تا زنده ایم شور حسینی شعار ماست

این سبک زندگی سند افتخار ماست

ما انتخاب مادر قامت خمیده ایم

فردا بهشت فاطمه در انتظار ماست

روضه به روضه پای شما پیر میشویم

موی سفید نوکریت اعتبار ماست

تا روضه هست ثانیه ای گم نمیشویم

هر روز رأس ساعت هیئت قرار ماست

طبق بیان حضرت صادق دل شما

در لحظه های روضه و گریه کنار ماست

ما جمعمان فقط به شما جمع میشود

این جمع هیئتی سبب اقتدار ماست

جذب نگارخانه دنیا نمیشویم

دنیا خودش اسیر نگاه نگار ماست

شاعر : حسن كردی

توبه کردیم که دیگر غم دنیا نخوریم

تا حسین هست غم روزی فردا نخوریم

توبه کردیم که تا سایه هیأت باقی ست

لحظه ای حسرت آن جنت اعلا نخوریم

گرچه فردا همه از حشمت تو حیرانند

ما قیامت ز کرامات شما جا نخوریم

ما حیات دلمان بسته به اشک است، حسین

نان هر سفره به جز سفره زهرا نخوریم

شاعر : حسن كردی

من ریزه خور سفره ی احسان حسینم

عمری بود ای دوست که مهمان حسینم

بر کشور قلبم بود او حاکم مطلق

سر تا به قدم بنده فرمان حسینم

شهد غم عشقش ز ازل گشته به کامم

زان رو به ابد بسته ی پیمان حسینم

روزی که کسی را نبود پشت و پناهی

من گرد صفت دست به دامان حسینم

فردا به لبم خنده بود از کرم او

امروز رهین غم و گریان حسینم

فخرم به جهان بس که ز الطاف الهی

من نوکر درگاه و ثنا خوان حسینم

شاعر : حجت الله خدامرادی

دربدرم شبیه دل از دست داده ها

تاول زده ست پاى من از دست جاده ها

در این طریق خار بیابانم آرزوست

در آبله ست آبروى ما پیاده ها

احسان گهى به دادن و گاهى ندادن است

دیدیم داده هاى تو را در نداده ها

عین کرامت است همینکه نشسته اند

ارباب زاده ها بغل بنده زاده ها

با شیله پیله عاشقى امکان پذیر نیست

قربان دوست داشتن صاف و ساده ها

ما خانوادتا وهب خانواده ت ایم

قربان خانواده تو خانواده ها

از من بجاى کلب حرم استفاده کن

شاید از این حرم ببرم استفاده ها

اى كه دل ها همه از داغ غمت غمگین است

وى كه از خون تو صحراى بلا رنگین است

نرود یاد لب تشنه ات از خاطره ها

هر كه را مى نگرم از غم تو غمگین است

زان فداكارى و جانبازى مردانه تو

به لب خلق جهان تا به ابد تحسین است

نازم آن همت والا كه تو را بود حسین

كه قیامت سبب رشد و بقاى دین است

جان ز كف دادن و تسلیم به ظالم نشدن

آرى آرى به خدا همت عالى این است

جاودان خاطره نهضت خونین تو شد

چون كه دین زنده از آن خاطره خونین است

جان به قربان تو اى كشته كه خود فرمودى

مرگِ با نام، بِه از، زندگى ننگین است

زان جفایى كه به جان تو روا داشت یزید

تا ابد دیده تاریخ بر او بدبین است

میهمان كشتن و آنگاه اسیرى عیال

این گناهى است كه مستوجب صد نفرین است

هر كه از صدق و صفا دست به دامان تو زد

عزت هر دو جهانش به خدا تأمین است

چه كنم گر نكنم گریه به مظلومى تو

گریه آبى است كه بر آتش دل تسكین است

تا منظم به جهان گردش لیل است و نهار

تا منوّر به فضا مهر و مه و پروین است

بر تو و بر همه یاران شهید تو درود

كه ز خون شهدا عزّت دین تضمین است

غیر نام تو نباشد به زبان «خسرو» را

كه ز نام تو بود گر سخنش شیرین است

یا درفراق کرب و بلا می کُشی مرا

یا با غم امام رضا می کشی مرا

بالای سر اگر نکُشی ام بدون شک

پایین پای خود به خدا می کشی مرا

پایین پا و روی تل و پیش قتلگاه

درکربلای خویش سه جا می کشی مرا

با روضه ی کشیده ی قاسم، اگر نشد؛

با روضه ی حصیر و عبا می کشی مرا

بیمار روضه ات منم ای بهترین طبیب

اما تو در اِزای شفا می کشی مرا

حاسین و یا و نون مقطع، به وقت ذکر؛

با اسم خود هجا به هجا می کشی مرا

دربین اسم های خودت آخرش حسین

با اسم سیدالشهدا می کشی مرا

دائم مرا به روضه ی گودال می بری

یامی کِشی به روضه و یا می کُشی مرا

باید عاشق کمی ضرر بدهد

در ره عاشقی جگر بدهد

پای شمع نگاه محبوبش

مثل پروانه بال و پر بدهد

باید عاشق برای معشوقش

روز و شب عاشقانه سر بدهد

در مصاف سپاه مژگانش

بهتر این که خودش سپر بدهد

هر که بر غیر یار گریه کند

اشک را بیخودی هدر بدهد

از خودم مدتی ست بی خبرم

کاش میشد کسی خبر بدهد

کاسه ام کوچک است پیش کریم

کاش ظرف بزرگتر بدهد

چون سحر خلوت است روزی را

بیشتر موقع سحر بدهد

در سرای کریم لازم نیست

که کسی از خودش نظر بدهد

خادم روضه بار می آرم

حق به من بچه ی پسر بدهد

فرش خاکیه روضه ی آقا

با تکان دادنی قمر بدهد

جای دوری نمیرود به همه

سفر کربلا اگر بدهد

هر آینه دلى ست که حیران کربلاست

در هر کجا سرى ست، پریشان کربلاست

داغى اگر که هست به این سینه داغ توست

ماتم اگر که هست ز هجران کربلاست

اشک است این که دور حرم را گرفته است

آرى فرات دیده ى گریان کربلاست

چشمى که روشن است به اشک غم حسین

شمعى به بزم شام غریبان کربلاست

نوح ائمه گفت که نوحو على الحسین

کشتى شکست خورده ى طوفان کربلاست

جا دارد از کفن بگریزیم روز مرگ

از غربتى که در تن عریان کربلاست

افتاده صد ترک به بلور دل رسول

از هر ترک که بر لب عطشان کربلاست

روزِ حسین خون دل از دیده می رود

این گریه ى امامِ خراسان کربلاست

در دلم باز هم حرم بزنید

چادر و بیرق و علم بزنید

روی سر درب سینه پارچه ی

"از در تو نمی روم" بزنید

چرک پیشانیم بشویید و

روی آن مهر نوکرم بزنید

طوق یک عمر نوکری را هم

باز امشب به گردنم بزنید

روضه خوان های حضرت زهرا

از عزیزش حسین دم بزنید

مقتل از دست روضه خوان افتاد

دور این روضه را قلم بزنید

روضه ای را که گفت روی حسین

با سُم اسب ها قدم بزنید

از شوق رود بود که دریا درست شد

تقصیر درد بود مداوا درست شد

عاشق به ذات خویش ندارد هویتی

یوسف که ناز کرد، زلیخا درست شد

بادی وزید و باز نقابش کنار رفت

گیسوش پیچ خورد و معما درست شد

باز این چه شورش است که عیسا درست کرد

باز این چه شورش است که یحیا درست شد

فطرس به شوق آمدنش بال و پر گرفت

از خاک پای یار مسیحا درست شد

بر خاک پای خویش خودش نیز سجده کرد

این گونه بود تربت اعلا درست شد

سر را به پای یار که انداخت، عاقبت

پایین پاش عرش معلا درست شد

از بس به سینه مهر علی پرورانده بود

روی دلش برای علی جا درست شد

دیدی رباب، محض علی اصغرت فقط

قبری به روی سینه ی آقا درست شد

من گدایی درت را دوست می دارم حسین

سائلان محضرت را دوست می دارم حسین

دست بوس نوکرت بودن برای من بس است

نوکری نوکرت را دوست می دارم حسین

"بارالها، گریه کن های حسینم را ببخش!"

این دعای مادرت را دوست می دارم حسین

من برای ماندن اسلام بعد از کربلا

دست زینب پرورت را دوست می دارم حسین

در میان آن شهیدانی که دورت خفته اند

زیر پایت ... اکبرت را دوست می دارم حسین

در کنار علقمه، با دیدن آب فرات

هیبت آب آورت را دوست می دارم حسین

همین که جذبه ی چشم حسین دام گذاشت

مرا کشید به سمتش "غلام" نام گذاشت

همین که شبنم مرثیّه روی گونه نشست

به چشم های ترم دستی احترام گذاشت

مقام گریه کنانش مقام پاکان است

که بود آن که مرا هم در این مقام گذاشت

که بود آنکه پس از مستی حسین حسین

حساب مستی من را کنار جام گذاشت

که بود، مادر سادات بوده واللهِ

برای مثل منی باز هم مرام گذاشت

چه لقمه های حلالی که فاطمه هر شب

به روی سفره ی خالی این غلام گذاشت

و گفت روضه بخوانم؛ «که بود پایش را

به روی سینه ی غمدیده ی امام گذاشت؟»

***

با تشکر از شاعر گرامی 

همین که در محرم تو روضه خوانده می شود

دل همه به کربلای تو کشانده می شود

فقط به مجلس حسین می شود به چشم دید

که پادشاه پهلوی گدا نشانده می شود

جهنم است نسبتِ بهشت با حریم تو

کسی خطا کند سوی بهشت رانده می شود!

به مشی نوکری همیشه مشق فرق می کند

که «عشق» می نویسم و «حسین» خوانده می شود

محرّم از میان عرش با مصیبت حسین

سبوی اشک بر روی زمین چکانده می شود

تو را ز اصل نه ولی ز اسب بر زمین زدند

...که اسبها چنین به پیکرت دوانده می شود

رسیدنی ست آن زمان که با نوای منتقم

بهای قطره های خون تو ستانده می شود

باز ده شب میشوم بارانی از غم های تو

باز اشک گریه کن ها پای ماتم های تو

این دهه درخانه اش مهمان زهرا میشویم

مادرت بانیست پایان محرمهای تو

زیر خیمه راه از بیراهه روشن میشود

رشته حبل المتین ماست پرچم های تو

از علاج دردهای من طبیبان عاجزند

چشم امیدم فقط مانده به مرهم های تو

از قدیمی ها شنیدم در میان روضه ها

مرده زنده میشده از برکت دم های تو

هرکسی روضه میاید پیشوازش میروی

جان نوکرها فدای خیر مقدم های تو

کشته مرده های تو روزی مسیحا میشوند

عالمی در حسرت عیسی بن مریم های تو

ارزش گریه به تو برگ امان محشر است

دلخوشیم آقا به این قدر مسلم های تو

فیضی از این گریه ها مقتل نویسان میبرند

شیخ جعفر شیخ عباس و مقرم های تو...

میشود فیض شهادت را نصیب من کنی؟

میشود من هم شوم از خیل آدم های تو؟

از سر نیزه ببین خیلی مزاحم میشوند

یک نفر دارد سر آزار محرم های تو

ای سر بی تن ببین خون بر دل سادات شد

آه بر اهل حرم خرما و نان خیرات شد