و اوقاتِ فضیلت را برگزین که در آن نورانیّتی هست که در زمان های دیگر نیست و کارهای قلبیه خود را در آن زمان ها کم و حتی قطع کن، و این زمانی به دست می آید اوقات خود را برای نماز معین کنی که متکفّل حیات ابدی تو است. باید زمانی خاص تعیین کنی که در آن وقت، کارهای دیگری نداشته باشی و قلب را تعلقاتی نباشد و نماز را با امور دیگر هم زمان قرار مده تا بتوانی قلب را به راحتی حاضر کنی. از بعضی از همسران رسول خدا صلی الله علیه و آلهنقل شده است که: «رسول خدا با ما هم صحبت می شد و چون وقت نماز فرا می رسید، گویی او ما را نمی شناخت و ما او را نمی شناختیم، برای اشتغالی که به خدا پیدا می کرد». و درباره حضرت علی علیه السلام چنین روایت شده که چون وقت نماز فرا می رسید، به خود می پیچید و دگرگون می شد. از او پرسیدند این چه حالتی است که به سراغ تو می آید؟ امیرالمؤمنین علی علیه السلام می فرمود: وقت ادای امانتی که خدای تعالی بر آسمان ها و زمین عرضه کرد و از حمل آن ترسیدند، فرا رسید. سیدبن طاووس رحمه الله، در فلاح السائل نقل می کند که حضرت امام حسین علیه السلام وقتی وضو می گرفت، رنگش دگرگون می شد و مفاصلش می لرزید. وقتی سبب این حالت را از آن حضرت پرسیدند، فرمود: «سزاوار است برای کسی که وقوف کرد بین دو دست صاحب عرش، رنگش زرد شود و مفاصلش بلرزد. از حضرت امام حسن علیه السلام نیز همین گونه منقول است». درباره وضوی حضرت امام سجاد علیه السلام نیز چنین روایت شده است که هنگام وضو، رنگ چهره ایشان زرد می شد. از ایشان پرسیدند این چه حالتی است؟ می فرمود: «نمی دانید بین دو دست چه کسی ایستاده ام».1