بیا بیدار و بی تابم ، دلم آغوش می خواهد

مرا محصور کن در خود ، تنم تن پوش می خواهد

ببین دستان سردم را ، بپرس احوال قلبم را

ببوس امشب لبانم را ، که او هم نوش می خواهد

نگاهی کن به چشمانم ، بکش دستی به موهایم

فدای شانه های تو ، سر من دوش می خواهد

دلت را با دل تنگم ، یکی کن مهربان من

که حسرت های دیرینه کمی پاپوش می خواهد

اگر پر حرف و پر دردم ، غم عشق تو سنگین است

نگو ای نازنین این زن ، فقط یک گوش می خواهد

من از ابراز احساسم ، نباید دست بردارم

اگرچه چشم ظاهربین ، مرا خاموش می خواهد

مرضیه خدیر

قدری بخند،خاطره ها را مرور کن

چشمانِ شورِ فاصله را سوت وکور کن

قدری بخند وازدلِ این بغض های خیس

مانندیک نسیمِ بهاری عبور کن

ای آبیِ نگاهِ تو دریایِ بیکــــــــــــران

فکری به حالِ این منِ دربندِ تور کن

باران،دوباره آمدنت را بهانه کرد…

باران!دوباره کوچه مارا نمور کن

بایک کرشمه ،دخترِزیبایِ دیلمان

امشب بساط عیشِ مرا جفت وجور کن

وقتی حصارِ فاصله ویران نمی شود

تنها بخند و خاطره ها را مرور کن

ابوالفضل یحیایی

زندان کشیده ترسی از زندان ندارد

از این نترسانم که غم پایان ندارد!

یک گوشه بامن می نشیند سردو ساکت

تنهایی ام کاری به این و آن ندارد

بیخود برایم دل نسوزان! رد شو از من

زخمی که خوردم ازخودم درمان ندارد

من کلبه ی متروکه ای بودم از آغاز

ویرانی ام ربطی به این طوفان ندارد!

طوری شکسته بندبند باورم که

دیگر به اعجاز کسی ایمان ندارد

یا من غریبی می کنم درکوچه هایش

یاطاقت بغض مرا زنجان ندارد

باور ندارد خسته باشم از پریدن

دیگر عقاب خسته ی او جان ندارد!

…

بعد ازتو دیگر باکسی کاری ندارم

یک خانه ی طوفان زده مهمان ندارد

رویا باقری

می خواستم که مال تو باشم فقط همین

رویای بی محال تو باشم فقط همین

می خواستم ز چشمه ی جوشان عشق تو

یک آسمان زلال تو باشم فقط همین

می خواستم که ابری و بارانی­ ام کنی

شبها به خواب و خیال تو باشم فقط همین

می خواستم که بر تن من لرزه های عشق

تا آن زمان که مال تو باشم فقط همین

می خواستم که چشم تو باشم ولی نشد

تصویری از جمال تو باشم فقط همین

می خواستم بگردم و پروانه ات شوم

تا بشکنم و بال تو باشم فقط همین

می خواستم که نزدیکتر و نزدیکتر به تو

رویای بی محال تو باشم فقط همین

آذر زمانی

تو را دل برگزید و کار دل شک برنمی دارد

که این دیوانه هرگز سنگ کوچک برنمی دارد

تو در رویای پروازی ولی گویا نمی دانی

نخ کوتاه دست از بادبادک برنمی دارد

برای دیدن تو آسمان خم می شود اما

برای من کلاهش را مترسک برنمی دارد

اگر با خنده هایت بشکنی گاهی سکوتش را

اتاقم را صدای جیرجیرک برنمی دارد

بیا بگذار سر بر شانه های خسته ام یک بار

اگر با اشک من پیراهنت لک برنمی دارد

عبدالحسین انصاری

یک شب دلی به مسلخ خونم کشید و رفت

دیوانه ای به دام جنونم کشید و رفت

پس کوچه های قلب مرا جستجو نکرد

اما مرا به عمق درونم کشید و رفت

یک آسمان ستاره ی آتش گرفته را

بر التهاب سرد قرونم کشید و رفت

من در سکوت و بغض و شکایت ز سرنوشت

خطی به روی بخت نگونم کشید و رفت

تا از خیال گنگ رهایی رها شوم

بانگی به گوش خواب سکونم کشید و رفت

شاید به پاس حرمت ویرانه های عشق

مرهم به زخم فاجعه گونم کشید و رفت

تا از حصار حسرت رفتن گذر کنم

رنجی به قدر کوچ کنونم کشید و رفت

دیگر اسیر آن من بیگانه نیستم

از خود چه عاشقانه برونم کشید و رفت

افشین یداللهی

شراب تلخ بیاور که وقت شیدایی‌ست

که آنچه در سر من نیست بیم رسوایی‌ست

چه غم که خلق به حسن تو عیب می‌گیرند

همیشه زخم زبان خون‌بهای زیبایی‌ست

اگر خیال تماشاست در سرت بشتاب

که آبشارم و افتادنم تماشایی‌ست

شباهت تو و من هر چه بود ثابت کرد

که فصل مشترک عشق و عقل، تنهایی‌ست

کنون اگرچه کویرم، هنوز در سر من

صدای پَر زدن مرغ‌های دریایی‌ست

فاضل نظری

من همان شبان عاشقم 

سینه چاک و ساکت و غریب 

بی‌تکلف و رها 

در خراب دشتهای دور 

در پی تو می‌دوم 

ساده و صبور 

یک سبد ستاره چیده‌ام برای تو 

یک سبد ستاره 

کوزه ای پرآب 

دسته‌ای گل از نگاه آفتاب 

یک عبا برای شانه‌های مهربان تو 

در شبان سرد 

چاروقی برای گامهای پرتوان تو 

در هجوم درد

من همان بلال الکنم 

در تلفط تو ناتوان 

آه از عتاب! 

سلمان هراتی

پروانـه هـا در پيـله دنيـارا نـمی فهمند

تـقـويـم هـا روز مبـا دارا نـمی فهمند

دريا بـرای مـردم صحرا نشيـن دريـاست

ساحـل نشينـان قـدر دريـا را نمی فهمند

مثل همـه مـا هـم خيـال زندگـی داريـم

امـا نـمی دانـم چـرا مـا را نـمی فـهمند

هـر روز سـيبـی در مسيـر آب می آيـد

ديگـر نيـا اين شـهر معـنا را نمی فهمند

اين مردمان مانـند اهـل كوفـه می مانند

انـدازۀ يـك چـاه مـولا را نـمی فـهمند

اينجا سه سال پيـش دست دارمـان دادند

اين قوم درد اينجاست اينجا را نمی فهمند

فرسنگ ها از قيـل وقـال عاشـقی دورند

هنـد و سمـرقنـد و بـخارا را نمی فهمند

چاقـو به دسـت مـردم هشيـار افـتاده

ديـدار يوسـف بـا زليخـا را نمی فهمند

از روز اول بـا تـو در پـرواز دانـستـم

پروانه ها در پیله دنیا را نمی فهمند

فرامرز عرب عامری

بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست

آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب

در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست

آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد؟

«بال» وقتی قفس پر زدن چلچله هاست

بی تو هر لحظه مرا بیم فروریختن است

مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست

باز می پرسمت از مسأله ی دوری و عشق

و سکوت تو جواب همه ی مسأله هاست

فاضل نظری