همام بن غالب ( فرزدق ) شاعری بزرگ و هوادار اهل بیت پیامبر بود که در مدح امام سجاد (ع) ، قصیده بلند خویش را در مکه سرود ( هذا الذی تَعرِفُ البَطحأ وَ طْأتَهُ ... ) و به دنبال آن به زندان افتاد و حضرت سجاد (ع) برایش صله ای فرستاد . امام حسین (ع) هنگام سفر به سوی عراق ، در محلی به نام صفاح ( یا در منزلی دیگر ) با فرزدق برخورد کرد که از کوفه می آمد . اوضاع کوفه را پرسید ، وی جواب داد : دلهای مردم با تو ولی شمشیرهایشان علیه توست . امام در آنجا بود که این ابیات را خواند :
لَئِنْ کانَتِ الدنیا تُعَد نَفیسَةً
فَدارُ ثَوابِ اللهِ اَعلی وَاَنْبَلُ
وَاِن کانَتِ الاَبدانُ لِلْمَوْتِ اُنْشِئَتْ
فَقَتْلُ امرِءٍ بِالسیفِ فِی اللهِ اَفضَلُ ... . (1)
فرزدق ، سالهای پس از عاشورا زنده بود و به خانه سکینه دختر امام حسین (ع) نیر رفت و آمد داشت و از او صله دریافت می کرد . در بادیه بصره ، در سال 110 هجری در صد سالگی از دنیا رفت .
1 - حیاة الامام الحسین ، ج 3 ، ص 61 .
منبع : پایگاه اطلاع رسانی حوزه
این مطلب را به اشتراک بگذارید:
