در روزهای کودکی دست در دست پدر هنگام غروب راهی جایی می شدم که مدرسه فیضیه اش می خواندند.

گامهایآرام، اما آهنگین و سرشار آن روزها در کوچه پس کوچه ها و خیابانهای قم تا آستانة حرم بی بی و آنگاه ورود به حیاطی بزرگ با آدمهایی که مهیای نماز می شدند و کم کمک صفوف مرتب و بارانی نماز و نردبانهای طلایی اتصال به آسمان را می چیدند

نمازرا کسی می خواند که قرنی زیسته بود و قامتی خمیده داشت، اما حتی از آن فاصله که من در صف ایستاده بودم هم بوی ناب و شمیم جانفزایش به مشام جان میرسید.

تامی آمد از سجده برخیزد و قامت بندد دقایقی شاید طول می کشید، اما در هرم این خیزش عبادی که به رستاخیزی در جان و جهان او و من می مانست، می شد وزن خدا را روی بالهای عاطفه و خرد و دل، حس کرد.

منآن سالها کودکی بودم با رویاهای آبی و بالهای سحرآمیز معصومیت که راحت و بی دغدغه پس از نماز می جستم و روبروی «آقا» روی زمین می نشستم و زل می زدمبه قامت خمیده و محاسن سپید و چهره معصومانه اش که نور ناب نماز و تابش ترد طراوت از او می تراوید.

آرامو با طمأنینه ای رشک برانگیز بر می خواست و راهی می شد و من به امید دیداری دیگر در غروب فردایی که در راه است دست در دست پدر عزم خانه می کردم.

روزهاو شبهای نماز جماعت ما در مدرسه فیضیه و به امامت آن بزرگ مرد خیلی زودتر از آنچه کودک ذهن من برای آینده دور و نزدیک تدارک دیده و سهمش را در کنج دلش مخفی کرده بود برای روز مبادا، تمام شد و به ناگاه در صبح بارانی یک روز پاییزی خبر آمد که مرد قدخمیده و نورانی نمازهای معطر ما در آن حیاط بزرگ به سفر بی بازگشتی رفته که  تا همیشه جایش را در حیات دل ما خالی، اما سبز خواهد داشت.

چقدردلم برای آن عالم روحانی و نمازگزار عرفانی و آن حیاط و آن دلبری نحیف و آرام و آن آسمان و پرستاره تنگ شده! چقدر دلم برای پدر تنگ شده!

چقدر دلم برای معصومیت و عطر نابی که کودکی ام بود تنگ شده!

حرفهایم، نگفته و نهفته؛ ماند برای ...شاید وقتی دیگر!آری می خواهم از آیت الله العظمی محمدعلی اراکی فقیه، مرجع تقلید شیعه و اقامت گر نماز عارفانه سالهای دور مدرسه فیضیه بگویم.

اوکه در روز جمعه در 24 جمادی‌الثانی 1273 در شهر اراک به دنیا آمد. او که پس از مهاجرت حاج شیخ عبدالکریم حائری یزدی به قم، از اراک به قم رفت و تا پایان عمر در حوزه علمیه قم ماندگار شد. او که شیخ الفقهاء و المجتهدین بود.

آری؛هنوز خوب یادم می آید آن سالها که جهان رنگ دیگری داشت و جان، تاب و توانیدیگر، نماز مغرب دلها را در فیضیة آن دوران دوست داشتنی، کسی می خواند که قرنی زیسته بود و قامتی خمیده داشت، اما حتی از آن فاصله که من در صف ایستاده بودم هم بوی ناب و شمیم تابناکش به گوش جان می رسید.

روحش شاد و یادش زنده و راهش پر رهرو و حضور ناب و ظهور تابناکش هماره و همیشگی باد!

آقا دستم را بگیر و شفاعتم کن!

محمدرضا محقق