اين شاعر هندي، عزاداري عزاداران‌ِ حسيني را هر سال موجب زنده نگهداشتن‌واقعة جانسوز كربلا مي‌داند و قيام حسيني را استوار نمودن دين بزرگ حضرت محمد (ص)ذكر مي‌كند كه امام حسين عشق نهايي خود را به خدا با شهادتش ثابت نمود.
«شب شهادت حسين مريدانش با پيراهن‌هاي سياه، و پاي برهنه، با چشمان‌اشكبار به ياد واقعة جانسوز... داستان كهن مكرر و دردناك را بيان مي‌نمايند كه مريدانت‌سراپا اندوه مي‌گويند:
حسين...اي حسين. چرا هزاران هزار دوست تو اين طور اشك‌مي‌ريزند؟ اي مقدس عالي مقام، آيا اين‌ها براي فداكاري بي نظير تو نيست؟ زيرا كه‌پرچم دين بزرگ پيامبر (محمد (ص)) را برافراشتي و در مقابل شگفتي جهانيان، عشق‌عجيب خود را به خدا ثابت نمودي.»
در مورد واقعة جانسوز كربلا، امام حسين مكرر آنچه راكه پيامبر (ص) و علي (ع) وامام حسن (ع) گفته بودند مي‌دانست. در مسافرتي كه پيامبر داشت، وقتي پيامبر به كربلارسيد، فرمود:
«جبرئيل مرا خبر مي‌دهد از زميني كه كنار فرات واقع است و آن را كربلامي‌گويند... و من اكنون قتلگاه و محل قبر او را مي بينم».
حتي امام حسن (ع) به امام حسين (ع) فرموده بود كه «لا يوم كيومك يااباعبدالله» هيچ روزي مانند روز تو (عاشورا) نخواهد بود.
عيش‌ها تان نوش بادا هر زمان اي عاشقان/وز شما كان شكر باد اين جهان اي عاشقان *** نوش و جوش عاشقان تا عرش و تاكرسي رسيد/برگذشت از عرش و فرش اين كاروان اي عاشقان
گر كسي پرسيد كيانيد اي سراندازان شما/هين بگوييدش كه جان جان جان اي عاشقان *** ما رميت اذ رميت از شكارستان غيب /مي‌جهاند تيرهاي بي كمان اي عاشقان
منبع : موسسه جهانی سبطین
این مطلب را به اشتراک بگذارید:
