قضاى سى سال نماز

شخصى اهل مسجد و نماز بود، نماز جماعتش ترك نمى شد، به قدرى مقیّد بود كه زودتر از دیگران به مسجد مى آمد و در صف اوّل جماعت قرار مى گرفت و آخرین نفرى بود كه از مسجد بیرون مى رفت ، روشن است كه چنین انسانى ، باید فردى خدا ترس و متدین و متعهد باشد، یكى از روزها امورى باعث شد كه اندكى دیر به مسجد رسید، دید در صف اوّل جماعت جا نیست مجبور شد در صف آخر قرار بگیرد، ولى پیش خود خجالت مى كشید و آثار شرمندگى از چهره اش پدیدار شد، با خود مى گفت چرا در صف آخر قرار گرفتم ...

ناگهان به خود آمد كه این چه فكر باطلى است كه بر من چیره شده است ؟ اگر خلوص باشد كه روح عبادت است ، صف اول و آخر ندارد،به خود گفت : عجب !معلوم مى شود سى سال نماز تو آلوده به ریا بوده ، و گرنه نمى بایست صف آخر، شائبه اى در دل تو ایجاد كند.
این فكر، نورى در قلبش به وجود آورد، كه باید چاره جوئى كرد، و تا دیر نشده ، غول ریا را از كشور تن بیرون نمود، به سوى خدا پناه برد، و از شر شیطان به پناه الهى رفت ، با صبر و حوصله ، توبه حقیقى كرد و خود را اصلاح نمود، و تصمیم گرفت كه تمام نمازهاى سى ساله اش را قضا كند، زیرا دریافت كه در صف اوّل بوده ، و در آنها شائبه ریا وجود داشته ، آرى از خواب غفلت بیدار گشت و با همّتى قوى روح و روان خود را با آب توبه حقیقى شستشو داد و نمازهاى سى ساله اش را قضا نمود.

منبع: كتاب داستان دوستان جلد 5