرت بيروني برقرار کرد؟
براي پاسخ به اين سوال بهتر است به حديثي از امام صادق (ع) توجهي داشته باشيم که مي فرمايند: نفاق و دورويي آدمي ، به سبب احساس حقارت و ذلتي است که در خود مي بيند . وقتي کرامت نفس فزوني مي گيرد و منابع معتبر درون زا غني مي شود، به همان نسبت منابع کاذب دنيوي بي ارزش مي شود. به تعبير امام سجاد(ع) : کسي که از احترام نفس برخوردار باشد، دنيا نزد او بي ارزش است. و به قول عزيز الدين نسفي : هر چه خواهي در خود طلب کن از بيرون چه مي خواهي؟ علمي که از راه گوش به دل رسد، همچنان باشد که از چاه ديگران برکشي و در چاه بي آب خود ريزي. آن آب را بقايي نبود و آن که بقايي نبود عفن شود و بيماري هاي بد از وي متولد شود.
آري قدرت ، حرمت و مقامي که از بيرون به درون رسد اين چنين است. آن کس که قدرت و عظمت خويش را از ديگري و ديگران مي جويد، ديري نمي پايد که به ذلت و خواري دچار مي گردد. پس به جاست که منشاء ناميرندگي قدرت و عزت را از جايي بجويم که همچون چاه خود جوش و خودزا و هيچگاه پاياني برآن نباشد. در چنين شرايطي است که خود آدمي به دست مي آيد و از آن پس به تعبير شمس تبريزي : « آن گاه که خود به دست آوردي خوش مي رو!»
همت مضاعف و كار مضاعف دراستفادهى بهينه از منابع موجود كشور و امكاناتى كه وجود دارد و هدفمندی یارانه ها
