عشق است مرا که در عزایت رنگ بدنم سیاه باشد

از لطمه ی روضه ی غم تو عشق است تنم سیاه باشد

از بس که مرا همیشه مادر از کودکیم سیاه پوشاند

پایان وصیتم نوشتم حتی کفنم سیاه باشد

من کیسه ای از گناه دارم در سینه دلی سیاه دارم

گفتی که بیا چه عیب دارد گر سینه زنم سیاه باشد

انگشتر تو بلای جان شد انگشت تو سهم ساربان شد

پس حق بده روی دست از این پس سنگ یمنم سیاه باشد

در روضه ی چوب خیزرانت از بسکه گزیده ام لب از غم

دیگر چه تعجب است اگر من دور دهنم سیاه باشد…

کاسه ی صبر من از گریه گهی پُر می شود

اشک روی قاب عکس کربلا دُر می شود

گریه ی پاک عزای تو مرا هم پاک کرد

آب آلوده به دریا می رسد کُر می شود

من ادب آموختم اما نه از یک بی ادب

هرکه آمد روضه ی تو خود به خود حُر می شود

سوختم با گریه تا این سینه شد ثابت قدم

خاک از گرمی آب و آتش آجُر می شود

رسم عالم را به هم زد عاقبت این عاشقی

بین ما دیوانه ها عاقل تمسخُر می شود

با نگاه مادرت در اربعین کرب و بلا

از عزاداران عاشورا تشکُر می شود

شادی جهان هیچ است عشق است همین غم را

هرثانیه میخواهیم  این عالم ماتم را

همدست ملائک شد شد آبرویش تضمین

دستی که در این شب ها برداشته پرچم را

کشتی حسین افتاد یکبار دگر برآب

از دست نباید داد هرفیض فراهم را

هرجا که حسین آمد احسان خدا آمد

از برکت آقا بود بخشید اگر آدم را

در ماه خدا حتی ما با دهن روزه

هرروز طلب کردیم شبهای محرم را

هر وقت دو دم دادیم هر مرده ای احیا شد

آقا تو نگیر از ما دم های دمادم را

نذری حسینیه از بس به همه چسبید

انداخته از رونق آوازه ی حاتم را

یا مثل رسول ترک یا اینکه چنان طیب

از لطف زیادش کن این معرفت کم را

اسلام حسینی شد اسلام حسینی ماند

مدیون خودت کردی پیغمبر اکرم را

ای وای از آن دم که با قامت خم زینب

دارد بروی دستش یک پیکر در هم را

چه با سر و چه بی سر احیاگر زینب شد

دیدند همه بر نی عیسای معظم را

قسم به قافله سالار ظهر عاشورا

قسم به چادر خاکی حضرت زهرا

قسم به نخل رشید حرم ابو فاضل

قسم به پیکر درهم شکسته ی سقا

قسم به حال رباب و دل پر از خونش

قسم به زینب کبری و ذکر واویلا

قسم به حضرت شش ماهه و به گهواره

قسم به نام رقیه سه ساله ی مولا

قسم به اکبر شبه نبیِ بی همتا

قسم به عابس و شوذب به سینه ی شیدا

قسم به ام بنین و چهار فرزندش

قسم به لحظه ی تکبیر اکبر لیلا

قسم به لحظه ی اهلی من العسل گفتن

قسم به قاسم گلگون بدن شه والا

قسم به عشق حبیب و به حر آزاده

قسم به خیمه و آتش به موج و هم دریا

قسم به فاتح خیبر علی ولی الله

قسم به لحظه ی محشر به وادی عقبی

قسم به حضرت لطف و کرامت و ایثار

قسم به دوم امام از سلاله ی زهرا

قسم به خون گلوی حسین و یارانش

قسم به ارض و سما عرش و فرش و مافیها

قسم به سجده ی سجاد و پاکی باقر

قسم به خیل ملایک به عالم بالا

قسم به حضرت صادق قسم به خاک بقیع

قسم به نفخه ی صور و به معنی تقوا

قسم به حضرت موسی بن جعفر ای جانا

قسم به ضامن آهو به خالق یکتا

قسم به جود جواد الائمه تا محشر

قسم به قبر و قیامت قسم به آن دنیا

قسم به هادی آل عبا هزاران بار

قسم به حضرت موسی به وادی سینا

قسم به عسگری و سامرا و سردابش

قسم به حضرت قائم به حجت کبری

قسم به آنچه که گفتم نران ز درگاهت

تو پادشاه جهانی منم گدا آقا

دوباره حال و هوای حرم به سر دارم

هوا هوای حرم شد درین دل تنها

حرم نرفتم و میسوزم از فراق حرم

بیا و بنده نوازی کن ای گل طاها

سری به سلسله اصحاب بی سرت دارند

امید موج فرات از لب ترت دارند

تو چشمه ای تو زلالی تو آسمان کبود

کبودها چه شباهت به مادرت دارند

کویرها هم از آن رو ترک ترک شده اند

که قصد عرض ارادت به اکبرت دارند

بکش عمود حرم را که خیمه میداند

عمودها خبری از برادرت دارند

چه تیرها که به سوی تو تشنه رقصیدند

امید مرحمت از حلق اصغرت دارند

قرار بود که عاشق شوند خنجرها

که بوسه بوسه لبی روی حنجرت دارند

ببخش شوق وصال سم ستوران را

که نعل و نعره زنان رو به پیکرت دارند

ما از دعای خیر به هیئت رسیده ایم

از دولتِ حسین به عزت رسیده ایم

هیئت تمام زندگی ما غریبهاست

با پرچم حسین به قدرت رسیده ایم

این پای منبر است همان قبه الحسین

اینجا هزار بار به حاجت رسیده ایم

زهرای مرضیه است دعاگوی مستمع

وقتی که ما به اوج مصیبت رسیده ایم

در حسرتِ تباکیِ با ما ، ملائکند

پیداست ما به بام سعادت رسیده ایم

چون عمرمان گذشت بمانیم گریه کن

مثل حبیب اگر به شهادت رسیده ایم

تا روز حشر دیده اگر با حسین ماند

پس بی حساب تا به قیامت رسیده ایم

هر روز با حسین دوباره تولّدیست

بارید اشک و ما به طهارت رسیده ایم

با یک سلام پاک شود هر گناهکار

ما خود به این مقام و فضیلت رسیده ایم

با این حیات طیبه عمریست دلخوشیم

یعنی به اوج شادی و بهجت رسیده ایم

با چه زبان ز گریه بگوییم با شما

با گریه بر حسین به جنّت رسیده ایم

بس چشمان به اشک عزا شستشو شده

در فتنه ها به درک بصیرت رسیده ایم

لازم نبود خُدعه گران موعظه کنند

عمریست ما به حکم ولایت رسیده ایم

وقتی برای قافله اش گریه می کنیم

انگار که به یاریِ عترت رسیده ایم

شد بارها امام زمان همنشینمان

در روضه ها به محضر حضرت رسیده ایم

به بی آبرو اعتنا میکنند

همانها که مس را طلا میکنند

زمینگیر را آسمان میدهند

و با باخته خوب تا میکنند

گنهکار شرمنده را میخرند

سرسفره خود گدا میکنند

اگرچه دعاگویشان نیستیم

ولی باز مارا دعا میکنند

مریض گناهی خجالت نکش

بیایی به اینجا دوا میکنند

به یمن کمیل و به یمن علی

مرا با خدا آشنا میکنند

چه آسان به بند خدا میکشند

چه آسان ز دنیا جدا میکنند

شب جمعه از لطف ری جمع را

همه راهی کربلا میکنند

خودش دید زینب که سرنیزه ها

تن شاه را جابجا میکنند

فقیرم نوشتید، من راضیم

به این شب به شب در زدن راضیم

دل من شکسته ست چیزى بگو

بوالله حتى به " لن" راضیم

مرا هم معطل کنى، اولا :

تو رب منى ، ثانیا: راضیم

به این پنج نوبت نمازم قسم

خدایا ازین پنج تن راضیم

کلاف مرا برنگردان، ولو

ببافى از آن پیرهن راضیم

فقیر حرم را سلیمان نکن

ازین منصب خویشتن راضیم

به پروانه هاى سحر گفته ام

که منهم به این سوختن راضیم

مرا آخر عمرى آواره کن

به شبهاى دور از وطن راضیم

اگر تن نباشد، به سر راضیم

اگر سر نباشد، به تن راضیم

فداى حسینم ، ولیکن مرا

بخوانى شهید " حسن" راضیم

حرم میروم باز در میزنم

اگر هم ندادند، من راضیم

**

مرا آخرش هم کفن میکنند

ولیکن بدون کفن راضیم ...

دوباره روضه گرفتی و جانمان دادی

مسیر کرببلا را نشانمان دادی

شکسته بال ترین فطرس زمین بودیم

ولی تو بال و پر آسمانمان دادی

بدون آب و هوای بهشت می مردیم

هوای روضه؛ هوای بهشتمان دادی

اگر چه دیر رسیدیم روز عاشورا

ولی برای رسیدن زمانمان دادی

اگر چه دیر رسیدیم و سر به نیزه شدی

به روی نیزه ولی سایبانمان  دادی

از آن همه عظمت عاجزانه لال شدیم

ولی به گریه دوباره زبانمان دادی

به دست  گریه زینب اسیرمان کردی

برای این همه ماتم  توانمان دادی

دور و بر قتلگاه... یادت کردیم

در توبه و در گناه... یادت کردیم

خورشید گرفت... یاد کردیم ز تو

شبهای بدون ماه... یادت کردیم

با دیدن هر بلندبالای نجیب،

افتاد ز سر، کلاه... یادت کردیم

یعقوب شدیم، ماه کنعان گم شد!

یوسف شده، بین چاه یادت کردیم

یک عمر، به سمت کعبه خواندیم نماز

با این همه اشتباه... یادت کردیم!

در خشکی هر لبی به یادت بودیم

در شرجی هر نگاه... یادت کردیم

در «گریه» ، همه به یاد تو می افتند...

در «خنده ی قاه قاه» یادت کردیم

بی علت روشنی...! به هرجا دیدیم،

یک پارچه ی سیاه... یادت کردیم

تو روی دست پیمبر تمام قرآنی

تو دست لطف خدا را قدیم الاحسانی

تو زندگاندی خونی تو کشتۀ اشکی

تو در کنار دو دریا ذبیح العطشانی

تویی چراغ هدایت توی تو فلک نجات

تو منجی بشریت به موج طوفانی

تو خون جاری قرآن به رگ رگ توحید

تو روح پاک الهی به جسم ایمانی

تو سایه بان الهی به قلۀ عرشی

چه روی داده که در آفتاب عریانی

تو زیب شانۀ پیغمبر خدا بودی

چه روی داده که زیر سم ستورانی

تنت زتیغ ستم سوره سوره گردیده

به نیزه سوره نوری به خاک فرقنی

یکی نگفت تو تنها عزیز زهرایی

یکی نگفت تو اسلام تو مسلمانی

ز بس کریم و عزیز و بزرگوار استی

برای گریه کنت زیر تیغ گریانی

هنوز وصف تو خرماست نخل میثم را

هنوز بر سرنی آفتاب تابانی

کربلای عمر هرکس بی گمان خواهد رسید

روز عاشورای ما هم یک زمان خواهد رسید

عاقبت باید حسینی رفت از دارِ جهان

ورنه در بستر بِسَر عمرِ گران خواهد رسید

دست و پنجه نرم کردن با شهادت ساده نیست

هرکسی کرب و بلایی شد ، به آن خواهد رسید

نوکرِ ارباب پیوسته دلش باشد جوان

پیر  هم  گردد به آقایش جوان خواهد رسید

غم مخور ، پای پیاده ،کربلا ، روزی نشد

عاقبت یک روز ، جا مانده ، دَوان خواهد رسید

دستِ بی مهری نباید داد با ارباب، چون

دستِ پر مِهرش به دست دوستان خواهد رسید

آزمایشهای تو در تو ، به دل صیقل دهد

وانگهی ، روزی ، جواب امتحان خواهد رسید

اشک عاشق ، تازه روز اربعین گل می کند

آشنا باشیم ،زنگ کاروان خواهد رسید

ناله زینب کند کاری که بر "هل من معین"

پاسخ لبیک از کلِّ جهان خواهد رسید

گر بماند نزد حق یک روز از عمر جهان

طالب خون خدا،صاحب زمان خواهد رسید

***

از وبلاگ حاج محمود ژولیده

آن روز که شیرین دهنی یاد گرفتیم

در من یمت او یرنی یاد گرفتیم

در عشق شکستیم و شکستن را هم از

دندان اویس قرنی یاد گرفتیم

خون جگری هست اگر در غم ارباب

یکجا ز عقیق یمنی یاد گرفتیم

خونی است درون رگمان که سببی نیست

خون دادن اگر هست ،تنی یاد گرفتیم

گفتند بیاموز حسینی شدنت را

ما شور حسینی حسنی یاد گرفتیم

در عالم ذر سینه ما را به غم آموخت

ما در عوضش سینه زنی یاد گرفتیم

گاهی به خفا خواست بیاموزد از این عشق

فریاد زدیم و علنی یاد گرفتیم

شاگرد حسینیم که در لحظه ی مردن

مانند خودش بی کفنی یاد گرفتیم

ما سائل غمیم بدنبال ماتمیم

در روز چند بار سر سفره غمیم

بالاى بام خانه تو را جار میزنیم

زهرا اگر قبول کند مثل پرچمیم

دم میدهیم و میت مان زنده میشود

حداقل در این دهه عیسى بن مریمیم

مابین گریه فاطمه سرمیزند به ما

فرقى نمیکند که زیادیم یا کمیم

ما را اگر غلام سیاه آفریده اند

خیلى شبیه رخت سیاه محرمیم

هم تو کنار مایی و هم ما کنار تو

یعنى هنوز هم که هنوز است با همیم

امروز پاى روضه تو گریه مى کنیم

فردا شریک حج رسول مکرمیم

هنگام گریه قطره به قطره تبرکیم

هنگام گریه آب فراتیم، زمزمیم

با تو در این زمین خدا آشنا شدیم

ممنون آن گناه نخستین آدمیم

ما را بخر، ضرر بده اصلا، چه میشود؟

خوبیم یا بدیم همینیم درهمیم

واى از کسى که پیر شد و کربلا نرفت

ما کربلا نرفته فقیر دو عالمیم

گریه بده وگرنه ازینجا نمیرویم

ما سائل غمیم بدنبال ماتمیم ...