اكسیر عشق، قطره ی اشك زلال ماست

افتاده گی، نشان و دلیلِ كمال ماست

در روضه بیشتر به خدا وصل می شویم

ذكر «علی علی» سبب اتصال ماست

در امتحان عزت دنیا بَرنده ایم

این سینۀ كبود -قیامت- مدال ماست

نام حسین، زلزله را محو می كند

آرامش زمینِ عجم از قِبال ماست

ما خضر گریه ایم، عرب غبطه می خورد

مژگان خیس، مانع و سدّ زوال ماست

این جا كنار هم چِقَدَر عشق می كنیم

این روضه ها، حسینیه ها، بزم حال ماست

شاعر : وحید قاسمی

ضریح شیشه عطری ست در زمین مانده

شمیم حنجره‌ی توست بعد از این مانده

شمیم حنجره‌ی توست این حوالی‌ها

که حسرتش به دل جنت برین مانده

فدای حنجره‌ات تا همیشه باید گفت:

ز خون سرخ حسین است این که دین مانده

از آن حروف مقطع بر اوج نیزه بخوان

میان مصحف طف سرِّ حا و سین مانده

چگونه باز کنم روضه های مقتل را

هنوز قصۀ تو تلخ و سهمگین مانده

چگونه داغ تو را شرحه شرحه شرح دهم

که ردِّ سنگ بر آیینۀ جبین مانده

چه اتفاق رفیعی ست خاک این گودال

میان گودی آن پیکر این چنین مانده

فدای حنجره‌ات... شمر می‌رسد از راه....

به جای روضه در این بین نقطه چین مانده

هنوز بهت ز چشمان دخترت پیداست

هنوز این همه پیکر که بر زمین مانده

ربوده است چرا ساربان عقیقت را

هنوز نیزه و شمشیر و خوود و زین مانده

کشانده‌اند به این دشت بیت الاحزان را

و مادری که از این ماجرا حزین مانده

شاعر : حامد حجتی

فصل خزان، جمالت، لطف بهار دارد

یاد رخت صفای صد لاله زار دارد

روزی که من نبودم مهر تو کرد بودم

روزی که من نباشم دل با تو کار دارد

ای یار عیسوی دم! بی یار نیست یکدم

هر کس که در دو عالم مثل تو یار دارد

بگذار از تو گویم بگذار با تو باشم

گل با همه لطافت، الفت به خار دارد

چون ماه بر فروزد کی آتشش بسوزد؟

آن کاو ز خاک کویت بر رخ غبار دارد

نه با شب است کارش نه روز می شناسد

آن کاو ز موی و رویت، لیل و نهار دارد

شش گوشۀ مزارت در وسعت دل ماست

بالله قسم مزارت در دل مزار دارد

از آب دیدگانش دوزخ شود گلستان

هر کس کز آتش تو در دل شرار دارد

با کرده های زشتم سر تا قدم بهشتم

زوار کربلا کی وحشت ز نار دارد؟

"میثم"! ز میثم آموز آیین دوستی را

کاو وصف دوست بر لب، بالای دار دارد

شاعر : غلامرضا سازگار

تا به دل عشق تو را دارم چه غم دارم حسین

رابطه با کربلا دارم چه غم دارم حسین

خانه ات آباد باد ای بی کفن ارباب من

من که از داغت عزادارم چه غم دارم حسین

تو هزاران یار داری من ولی غیر از تو هیچ

تا به دربار تو جا دارم چه غم دارم حسین

جان زهرا مادرت ای شاه مایوسم مکن

تا بگویم ادعا دارم، چه غم دارم حسین

ای که تو دست نوازش بر سر حُر می کشی

گر چه من بارِ خطا دارم، چه غم دارم حسین

آمدم امروز عهدی با تو بندم سیدی

من به عهد خود وفا دارم چه غم دارم حسین

هر کسی با دلبری نازد در این شش روز عمر

من چون تو دلربا دارم چه غم دارم حسین

شاعر : ولی الله کلامی زنجانی

«کشتی شکست خورده ی» موج فرات ها!

ارکان آسمان به تو دارد ثبات ها

ای مبتدا بهِ همه ی خیرها حسین!

ای منتهی الیهِ تمام نجات ها

باید که در کتابت شأنت درخت ها

مثل قلم شوند و سواحل دوات ها

کردند تعبیه به سر شیعه در ازل

با لطف چشم های تو عین الحیات ها

وقتی سه بار روی زبان برده می شوی

تغییر می دهی همه ی التفات ها

من تشنه ی همیشگی روضه ی توام

بیزارم از شنیدن لاتائلات ها

«صد مرده زنده می شود از ذکر یا حسین»

عیسی دمش به لطف تو دارد حیات ها

بی روضه و عزای تو بر باد می روند

«آتوا الزکوة» ها و «أقیموا الصلوة» ها...

تو مپندار كه من غیر تو دلبر گیرم

بی‌وفایی كنم و دلبر دیگر گیرم

بعد صد سال اگر از سر قبرم گذری

كفنی پاره كنم زندگی از سر گیرم

نمی دانم چه سوزی بود از عشق تو  در سرها

که دل ها می زند پر در هوایت چون کبوترها

به خون پاک خود خطی نوشتی از فداکاری

کز آن حرفی نمی گنجد به دیوان ها و دفترها

اگر هر منبر از وصف تو زینت یافت، جا دارد

که از خون تو پا بر جای شد محراب و منبرها

بنازم همرهانت را که افتادند چون از پا

طریق عشق را مردانه طی کردند با سرها

نمی دانم چه آیینی ست دنیای محبت را

که خواهرها نمی گریند بر مرگ برادرها

پدرها شسته دست از جان به آب دیدۀ طفلان

خضاب از خون فرزندان خود کردند مادرها

فدای پرچم سرخ تو ای سردار مظلومان

که می لرزد ز بیمش تا ابد کاخ ستمگرها

شور به پا می کند، خون تو در هر مقام

می شکنم بی صدا در خود هر صبح و شام

باده به دست تو کیست؟ طفل شهید جنون

پیر غلام تو کیست؟ عشق علیه السلام

در رگ عطشان تان، شهد شهادت به جوش

می شکند تیغ را، خندۀ خون در نیام

ساقی، بی دست شد، خاک ز می مست شد

میکده آتش گرفت، سوخت می و سوخت جام

بر سر نی می برند، ماه مرا از عراق

کوفه شود شامتان، کوفه مرامان شام

از خود بیرون زدم در طلب خون تو

بندۀ حر توأم، اذن بده یا امام!

عشق به پایان رسید، خون تو پایان نداشت

آنک پایان من، در غزلی ناتمام...

روح مسیـح در نـفس جان‌فزای توست

خورشید انبیا سـر از تـن جدای توست

جان نبی تویی که «أنا مِن حسین» گفت

خون خدا تویی که خدا خون بهای توست

هر قطره اشکِ ریخته، یک بحر رحمت است

هر سینه‌ای که سوخته، یک کربلای توست

از بس ‌کـه تیـر و نیزه فـرو رفته بر تنت

پنداشتم کـه پیکـر تـو نینـوای توست

قـــرآن روی سینــۀ پیغمبــر خــدا!

باور کنم که دامن گودال، جای توست؟

رود فـرات تو، نمی از اشک‌های ماست

لبخند سـرخ فتح خدا زخم‌های توست

پیغمبــری نیامــده بعــد از نبـی، ولــی

وحـی دوبـاره در نـفس دلربــای تـوست

هر جـا کـه انبیـا همـه بـا هـم نشسته‌اند

دیـدم خـدا مؤسس بــزم عــزای توست

زینب به محمل ار شکند سر، عجیب نیست

دشمن به پای نیـزه اسیـر صـدای توست

«میثم» چگونه شرح غمت را دهد حسین!

جایی که خالق تـو مصیبت‌ سرای توست؟

لبریز آه و ندبه و غم گریه می‌کنم

دلتنگم و به یاد حرم گریه می‌کنم

شایستۀ زیارت شش گوشه نیستم

این روزها به حال خودم گریه می‌کنم

تا تلّ زینبیّه و گودال قتلگاه

تا خیمه ها قدم به قدم گریه می‌کنم

با علقمه، به یادت لبت آب می‌شوم

با روضه های مشک و علم گریه می‌کنم

حتی اگر که خون بچکد از نگاه من

هر صبح و شام نه، همه دم گریه می‌کنم

گفتند چشم خواهرت از دست رفته بود

معلوم شد برای تو کم گریه می‌کنم