قرآن و عترت

در شماره های گذشته گفته های بسیاری درباره ایمان آورده شد. از تفاوت ایمان و دانش ـ ایمان و اسلام و اینکه ایمان تنها سرمایه جاودان است و رفیق انسان در سرای آخرت. از سکوی ایمان انسان اوج می گیرد و به لقای خدا می رسد.اکنون جای این پرسش است که؛ ایمان با این همه آثار و برکت چگونه بدست می اید؟راه تحصیل آن چیست؟ چه راهی را انسان باید طی کند تا به نعمت جاودانه ایمان برسد؟

امیرالمؤمنین (ع) پاسخ این پرسش را خیلی کوتاه،ولی پرمعنا بیان فرموده اند:«لقاح الایمان تلاوة القرآن؛تلاوت قرآن، موجب ایجادایمان است». باد ملایم بهاری میان درختان گردافشانی می کند.گرده شکوفه های نر به شکوفه های ماده می رسد و عمل لقاح انجام می یابد، در اثر این لقاح انواع میوه های گوارا و خوش طعم بوجود می اید و به زندگی مادی انسان طراوت و شادی می بخشد. انسان در زندگی معنوی خود نیز نیازمند به این گردافشانی است.روح انسان در جستجوی حقیقت و در تکاپوی حقیقت مطلق در پرواز است. نیاز به منبعی انرژی زا دارد تا به هدفش نایل اید. این نیرو توسط قرآن تأمین می شود. حضرت از این واقعیت تعبیر به لقاح کرده و می فرماید:تولید و ازدیاد ایمان با تلاوت قرآن حاصل می گردد و اگر برای خواندن قرآن اثری جز این نباشد، برای قرآن بالاترین فضیلت را می توان ثابت کرد؛ زیرا قرآن موجب ایمان و ایمان برترین کمال انسان است،و البته لازم به یادآوری است که تلاوت قرآن کریم دارای ثواب و آثار بسیار است که برخی آثار آن دنیوی است و برخی دیگر معنوی.در زیر به ثواب خواندن قرآن و آثار مادی و معنوی آن اشاره می گردد.