آب درمانی احتمالا یکی از قدیمی ترین شیوه های درمان طبی است . در این شیوه از آب برای تسکین درد و گهگاه برای درمان بیماری استفاده می کنند . شواهد و مدارکی در دست است که نشان می دهد آب درمانی در تمدن های مصر ، یونان و روم باستان رایج بوده است . گویا درباریان مصری حوضچه هایی داشتند که به آب آن ، گل و گیاه و روغن هایی خاص اضافه می کردند و چنین تصور می کردند که چشمه های آب گرم با بهبود روند گردش خون می تواند برای سلامت انسان مفید باشد . این حوضچه ها در روم باستان شکل عمومی تری داشتند و مورد استفاده همگان قرار می گرفتند . امروزه از آب درمانی عمدتا در درمان آرتریت ، سوختگی ها ، بیماری های عضلانی اسکلتی و ناتوانی بیماران مبتلا به انواع فلج و به خصوص سکته مغزی استفاده می کنند . مطالعات نشان داده است که افراد مبتلا به واریس از آب درمانی سود می برند ، به این صورت که دردشان کمتر می شود و راحت تر راه می روند . هم چنین انجام نرمش های سبک داخل آب می تواند به بهبود تنفس بیماران مبتلا به مشکلات تنفسی انسدادی مزمن کمک کند . گزارش ها حاکی از آن است که استفاده درمانی متناوب از آب سرد و گرم توسط بیماران دچار تورم زانو ، به بهتر راه رفتن آنها کمک می کند . آب درمانی را می توان در منزل نیز انجام داد . در مواقعی که تمام بدن مد نظر آب درمانی است ، می توان از وان های معمولی حمام استفاده کرد . در این حالت وان باید ۹۰ تا ۹۵ فوت و به اندازه ای عمیق باشد که تا سطح شانه ها بالا بیاید . هنگامی که قسمت های خاصی از بدن ( پا ، باسن ، ران ، شکم ) مورد نظر باشد ، بهتر است از وان های خاص دیگری استفاده شود . افزودن برخی گیاهان دارویی خاص نیز می تواند به کسب نتیجه بهتر منجر شود . وان آب گرم باعث تمدد اعصاب می شود و برای آن هایی که مشکلات دستگاه ادراری ، سرماخوردگی خفیف یا تب پایین دارند بسیار مفید است . در این حالت ، شخص باید به مدت حداقل ۲۰ دقیقه داخل وان باقی بماند . برای آب درمانی پا و ساق ، کافی است ظرف بزرگی را پر از آب کنید و پا را داخل آن قرار دهید . در مواقع سرمازدگی هم توصیه می شود که به مدت ۱۵ دقیقه پا را داخل آب گرم قرار دهید .