خوش آمدید

می کشداز بی هنر کلفت هنرور بیشتر

می خورد دل درتمامی ماه انور بیشتر

گنج بیش از اژدها صاحبدلان را می گزد

هست از دریا خطر درآب گوهر بیشتر

بهره مست از پشیمانی زیاد از زاهدست

اشک وآه از خشک دارد هیزم تر بیشتر

در نیستان برق عالمسوز طوفان می کند

می کند تأثیر صهبا در سبکسر بیشتر

می کند سنگ ملامت شور عاشق رازیاد

می شود شوریده این دریازلنگربیشتر

طفل بدخو هر قدر خون دردل مادر کند

می شود از مهربانی شیر مادر بیشتر

منت دست حمایت شمع مغرور مرا

می کندبی دست وپا از باد صرصربیشتر

نیست صائب چشم ظاهر محرم سوز نهان

ورنه از پروانه می سوزد سمندر بیشتر

شورش دیوانه گردد از بیابان بیشتر

می شود وحشت فزون چون گشت میدان بیشتر

نیست ممکن دل شود ساکن زدست رعشه دار

وحشت مجنون شد از وحشی غزالان بیشتر

شوخ چشمی دربساط صنع عین غفلت است

هرکه بیناتر درین هنگامه حیران بیشتر

خشک سازد ریشه نخل هوس رانان خشک

آرزو گرددز نعمتهای الوان بیشتر

می شود طول امل در موسم پیری زیاد

موج دارددر سراب خشک جولان بیشتر

لقمه بیش ازدهن سرمایه حسرت بود

تلخ گردد عیش مور ازشکرستان بیشتر

منت دست حمایت کارصرصرمی کند

شمع می لرزد به جان در زیر دامان بیشتر

نیست در زندان تن جانهای کامل راقرار

خصم آرامند گوهرهای غلطان بیشتر

شسته رویان گرچه می شویند از خاطر غبار

می دواند ریشه دردل خط ریحان بیشتر

چرخ صائب برمراد سفلگان گردد مدام

در زمین شور بارد ابر احسان بیشتر

می کشد عزت طلب خواری زدوران بیشتر

هست یوسف راخطراز چاه وزندان بیشتر

از بخیلان خط آزادی مرابرگردن است

چون نگویم شکر این قوم از کریمان بیشتر؟

از وفور زر تهیدستان قسمت راچه سود؟

خشک گردد درمیان بحر، مرجان بیشتر

سگ ز صاحب روی گردان می شود چون سیرشد

نفس باشد درتهیدستی به فرمان بیشتر

دولت از دست دعا دارد حصار عافیت

خوابگاه شیر باشد درنیستان بیشتر

زشت را آیینه تاریک باشد پرده پوش

می نماید روی دل گردون به نادان بیشتر

آب درظرف سفالین خوشترست ازجام زر

می برند از عمر لذت خاکساران بیشتر

می رسد آزار سگ سیرت به درویشان فزون

خرقه رااز بخیه باشد زخم دندان بیشتر

همت از تیغ زبان شکر خجلت می کشد

درزمین شور بارد ابر احسان بیشتر

حیرت هرکس درین عالم به قدر بینش است

هرکه بیناتر درین هنگامه، حیران بیشتر

رتبه بسط است بیش از قبض پیش عارفان

فیض درسی پاره می باشد ز قرآن بیشتر

هرکه را آیینه تارست صائب دربغل

می کشد خاطر به گلخن از گلستان بیشتر

تلخکام ایمن ز چشم شور ماند بیشتر

باده انگور از انگور ماند بیشتر

محفل آرایان شهرت، خرج چشم بدشوند

هرکه ماند از دیده ها مستور،ماند بیشتر

خاکساران رابقا از سرفرازان است بیش

کاسه چین از سر فغفور ماند بیشتر

پرده گنج است ویرانی درین عبرت سرا

دل چو شد زیر وزبر معمور ماند بیشتر

حرص درهنگام پیری از غلاف آیدبرون

بال وپر پیدا کند چون مور ماند بیشتر

زندگی بیش ازتنومندی نمی گرددکه تیر

در کمان سست از پرزور ماند بیشتر

قسمت اشرار گردد از قضا عمر دراز

دربساط خاک مار از مور ماند بیشتر

چون نباشد عزم صادق جستجو بی حاصل است

از کجی تیر ازهدف مهجور ماند بیشتر

نوش ونیش این جهان تلخ صائب باهم است

خانه پرشهد از زنبور ماند بیشتر

یارنو خط زنگ از دل می زداید بیشتر

برگ عیش از نوبهاران می فزاید بیشتر

مستی چشمش یکی صدگشت دردوران خط

دربهاران آب ازسر چشمه زاید بیشتر

درلباس لطف، دل را قهر افزون می گزد

تلخی بادام در شکر نماید بیشتر

لب گشودن رخنه در ناموس همت کردن است

ازکریمان بی طلب حاجت برآیدبیشتر

زخم خصم ناتوان است از قوی جانکاهتر

نیشتر از تیغ خون رامی گشاید بیشتر

آرزو را صبح بیداری بود موی سفید

حرص درایام پیری می فزایدبیشتر

گر چه لبهای شکر گفتار می چسبد به دل

دل ز من چشم سخنگو می رباید بیشتر

قسمت تن پروران از تنگدستی کاهش است

آسیا بی دانه چون گردید ساید بیشتر

می کند صائب زبان عیبجویان را دراز

کوته اندیشی که خود را می ستاید بیشتر

دل ز خط بر عارض جانانه لرزد بیشتر

بر چراغ صبحدم پروانه لرزد بیشتر

چون ز می گردد غزال چشم جانان شیر گیر

از نیستان پنجه مستانه لرزد بیشتر

دل زشوق آن لب میگون درون سینه ام

در کف مخمور از پیمانه لرزد بیشتر

در حریم سینه عاشق ندارد دل قرار

در صدف این گوهر یکدانه لرزد بیشتر

عاشق گستاخ سازد مضطرب معشوق را

شمع در زیر پر پروانه لرزد بیشتر

چون شمارم در قناعت خویش را ثابت قدم؟

من که از خرمن دلم بر دانه لرزد بیشتر

بیقراری اشک رادر دیده بیش از دل بود

از صراحی باده در پیمانه لرزد بیشتر

اشگ مظلومان بود سیلاب بنیاد ستم

خانه ظالم ز صاحبخانه لرزد بیشتر

نخل بارآور خطر دارد ز سنگ کودکان

درمیان عاقلان دیوانه لرزد بیشتر

می کشد ناموس عالم هر که عاقل می شود

ازخطای جاهلان فرزانه لرزد بیشتر

گرچه لرزد پنجه خورشید در گیسوی شب

درگشادزلف دستشانه لرزد بیشتر

شمع راهر چند صائب می کند بی دست وپا

ازنسیم صبحدم پروانه لرزد بیشتر

خار و خس را چرخ گل برسرفشاند بیشتر

خاردرراه عزیزان می دماند بیشتر

می دهد مهلت بدان را خاک بیش از نیکوان

در سفال تشنه، درد از صاف ماند بیشتر

غوطه در خون می زند مهراز شفق هر صبح وشام

سرکشان راآسمان درخون نشاند بیشتر

نور بینش هست اگر دردیده گردون، چرا

درزمین شور تخم خود فشاند بیشتر؟

از تلاش قرب دوری کن که ازپاس ادب

ماه از خورشیدپرتو می ستاند بیشتر

زندگی خواهی، سخاوت کن که بر روی زمین

بیش ماند هرکه فیض خود رساند بیشتر

پایه دولت کریمان رانمی سازد خسیس

دربلندی ابر فیض خود رساند بیشتر

مجمر افلاک از آهن دلیها چون سپند

بیقراران رابر آتش می نشاند بیشتر

در زمین شور بر رغم لب خشک صدف

ابر نیسان گوهر خود می فشاند بیشتر

همچو کاغذ باد،گردون هر سبک مغزی که یافت

درتماشاگاه دنیا می پراند بیشتر

لطف افکار ترا صائب ز افکار دگر

می کند ادراک افزون، هرکه خواند بیشتر

ناقص از کامل برد لذت ز دنیا بیشتر

دیده احول کند عیش دو بالا بیشتر

زشت راآیینه تاریک باشد پرده پوش

می رسد آزاربد گوهربه بینا بیشتر

گوشه گیران را مسلم کی گذارد روزگار؟

از گرانان می کشد آزار،عنقا بیشتر

هیچ باغ دلگشا چون جبهه واکرده نیست

می کشد صاحبدلان را دل به صحرا بیشتر

عمر در برچیدن دامن سرآمد سرو را

می کنند آزادگان وحشت ز دنیا بیشتر

چون زمین نرم از من گرد بر می آورند

می کنم هر چند بامردم مدارا بیشتر

آب گوهر می فزاید تشنگی چون آب شور

می تپد از تشنگان برخاک دریابیشتر

در سر بی مغز باشد باده را شور دگر

درنیستان می شود این شعله رعنا بیشتر

تلخ شد از کوهکن بر چشم شیرین خواب ناز

کارشیرین دل برد از کارفرما بیشتر

گشت از دشنام شوق آن لب میگون زیاد

گردد از تلخی می لعلی گوارا بیشتر

درسیاهی می توان گل چید از آب حیات

گریه راباشد اثر دامان شبها بیشتر

خانه های کهنه صائب مسکن مارست ومور

درکهنسالان بود حرص وتمنابیشتر

نیست بیصورت جدال زاهدان باصوفیان

می کندآیینه رسوا زنگیان رابیشتر

عمرپیران از جوانان زودتر طی می شود

قرب منزل گرم سازد رهروان رابیشتر

پشت هر شاخی که خم از بارمنت گشته است

از بهاران می کند شکر خزان رابیشتر

هرکه ازتن پروری زآیینه دل غافل است

پاس می دارد زگرد آیینه دان رابیشتر

در سبوی کهنه ممکن نیست گرددآب سرد

دل خنک می گردد از دنیا جوان رابیشتر

درد برعضو ضعیف از عضوهاریزدفزون

پیچ وتاب از زلف باشد آن میان را بیشتر

کور مادرزاد ازخواب پریشان فارغ است

می گزد وضع جهان روشندلان رابیشتر

در سبک مغزان اثر افزون کند رطل گران

برق در فریاد آرد نیستان رابیشتر

سردمهریهای معشوق است بر عاشق گران

پرتو مهتاب می سوزد کتان رابیشتر

از توکل گر به حفظ حق سپارد گله را

گرگ غمخواری کند از سک شبان رابیشتر

عارفان راجوز پوچ چرخ نتواند فریفت

می فریبد این سبکسر کودکان رابیشتر

صیقل جانهای تاریک است صائب جستجو

سبز سازد کاهلی آب روان رابیشتر

باده دارد بر سر پامیکشان رابیشتر

زندگی از آب باشد ماهیان رابیشتر

چین زابروی توزور باده روشن نبرد

گرچه آتش نرم می سازد کمان رابیشتر

غفلت من بیشتر گردید از موی سفید

صبح سنگین می کندخواب گران رابیشتر

چندان که خواب صبح بود بر جوان لذیذ

بیداری شب است به صاحبدلان لذیذ

پیکان آبدار تو چون میوه بهشت

گردیده است زخم مرا در دهان لذیذ

هست از طعام لذت اطعام بیشتر

بر میزبان خورش شود از میهمان لذیذ

از باده جنون سر هر کس که گرم شد

سنگ ملامت است چو رطل گران لذیذ

آن تیغ آبدار در آغوش زخم من

در کام تشنه است چو آب روان لذیذ

اندیشه از عتاب ندارم که می شود

دشنام تلخ ازان لب شکر فشان لذیذ

در پای نخل میوه دهد لذت دگر

دشنام روبرو بود از دلستان لذیذ

ماهی ز آب بحر ندارد شکایتی

باشد شراب تلخ به میخوارگان لذیذ

این چاشنی که دست ترا هست می شود

چون نیشکر خدنگ تو در کام جان لذیذ

هر کس به کیمیای قناعت رسیده است

در کام او بود چو هما استخوان لذیذ

در کام قانع آب حیات است نان خشک

بی نان خورش به منعم اگر نیست نان لذیذ

آن مست ناز سوخت دلم را ز انتظار

غافل که این کباب بود خونچکان لذیذ

صائب ز فیض چاشنی عشق گشته است

اشعار آبدار تو در هر دهان لذیذ