خوش آمدید

از ناله عندلیب به برگ ونوارسید

رهرو به کاروان ز صدای درا رسید

تیغ شهادت است دم روح بخش ما

هر کس به ما رسید به آب بقا رسید

بر کاغذ از سراسر اخگر نرفته است

از استخوانم آنچه به کام همارسید

باور که می کند که به معراج اهل فکر

پای به خواب رفته ما در حنا رسید

جزو ضعیف عالم خاکی است جسم ما

دردی به ما رسید به هر کس بلا رسید

ما را غلط به بار صنوبر کنند خلق

از بس که زخم تیغ حوادث به مارسید

چون می اگر چه تلخ جبین اوفتاده ایم

خوشوقت شد کسی که به سروقت ما رسید

از دفتر سعادت ما فرد باطلی است

منشور دولتی که به بال هما رسید

حاشا که کس ز دشمنی ما زیان کند

شد سبز خار تا به کف پای ما رسید

نسبت کمند جاذبه را می کشند به خویش

شبنم به آفتاب ز راه صفا رسید

درد طلب ز خضر مرا بی نیاز کرد

آسوده رهروی که به این رهنما رسید

بر آسمان رساند مرا بوریای فقر

این طفل نی سوار ببین تا کجا رسید

از دوستان فرامشی ای سنگدل بس است

کار گره ز زلف به بند قبارسید

صائب نداشتیم سروبرگ این غزل

این فیض از کلام ظهوری به ما رسید

بی خواست حرف تلخی ازان نوش لب رسید

آخر ز غیب روزی ما بی طلب رسید

از خاکبوس دولت پابوس یافتم

هر کس به هر کجا که رسید ار ادب رسید

بر خضر زندگانی جاوید تلخ ساخت

عمر دوباره ای که به من زان دولب رسید

در سینه حکمتی که فلاطون ذخیره داشت

قالب تهی چو کرد به بنت العنب رسید

از اشک وآه کرد دل خویش را تهی

چون شمع دست هر که به دامان شب رسید

دست از سبب مدار که با همت محیط

آخر صدف به وصل گهر از سبب رسید

پرهیز کن که خونی غمهاست صحبتش

چون باده نارسی که به جوش طرب رسید

از دست وپای بوسه فریب تو کار دل

از دست رفته بود چو نوبت به لب رسید

صائب حلاوت طلب او ز دل نرفت

چندان که زخم خار به من زان رطب رسید

خالش خبر ز سر دهانم نمی دهد

زان راز سر به مهر نشانم نمی دهد

شد بسته راه خیر به نوعی که آن دهن

یک بوسه آشکار ونهانم نمی دهد

هرچند شد ز حلقه خط پای در رکاب

زلفش همان به دست عنانم نمی دهد

چون خال سوخت تخم امید من وهنوز

لعل لبش به آب نشانم نمی دهد

با آن که عمر هاست پریشان اوست دل

شیرازه ای ز موی میانم نمی دهد

فریاد کز سیاه دلی خط عنبرین

راه سخن به کنج دهانم نمی دهد

دست از میان زلف تو کوته نمی کنم

تا از دل رمیده نشانم نمی دهد

در زیر لب مراست سخنهای آتشین

چون شمع اشک وآه امانم نمی دهد

دیگر چه واقع است که آن چشم خوابناک

در پرده رطلهای گرانم نمی دهد

هرچند چون قلم دلم از درد شد دو نیم

حرف شکایتی به زبانم نمی دهد

کی می کنم نظر به خرامش که همچو موج

بیطاقتی به آب روانم نمی دهد

صائب منم که کوه غم و درد روزگار

استادگی به طبع روانم نمی دهد

نتوان ز عندلیب نسیمی به جان خرید

گلچین نهال شد که گل از باغبان خرید

پاینده باد سایه رطل گران رکاب

برگ مرا ز سیلی باد خزان خرید

کشتی شکسته ایم و به ساحل رسیده ایم

دانسته می توان گهر از ما گران خرید

در صحن کعبه قبله نما چون خرد کسی

گردون متاع یوسفیم را چنان خرید

آن جنس را که دوش به خواری فروختی

خواهی برای زینت روی دکان خرید

همت شهید ساقی ارزان فروش باد

می داد وعقل وهوش ز دردی کشان خرید

در طبع ما چو آب گهر نیست بستگی

گوهر به نرخ آب ز ما می توان خرید

گر صد زبان به شکر خموشی شوم رواست

خون من از تصرف تیغ زبان خرید

تشریف خاص پادشهان آدمیت است

نتوان قبول عامه به نقد روان خرید

زانها که طرح باغ فکندند در جهان

آن سربلند شد که نهال خزان خرید

در طبع هر که تازگیی بود چون گهر

گوهر ز کلک صائب شیرین زبان خرید

هر کس سخن به دشمن انصاف می دهد

در دست زنگی آینه صاف می دهد

همت نه بی دریغ زر وسیم دادن است

اهل کرم کسی است که انصاف می دهد

چون مور در خرابه دنیا چه سر کنم

جایم چو نقطه بر سر خود قاف می دهد

صائب چه بی دریغ ز کلکت سخن چکد

آب حیات را چه به اسراف می دهد

مجنون عنان به مردم عاقل نمی دهد

موج رمیده دست به ساحل نمی دهد

آن دل رمیده ام که درین دشت آتشین

پیکان آبدار، مرا دل نمی دهد

موجی که پشت پای به بحر گهر زده است

دامن به دست خالی ساحل نمی دهد

خونم کدام روز که از شوق تیغ تو

رقصی به یاد طایر بسمل نمی دهد

در خاک، اهل شوق همان در ترددند

سیلاب پشت عجز به منزل نمی دهد

تا چند ناله در جگر ریش بشکنم

این خار داد آبله دل نمی دهد

زین پیش اهل دل به سخن جان سپرده اند

امروز هیچ کس به سخن دل نمی دهد

زنهار حلقه بر در چرخ دنی مزن

کاین سنگدل جواب به سایل نمی دهد

صائب که بارها به سخن داده است جان

ز افسردگی کنون به سخن دل نمی دهد

شوخی که عرض حسن به اغیار می دهد

آب خضر به صورت دیوار می دهد

زودا که رخ به خون جگر لاله گون کند

آن ساده دل که تربیت خار می دهد

روشندلان ز خصم ندارند جان دریغ

آیینه آب سبزه زنگار می دهد

از پاک طینتی است که ابر گرفته رو

رزق صدف ز گوهر شهوار می دهد

بی حاصلی است حاصل دل تا بود درست

این شاخ چون شکسته شود بار می دهد

موسی ز اشتیاق تجلی هلاک شد

ایزد به طور وعده دیدار می دهد

صد عقده باز می کند از کار خویشتن

صائب کسی که سبحه به زنارمی دهد

در پرده غنچه برگ سفر ساز می دهد

شبنم عبث چه آینه پرداز می دهد

در بزم عشق کیست که سازد صدا بلند

اینجا سپند سرمه به آواز می دهد

امروز در قلمرو جرأت دل من است

کبکی که سینه طرح به شهباز می دهد

دل ذره ذره گشت وهمان گرم ناله است

این جام توتیا شد وآواز می دهد

صائب کسی که از سخن تازه یافت جان

آب حیات را به خضر باز می دهد

عشق غیور تن به نصیحت کجا دهد

طوفان عنان کجا به کف ناخدا دهد

در زیر تیغ هر که سری باز کرده است

مشکل که تن به سایه بال هما دهد

یک عمر در فراق تو خون خورده ایم ما

یک روز وصل داد دل ما کجا دهد

از بوسه آنچه می دهی ای سنگدل به من

حاشا که هیچ سفله به دست گدا دهد

در عهد ما که قحط نسیم مروت است

جز آه کیست خانه دل ما را صفا دهد

چون دانه هر که سر بدر آرد ز جیب خاک

باید که تن به گردش نه آسیا دهد

چون گل بساط پهن نمودن ز سادگی است

در گلشنی که غنچه صدای درا دهد

ترک اراده کن سبکبار می شود

آهن چو تن به جذبه آهن ربا دهد

با فقر خوش برآی که این لذت آفرین

شیرینی شکر به نی بوریا دهد

کام نهنگ وشیر بود مهد راحتش

آزاده ای که تن به مقام رضا دهد

صائب ز دست وپا بگذر در طریق عشق

تا بال وپر ترا عوض دست وپا دهد