تا صبح میخوابند و من تاصبح بیدارم

تازه به غیر از درد و دل ، من درد هم دارم

درمان بیندازی نگاهش هم نخواهم کرد

اما بجایش درد بفروشی خریدارم

دیروز مجنون بودم و حالا زلیخایم

من داستانم، قصه ی در حال تکرارم

این کوچه گردی ام برای کوچه گردی نیست

دارم نهال عشق را در کوچه می کارم

اشک مرا هر وقت میبینی تفضل کن

هر وقت گریه میکنم یعنی گرفتارم

من عرضه کردم خویش را، بی مشتری ماندم

مانند جنس دور ریز بین بازارم

جز کنج این کوچه دگر جایى ندارم من

جایى ندارم من ولی این کنج را دارم

هرطور باشی زندگی ما همانطور است

ابرو گره کردی، گره افتاد در کارم

من فقر را مانند فرزندم بغل کردم

نفرین به من گر دست از این کار بردارم

امروز که پشت درم خب دستگیری کن

فردا که اعلامیه ی ترحیم دیوارم

خوب است روضه روضه ی ارباب بهتر است

از این جهت که گریه کُنِ روضه مادر است

باید که طفل اشک بیاید به گونه ام

وقتی که پلک ، دست به سینه دم در است

سر روی شانه چونکه به ذکرت بلند شد

سر نیست، واعظی ست که بر روی منبر است

ای سر بریده بعد تو سر در مرام ما

از نوکران خاصِّ درگاه حیدر است

حق می دهم اگر ببرد ارث از پدر

گریه کن حسین برایم برادر است

بالا ترین سِمَتِ درِ این خانه نوکری ست

این اعتبار حسرت سلمان و قنبر است

《نوکر بهشت هم برود...》نه بدون شک

نوکر بهشت هم نرود باز نوکر است 

کاسه ی چشم مرا از آب زمزم پر کنید
کاسه ی خالی من را نیز نم نم پر کنید

من به اینکه روز و شب اینجا بیایم دلخوشم
راضی ام این کاسه را هر بار، کم کم پر کنید

کربلایی شد کسی که صبر او لبریز شد
لطف کرده، کاسه ی صبر مرا هم پر کنید

این همان شورِ غمِ عشقِ حسین بن علی است
سینه ی ما را از این شور دمادم پر کنید

شیعیان باید قیام دیگری بر پا نمود
عالمی را از دم جانم حسینم پر کنید

بر سر نام علی این جنگ ها بر پا شده
هر کجا را باید از این ذکر و پرچم پر کنید

زینبش با دست بسته تا سر بازار رفت
دفتر اشک مرا این بار زین غم پر کنید

بعد از این دیدید اگر که خانمی خورده زمین
دور او را زودتر با چند مَحْرَم پر کنید

همین که خلق شدم از اضافی گِلِ تو
خدا نوشت مرا تا همیشه سائل تو

همیشه دست به نقدم فدایی ات بشوم
اگرچه این دل آلوده نیست قابل تو

تویی که آینه ی رحمت خدا شده ای
نبوده رو به کسی بسته درب منزل تو

تویی جزیره ی امن نجات و کشتی ما
امیدش این شده که می رسد به ساحل تو

کسی که عاشق نام علی و فاطمه شد
چه خوب جای خودش را گشوده در دل تو

تمامی شعرا مانده اند در وصفت
کمیت قافیه لنگ است در مقابل تو

چه خوب و بد،چه سیاه وسفید یکسانند
که شامل همه ی ماست فیض کامل تو

همین که دیده خریدی تمام بد ها را
امیدوار شفاعت شده است قاتل تو

كم ما و كرم و سفره احسان ابا ابدالله

زحمتم بوده هميشه به گريبان ابا عبدالله

تا دلم سوخت به لب نام حسين آوردم

ناگهان داد ندا جان ابا عبدالله

مادرم آب كه ميخورد مداوم ميگفت

به فداي لب عطشان ابا عبدالله

كاش ميشد چو شهيدان حريم زينب

لحظه ي مرگ سرم بود به دامان ابا عبدالله

روز محشر بخرد فاطمه اعمالش را

هركه در مجلس روضه شده گريان ابا عبدالله

جرم من عشق حسين است مرا حبس كنيد

تا ابد گوشه زندان ابا عبدالله

من همان فارس زبانم كه به تاييد شما

ميشود حضرت سلمان ابا عبدالله

افتخارم شده خاك وطنم وقف شماست

سرزمينم شده ايران ابا عبدالله

ايل ما نوكر زهرا و علي و حسنند

چون كه خوردند همه نان ابا عبدالله

من بميرم كه دو شب مانده ميان صحرا

پيكر زخمي و عريان ابا عبدالله

بي حيا چوب كشيد و جلوي چشم رباب

ضربه ميزد به لب و صورت و دندان ابا عبدالله

ساربان نيمه ي شب وارد گودال شد و

برد انگشتر و انگشت ز دستان ابا عبدالله

ما را خدا به عشق حسین آفریده است
از او کریم تر همه عالم ندیده است

ریزه خور عطای حسینیم تا ابد
این لطف فاطمه است که بر ما رسیده است

دنبال زرق و برق جهان اهل عالمند
 سینه زن حسین از این ها بریده است

این پرچم سیاه عزا آبروی ماست
ما را به برکتش خود زهرا خریده است

عرض نیاز پیش کریمان که عیب نیست
مولا همیشه حاجت نوکر شنیده است

بانی روضه حضرت خیر النسا شده است
از چشم مرتضی ز غمش خون چکیده است

جنت بهای یک نم اشک عزای اوست
یعنی بهشت حاصل اشک دو دیده است

از انعکاس ناله ی "نوحوا علی الحسین"
عمری نسیم غم به دل ما وزیده است

جسمش به خاک و راس منیرش به روی نی
مرکب به روی پیکر پاکش دویده است

با سنگ و نیزه حرمت او را شکسته اند
بیهوده نیست خواهر او قد خمیده است

کرب و بلا نبود، زمین عزتی نداشت
دِیر و كنشت و صومعه هم حُرمتی نداشت

روزی كه آدم از غم ارباب گریه كرد
دیگر به باغ های جنان رغبتی نداشت

نور جمالِ حضرت ماهت اگر نبود
عرش خدای عزوجل زینتی نداشت

دارم یقین به عرش دعایم نمی رسید
سجاده ی نماز اگر تربتی نداشت

بدعت تمام دین خدا را گرفته بود
در كربلا حسین اگر نهضتی نداشت

ما را برای نوكریت آفریده اند
دنیا بدون سینه زدن لذتی نداشت

بی شک عذاب دامن مان را گرفته بود
این شهر پُر گناه اگر هیئتی نداشت

صد مرده را نگاه شما زنده می كند
عیسی بدون اذن شما قدرتی بنداشت

این نکته کفر نیست،بدان شیخ نکته سنج
بی زینب و حسین، خدا شهرتی نداشت

از درد فراق همیشه در تب می شد

مشغول به اشک و ناله هر شب می شد

افسوس که زود پرپر می گشت

می ماند اگر شبیه زینب می شد

...............

یک آسمان در د و محن داری رقیه

نیلوفری رختی به تن داری رقیه

گر چه حسینی مذهبی لیکن عزیزم

صبری همانند حسن داری رقیه

.....................

این قلب شکسته ناله را می فهمد

پژمردن یاس و لاله را می فهمد

از سوختنش میان روضه پیداست

دریای غم سه ساله را می فهمد

....................

ای بابا حوائج تمام دنیا

ریحانه ی خشبوی اباعبدالله

من از تو فقط غم تو را میخواهم

ای پیرزن سه ساله ی عاشورا

بشنو از من دارم از یارم حکایت می کنم

سینه ای دارم کز آن شرح محبت می کنم

هر جوانی را دلی هر عاشقی را سینه ای است

من دلی دارم که آن را وقف هیات می کنم

عشق در کرببلا و زندگی در کربلاست

گر کسی راهم نداد آنجا، سماجت می کنم

غبطه خوردن کار خوبان است کار من که نیست

این وسط اما به حُر گاهی حسادت می کنم

کافرم خواندند آنهایی که دیدند آیه را

حا و سین و یا و نون دارم قرائت می کنم

مردم این شهر از من خسته ، من هم خسته ام

در اگر وا کرد یارم ، رفع زحمت می کنم

هرجا حضور اهل بكا فوق العاده است

معلوم می شود كه فضا فوق العاده است

در مجلسی كه زمزمه و شور و گریه هست

بی شك نگاه مادر ما فوق العاده است

در سفره ای كه پهن شود بعد روضه ات

تأثیر لقمه های غذا فوق العاده است

ای تربتت شفای تمامیِّ دردها

در نسخه ی تو نوعِ دوا فوق العاده است

وقتی كه نذر گنبد و تاج ضریحِ توست

پیداست كه عیار طلا فوق العاده است

من در زیارت تو شدم زائر خدا

از بس شباهتت به خدا فوق العاده است

پا را گذاشتم به روی عرش و آمدم

جایی كه شأن صحن و سرا فوق العاده است

هر كس كه رفت كرببلا ؛ اعتراف كرد

آقاییِ امام رضا فوق العاده است

من را به استجابت كامل رسانده ای

در زیر گنبد تو دعا فوق العاده است

در وادی محبّت تو دیده ام حسین

انس میان شاه و گدا فوق العاده است

از طرز روبرو شدنت با زهیر و حُرّ

فهمیده ام گذشت شما فوق العاده است...

عاشق فقط به دیده ی گریان دلش خوش است

هجران زده به حال پریشان دلش خوش است

عشق است هرچه را بپسندی برای من

دلداده ات به غربت و هجران دلش خوش است

"گفتی بسوز در غم من...اِی به روی چشم"

دلسوخته به لذت درمان دلش خوش است

با فقر محض آمدنم عیب و نقص نیست

وقتی که مور هم به سلیمان دلش خوش است

محتاج یک نگاه کریمانه ی تو ام

قحطی زده به قطره ی باران دلش خوش است

در پشت در نشستن من بی دلیل نیست

سائل فقط به لطف کریمان دلش خوش است

با دست مهربان خودت لقمه ای بگیر

خیلی گدا به لقمه ای از نان دلش خوش است

اینجا بساط شاه و گدا فرق می کند

اینجا خود کریم به مهمان دلش خوش است

گیرم که خشک هم بشود چشم نوکرت

بر ابر رحمت تو کماکان دلش خوش است

می گفت عاشقی که زیارت نرفته بود

تنها به لطف شاه خراسان دلش خوش است

وقتی دلت گرفت فقط فابک للحسین

نوکر به روضه ی شه عطشان دلش خوش است

ای شهریار نیزه نشین آیه ای بخوان

دردانه ات به آیه ی قرآن دلش خوش است

خشکیده ام...کویرم، دیگر ثمر ندارم

کاری بجز گدایی، وقت سحر ندارم

معصیت و خطایم، بی آبروم کرده

بیچاره ام که دیگر، چشمان تر ندارم

هر فرصتی که دادی، دیدی خراب کردم

شرمنده ام،برایت....جز دردسر ندارم

دستم بگیر ارباب، بگذار تا بمانم

اینبار از کنارت، میل سفر ندارم

اصلا همین دم در، یک گوشه مینشینم

من غیر خانه ی تو، جای دگر ندارم

عمرم گذشت اما، کرب و بلا نرفتم

میل بهشت دارم، کو بال و پر...؟ندارم

این است آرزویم: یک روز بر ضریحت

با گریه سر گذارم، تا حشر برندارم

با اینکه بی پناهم، با اینکه رو سیاهم

حب رقیه دارم، چیزی اگر ندارم

**

کارم شده ست ناله، در روضه ی سه ساله

دلخوش به گریه ام من، جز این هنر ندارم

غصه نخور پدر جان، پهلوم خوب خوب است

نشکسته استخوانم، درد کمر ندارم

روی قبرم بنویسید که نوکر بوده

سائل روز و شب آل پیمبر بوده

روی قبرم بنویسید "سیه پوش حسین"

بنویسید که با کعبه برابر بوده

روی قبرم بنویسید به وقت روضه

در حسینیه دلش مثل کبوتر بوده

بنویسید که قنداقه ی او در طفلی

گرمی روضه ی قنداقه ی اصغر بوده

روی قبرم بنویسید که چایی ریز

مجلس روضه ی آقا علی اکبر بوده

روی قبرم بنویسید که در شور اگر

لطمه بر خود زده یاد شه بی سر بوده

روی قبرم بنویسید دلیل مرگش

روضه ی شمر و سر و ناله ی مادر بوده

روی قبرم بنویسید که مرگ این مرد

وسط روضه ی گوشواره و معجر بوده

دارم امشب از گناهانم خجالت می کشم

از گناهان فراوانم خجالت می کشم

سر به زیر انداختم، از روی تو شرمنده ام

بازهم سر در گریبانم، خجالت می کشم

اشک را از من گرفته این گناه لعنتی

دارم از خشکی چشمانم خجالت می کشم

من زمین خوردم دوباره، باز دستم را بگیر

من از اینکه سست ایمانم خجالت می کشم

پر نمی گیرم به سوی آسمانت چون شده

این هوای نفس زندانم، خجالت می کشم

لطف های بی حسابت زود یادم می رود

من که قَدرت را نمی دانم خجالت می کشم

باز آوردی مرا که چوب کاری ام کنی

من از اینکه باز مهمانم خجالت می کشم

دارم از این حسرت کرببلا دق می کنم

من که از دوری جانانم خجالت می کشم

از همان روزی که بین روضه می گفتم حسین

مادرت می گفت: ای جانم ... خجالت می کشم

جان زهرا آبرویم را بخر فردای حشر

فاش گردد روی پنهانم خجالت می کشم

آمدم با سر به زیری تا مرا حُرّم کنی

من از این حال پریشانم خجالت می کشم