خوش به حال هر کسی که روضه دعوت می ‎شود

"هیأتی" از جانب زهرا حمایت می‎ شود

بس که شأن و منزلت در روضه‎ خانه ریخته

هر که یک دفعه بیاید ، پیش ‎کسوت می‎ شود

این وسط آن عاشقی بُرده است که در این دو ماه

بی‎ ریا می‎ آید و مشغول خدمت می‎ شود

یک پر کاهی اگر چشم کسی نمناک شد

کوه عصیان هم اگر باشد شفاعت می ‎شود

گریه‎ کن با گریه‎ اش غسل تقرّب می ‎کند

قطره ‎ای از اشک ، مُنجر به طهارت می ‎شود

هر که در ماه محرّم کار و بارش شد حسین

چون «رسول ترک» آخر با سعادت می ‎شود

رازق ما کربلایی ‎ها حسینِ فاطمه است

روزی یک سال ما این ماه ، قسمت می‎ شود

در میان هیأتش انگار زیر قُبّه ای

تا که لب وا می‎کنی فوراً اجابت می‎ شود

تا به سجده می‎ روم سمت خدا پَر می‎کشم

علّت معراج‎ هایم مُهر تربت می ‎شود

آن قدَر آقاست این آقا به عبّاسش قسم

ارمنی هم زیر این پرچم هدایت می‎ شود

ناله‎ های مادری پهلو شکسته می ‎رسد

روضه‌ خوان تا وارد ذکر مصیبت می شود

"یا بُنَیّ" حال ما را زود می‎ ریزد به هم

قلب ما با آهِ زهرا پُر حرارت می‎ شود

صبح محشر تا که می‎ گوید حسین من کجاست ؟

می‎ رسد آقا ... ولی بی‎سر ... قیامت می‎ شود

شاعر : محمد فردوسی

یک وقت از ما نوحه و دم را نگیری

سینه زنی و شور و ماتم را نگیری

خیلی میان روضه هایت سود کردیم

یک موقع از ما روضه و غم را نگیری

سینه زدم تا که گناهم را بریزی

این کمترین چیزی که دارم را نگیری

حال بد ما با وجود روضه خوب است

از دست نوکرهات مرهم را نگیری

آقا برای ما محرم خیرها داشت

از ما گنهکاران محرم را نگیری

با هم خریدی خوب و بد را بین روضه

این گریه کردن های با هم را نگیری

در بین روضه التماست می کنم من

جانم بگیری،گریه هایم را نگیری

در بین هیأت کار من پرچم زدن شد

دستان من خالیست...پرچم را نگیری!

یک شب میان روضه ات گفتم خدایا

از نوکران شاه دو عالم را نگیری

***

با تشکر از شاعر گرامی علی سپهری

از دست مهربان شما هر که نان گرفت

بالای دست حاتم طایی مکان گرفت

عرض نیاز پیش کریمان درست نیست

باید همیشه دست به روی دهان گرفت

در روضه ی تو دعوتمان کرده مادرت

شکر خدا که فاطمه تحویلمان گرفت

دیشب سه دفعه نام مسیحایی تورا

بر مرده ای دمیدم و دیدم که جان گرفت

با ذکر و نغمه فاطمه خوشحال میشود

باید که نام حضرت تان را زبان گرفت

تو زنده بودی و دم گودال قتلگاه

از دست شمر رخت تنت را سنان گرفت

با دست خالی از ته گودال برنگشت

انگشتر عقیق تورا ساربان گرفت

قرآن نخوان که من نگران لب توام

مست است و باز دست خودش خیزران گرفت 

هر کس شهید تو نشد، اهل قبور شد

هر کس نمرد بهر تو، زنده به گور شد

خون تو خاک را به دو پیمانه مست کرد

بر خاک تا که ریخت، شراب طهور شد

باید که با "حسین" مزین شود فقط

اولاد شیعه تو اگر از ذکور شد!

ای چشم! اشک های تو وقف حسین باد

هر آدمی که اهل بکا شد، غیور شد

از دوستان من هرکس رفت کربلا

در ذهن من چه خاطره هایی مرور شد

گفتم به پیر اهل دلی: روضه ای بخوان

با اشک گفت "زینب" و آرام دور شد

زینب قرار بود که سر را بغل کند

آه از سعادتی که نصیب تنور شد

لطف کن این قطره را تا رود و دریا هم ببر

ابرهای رحمت ات را سمت صحرا هم ببر

سوی کنعان بوی پیراهن خبر را میبرد

یک خبر از جانب خود به زلیخا هم ببر

عاقبت بار گناهانم زمینم زد، بیا

دستهایم را بگیر و یک قدم راهم ببر

بار من بر روی دستم مانده آقا میخری؟!

لطف کن یکجا بخر آقا و یکجا هم ببر

من که هرشب نامتان را برده ام پس خواهشا

صبح محشر که می آید نام من را هم ببر

اربعین پای پیاده از نجف تا کربلا

التماست میکنم این جمع را با هم ببر

در قیامت هم به دنبال غذای روضه ام

ای ملک، آب و غذایت را نمیخواهم ببر

عشق است مرا که در عزایت رنگ بدنم سیاه باشد

از لطمه ی روضه ی غم تو عشق است تنم سیاه باشد

از بس که مرا همیشه مادر از کودکیم سیاه پوشاند

پایان وصیتم نوشتم حتی کفنم سیاه باشد

من کیسه ای از گناه دارم در سینه دلی سیاه دارم

گفتی که بیا چه عیب دارد گر سینه زنم سیاه باشد

انگشتر تو بلای جان شد انگشت تو سهم ساربان شد

پس حق بده روی دست از این پس سنگ یمنم سیاه باشد

در روضه ی چوب خیزرانت از بسکه گزیده ام لب از غم

دیگر چه تعجب است اگر من دور دهنم سیاه باشد…

کاسه ی صبر من از گریه گهی پُر می شود

اشک روی قاب عکس کربلا دُر می شود

گریه ی پاک عزای تو مرا هم پاک کرد

آب آلوده به دریا می رسد کُر می شود

من ادب آموختم اما نه از یک بی ادب

هرکه آمد روضه ی تو خود به خود حُر می شود

سوختم با گریه تا این سینه شد ثابت قدم

خاک از گرمی آب و آتش آجُر می شود

رسم عالم را به هم زد عاقبت این عاشقی

بین ما دیوانه ها عاقل تمسخُر می شود

با نگاه مادرت در اربعین کرب و بلا

از عزاداران عاشورا تشکُر می شود

شادی جهان هیچ است عشق است همین غم را

هرثانیه میخواهیم  این عالم ماتم را

همدست ملائک شد شد آبرویش تضمین

دستی که در این شب ها برداشته پرچم را

کشتی حسین افتاد یکبار دگر برآب

از دست نباید داد هرفیض فراهم را

هرجا که حسین آمد احسان خدا آمد

از برکت آقا بود بخشید اگر آدم را

در ماه خدا حتی ما با دهن روزه

هرروز طلب کردیم شبهای محرم را

هر وقت دو دم دادیم هر مرده ای احیا شد

آقا تو نگیر از ما دم های دمادم را

نذری حسینیه از بس به همه چسبید

انداخته از رونق آوازه ی حاتم را

یا مثل رسول ترک یا اینکه چنان طیب

از لطف زیادش کن این معرفت کم را

اسلام حسینی شد اسلام حسینی ماند

مدیون خودت کردی پیغمبر اکرم را

ای وای از آن دم که با قامت خم زینب

دارد بروی دستش یک پیکر در هم را

چه با سر و چه بی سر احیاگر زینب شد

دیدند همه بر نی عیسای معظم را

قسم به قافله سالار ظهر عاشورا

قسم به چادر خاکی حضرت زهرا

قسم به نخل رشید حرم ابو فاضل

قسم به پیکر درهم شکسته ی سقا

قسم به حال رباب و دل پر از خونش

قسم به زینب کبری و ذکر واویلا

قسم به حضرت شش ماهه و به گهواره

قسم به نام رقیه سه ساله ی مولا

قسم به اکبر شبه نبیِ بی همتا

قسم به عابس و شوذب به سینه ی شیدا

قسم به ام بنین و چهار فرزندش

قسم به لحظه ی تکبیر اکبر لیلا

قسم به لحظه ی اهلی من العسل گفتن

قسم به قاسم گلگون بدن شه والا

قسم به عشق حبیب و به حر آزاده

قسم به خیمه و آتش به موج و هم دریا

قسم به فاتح خیبر علی ولی الله

قسم به لحظه ی محشر به وادی عقبی

قسم به حضرت لطف و کرامت و ایثار

قسم به دوم امام از سلاله ی زهرا

قسم به خون گلوی حسین و یارانش

قسم به ارض و سما عرش و فرش و مافیها

قسم به سجده ی سجاد و پاکی باقر

قسم به خیل ملایک به عالم بالا

قسم به حضرت صادق قسم به خاک بقیع

قسم به نفخه ی صور و به معنی تقوا

قسم به حضرت موسی بن جعفر ای جانا

قسم به ضامن آهو به خالق یکتا

قسم به جود جواد الائمه تا محشر

قسم به قبر و قیامت قسم به آن دنیا

قسم به هادی آل عبا هزاران بار

قسم به حضرت موسی به وادی سینا

قسم به عسگری و سامرا و سردابش

قسم به حضرت قائم به حجت کبری

قسم به آنچه که گفتم نران ز درگاهت

تو پادشاه جهانی منم گدا آقا

دوباره حال و هوای حرم به سر دارم

هوا هوای حرم شد درین دل تنها

حرم نرفتم و میسوزم از فراق حرم

بیا و بنده نوازی کن ای گل طاها

سری به سلسله اصحاب بی سرت دارند

امید موج فرات از لب ترت دارند

تو چشمه ای تو زلالی تو آسمان کبود

کبودها چه شباهت به مادرت دارند

کویرها هم از آن رو ترک ترک شده اند

که قصد عرض ارادت به اکبرت دارند

بکش عمود حرم را که خیمه میداند

عمودها خبری از برادرت دارند

چه تیرها که به سوی تو تشنه رقصیدند

امید مرحمت از حلق اصغرت دارند

قرار بود که عاشق شوند خنجرها

که بوسه بوسه لبی روی حنجرت دارند

ببخش شوق وصال سم ستوران را

که نعل و نعره زنان رو به پیکرت دارند

ما از دعای خیر به هیئت رسیده ایم

از دولتِ حسین به عزت رسیده ایم

هیئت تمام زندگی ما غریبهاست

با پرچم حسین به قدرت رسیده ایم

این پای منبر است همان قبه الحسین

اینجا هزار بار به حاجت رسیده ایم

زهرای مرضیه است دعاگوی مستمع

وقتی که ما به اوج مصیبت رسیده ایم

در حسرتِ تباکیِ با ما ، ملائکند

پیداست ما به بام سعادت رسیده ایم

چون عمرمان گذشت بمانیم گریه کن

مثل حبیب اگر به شهادت رسیده ایم

تا روز حشر دیده اگر با حسین ماند

پس بی حساب تا به قیامت رسیده ایم

هر روز با حسین دوباره تولّدیست

بارید اشک و ما به طهارت رسیده ایم

با یک سلام پاک شود هر گناهکار

ما خود به این مقام و فضیلت رسیده ایم

با این حیات طیبه عمریست دلخوشیم

یعنی به اوج شادی و بهجت رسیده ایم

با چه زبان ز گریه بگوییم با شما

با گریه بر حسین به جنّت رسیده ایم

بس چشمان به اشک عزا شستشو شده

در فتنه ها به درک بصیرت رسیده ایم

لازم نبود خُدعه گران موعظه کنند

عمریست ما به حکم ولایت رسیده ایم

وقتی برای قافله اش گریه می کنیم

انگار که به یاریِ عترت رسیده ایم

شد بارها امام زمان همنشینمان

در روضه ها به محضر حضرت رسیده ایم

به بی آبرو اعتنا میکنند

همانها که مس را طلا میکنند

زمینگیر را آسمان میدهند

و با باخته خوب تا میکنند

گنهکار شرمنده را میخرند

سرسفره خود گدا میکنند

اگرچه دعاگویشان نیستیم

ولی باز مارا دعا میکنند

مریض گناهی خجالت نکش

بیایی به اینجا دوا میکنند

به یمن کمیل و به یمن علی

مرا با خدا آشنا میکنند

چه آسان به بند خدا میکشند

چه آسان ز دنیا جدا میکنند

شب جمعه از لطف ری جمع را

همه راهی کربلا میکنند

خودش دید زینب که سرنیزه ها

تن شاه را جابجا میکنند

فقیرم نوشتید، من راضیم

به این شب به شب در زدن راضیم

دل من شکسته ست چیزى بگو

بوالله حتى به " لن" راضیم

مرا هم معطل کنى، اولا :

تو رب منى ، ثانیا: راضیم

به این پنج نوبت نمازم قسم

خدایا ازین پنج تن راضیم

کلاف مرا برنگردان، ولو

ببافى از آن پیرهن راضیم

فقیر حرم را سلیمان نکن

ازین منصب خویشتن راضیم

به پروانه هاى سحر گفته ام

که منهم به این سوختن راضیم

مرا آخر عمرى آواره کن

به شبهاى دور از وطن راضیم

اگر تن نباشد، به سر راضیم

اگر سر نباشد، به تن راضیم

فداى حسینم ، ولیکن مرا

بخوانى شهید " حسن" راضیم

حرم میروم باز در میزنم

اگر هم ندادند، من راضیم

**

مرا آخرش هم کفن میکنند

ولیکن بدون کفن راضیم ...

دوباره روضه گرفتی و جانمان دادی

مسیر کرببلا را نشانمان دادی

شکسته بال ترین فطرس زمین بودیم

ولی تو بال و پر آسمانمان دادی

بدون آب و هوای بهشت می مردیم

هوای روضه؛ هوای بهشتمان دادی

اگر چه دیر رسیدیم روز عاشورا

ولی برای رسیدن زمانمان دادی

اگر چه دیر رسیدیم و سر به نیزه شدی

به روی نیزه ولی سایبانمان  دادی

از آن همه عظمت عاجزانه لال شدیم

ولی به گریه دوباره زبانمان دادی

به دست  گریه زینب اسیرمان کردی

برای این همه ماتم  توانمان دادی