ای مسیحا که کنی زنده دو صد عیسی را

ای که چشم تو کند کار دو صد موسی را

تو حسینی که خدا گشته بهای دم تو

تو حسینی که شدی آینه ، بی همتا را

گفته احمد که حسین از من و من از اویم

جان شیرین شده ای جان و تن طاها را

گفته ای هر چه پسرهست علی بگذاری

تا کنی زنده به دنیا علم مولا را

تا که بر روی لبم نام تو را می گویم

می کنم شاد دل مادرتان زهرا را

کربلا آخر دنیای همه نوکرهاست

دم آخر برسان آخر دنیا ما را

تا که ناکام از این عالم خاکی نروم

کن نصیبم سحری جنت پایین پا را

شوق وصل است که در دیده ما می جوشد

قسمت دیده ی ما کن نظر دریا را

زودتر کار مرا دست علمدار انداز

نیست معلوم ببینم سحر فردا را

کشته ی اشک، بده اشک، بده سوز جگر

تا که از داغ تو پر خون بکنم دلها را

جان به قربان ترک های لب تشنه ی تو

آب کرده لب خشک تو قد سقا را

چه کشیدی تو در آن لحظه که دیدی آقا

پر نموده تن اکبر همه ی صحرا را

طالب خون تو کی می رسد از راه حسین

تا کند پر ز حسینیه همه دنیا را

بیچاره دلی که به محبت نتپیده است

یا در ره معشوق مشقت نخریده است

بیچاره کسی که شب جمعه شده اما

از گوشه ی چشمش نم غربت نچکیده است

اربابی و ما ماتِ کرامات تو هستیم

از خوان تو کس غیر کرامت نشنیده است

"ما از تو به غیر از تو نداریم تمنا

حلوا به کسی ده که محبت نچشیده است"*

ما پوزه به پای تو بمالیم و تو ای کاش

روی سر ما از سر رأفت بکشی دست

خوشبخت کسی شد که به شکرانه ی این عشق

دامان حیا... پرده ی عصمت ندریده است

امشب سر سجاده دلم ریخته برهم...

...یاد گذرم که به مزارت نرسیده است

بگذار که من هم برسم کرب و بلایت

تا نوکرتان باز خجالت نکشیده است

بنگر تو به زینب که پس از رفتنت آقا

قدّش ز غریبی و اسارت چه خمیده است

***

*بیت چهارم از غزلی از جناب سعدی

خواندی حدیث خود را، هیهات منّا الذله

پیچید بین صحرا ، هیهات منّا الذله

تو فاطمی سرشتی، با خون خود نوشتی

در موجی از بلایا ، هیهات منّا الذله

تو حیدری مرامی، تو حجتی ، امامی

گفتی به پیش اعدا ، هیهات منّا الذله

خون و شرف به پیکار، در روز عشق و ایثار

یکجا شده است معنا ، هیهات منّا الذله

تو جوشش جهادی، بر نیزه تکیه دادی

پر گشت از تو صحرا ، هیهات منّا الذله

هم روی خاک صحرا ، هم پیش چشم زهرا

بنوشت خون سقا ، هیهات منّا الذله

با داغ اکبر تو ، با خون اصغر تو

حک شد به آسمان ها ، هیهات منّا الذله

با نغمۀ رضائک ، صبرا علی بلائک

گفتی تو در مصلا ، هیهات منّا الذله

ای در گلوی نیزه، حتی به روی نیزه

پیچید از تو آوا، هیهات منّا الذله

در راه دین و مکتب، می خواند خطبه زینب

با ما رأیت و الا... ، هیهات منّا الذله

با همت و نگاهت، با پیروی ز راهت

شد ذکر ما به هرجا ، هیهات منّا الذله

روز ظهور مهدی ، با عشق و با هم عهدی

باشد شعار دنیا ، هیهات منّا الذله

خورشید آشنایی، شدنغمۀ "وفایی"

در سایۀ تولا ، هیهات منّا الذله

گر به شأنت واژه ها دارد روایت می شود

فیضِ شعر از جانب لطفت عنایت میشود

یک زمان از گریه آسایش ندارد چشم من

تا شنیدم اشک های من دوایت میشود

هر که آمد تحت قُبّه در جوار مدفنت

در روایت هست مشمول عنایت میشود

بر دل گم کرده راهی، چون رسول ترک هم

یک نگاهی میکند چشمت، هدایت میشود

با نگاه لطف آقا نوکر درمانده اش

بعد از اینها صاحب صدها کرامت میشود

کار او دنیا نمی ماند زمین از لطف دوست

در قیامت همْ به حبّ او شفاعت میشود

هرکه پایش باز شد در هیئتت دانسته است

هرچه می بخشی به سائل بی نهایت میشود

پرچمت را هرکسی که دید وگفتا جز سلام

حاصل این کرده اش روزی ندامت میشود

گو به هرکس اربعین میل زیارت کرده است

با توسّل بر رقیه او ضمانت میشود

هرکسی را کربلا مهمان خوانت میکنی

او به دستان علمدارت سقایت میشود

در طواف پیکر صد پاره ات از تیر و تیغ

محشری برپا شده گویی قیامت میشود

پیش چشم مادرت زهرا میان قتلگاه

بر تن عریان تو دارد جسارت میشود

دیروز کسى پیش کسى نام تو را برد

گفتم که بمیرم دگران یاد بگیرند

من عشق تو را از پدرم یاد گرفتم

کار پدران را پسران یاد بگیرند

ای سوخته دل این نظرى که به تو کردند

زود است که صاحب نظران یاد بگیرند

**

اولاد فداى حرم عمه ى سادات

اى کاش تمام پدران یاد بگیرند...

مروه زینب صفا امام حسین

کعبه ی بی منا امام حسین

هست ذکر قنوت هرشب من

ربنا اتنا امام حسین

با دوتا«یا»رسیده ام به خدا

یا ابالفضل یا امام حسین

عشق ماشد پیاده، گریه کنان

اربعین، کربلا، امام حسین

بعد دور ضریح جان دادن

دوقدم مانده تا امام حسین

اول گریه ها اباصالح

آخر گریه ها امام حسین

گریه ی بی صدا امام حسن

گریه ی باصدا امام حسین

می رسد گر سه جا امام رضا

آمده هرسه جا امام حسین

روضه خوان حسین امام رضا

روضه خوان رضا امام حسین

آخر روضه بر امام رضا

گریه کردیم با امام حسین 

ذکر هوالمعشوق هنگام سحر داریم ما

از دولت عشق است اذکارى اگر داریم ما

هر کس که با ما می نشیند زود عاشق می شود

خیلى براى این محلّه دردسر داریم ما

پیراهن ما نیز درمان می کند یعقوب را

از کوچه ی یوسف هرازگاهى گذر داریم ما

در عشق از اول براى سوختن آماده ایم

یعنى در آغازش ز پایانش خبر داریم ما

یک روز خاکستر شدن را یاد می گیریم ، چون

شب تا سحر پروانه را زیر نظر داریم ما

ما سوختن را در میان گریه کردن یافتیم

در آب می سوزیم ، از بس که هنر داریم ما

گفتیم اگر کلب نجف هستیم ، ایرادى نداشت

چون با سگ کهف آشنایى بیشتر داریم ما

خوب است سائل در گدایى خویشتن دارى کند

اینجا ولى از خویشتن دارى حذر داریم ما

حالا که اجر گریه از اجر شهادت بهتر است

بالاتر از خون گلو ، خون جگر داریم ما

بار سفر را بسته ایم و باز راه افتاده ایم

ماه صفر که می رسد میل سفر داریم ما

داریم در این جاده جبریل مقرب می شویم

پاى پر از تاول به جاى بال و پر داریم ما

دستم نمی رود به تمنای این و آن

چشمم نمی کشد به تماشای این و آن

یوسف ندیده ها هوس چهره می کنند

این دل نمی خورد به زلیخای این و آن

عاشق نگشته اند دو چشمی که هرزه اند

بینا نشد نگاه،ز دنیای  این و آن

رخسار تو کجا ، اثر دست ما کجا

رویت شبیه نیست  به سیمای این و آن

□□□

باید که گریه کرد بر احوال  زار خویش

مؤمن مگر گناه کند پای این و آن

غیبت خطای هر شب و هر روزمان شده

تا کی کنیم،سیرخطاهای این و آن

خود غرق مشگلیم در اطراف خویشتن

اما کنیم حل معمای  این و آن!

دستی بکش توبر سر ما یابن فاطمه

خسته شدیم ما ز تسلای این و آن

ما با توییم و جان به کف نایب توییم

ما را رها مکن به تولای این و آن

ما دست از سلاله زهرا نمیکشیم

بالای سر قداستِ  فتوای این و آن

حالا که  فوج فوج همه کربلایی اند

یک عده میروند کلیسای این و آن

بانک و حساب خارجی و مرجعیت و

تعظیم تا کمر،به تقاضای این و آن

دنیا در آستانه فتح المبین ما

ما در پی مذاکره و رأی این و آن

برگرد ای عزیز سفر کرده ، کعبه شد

با غربتی عجیب مصلای این و آن

مناجات شب جمعه

-----------------

عاقبت جذبه اش كشید مـرا

آخرین لحظه هـا خرید مـرا

كربلا ، اربعین ، شب جمعه

مـادرش كـرد روسـپید مـرا

به دل مهر تو از بَدو تولد داریم

به شما عاطفه‌ای رو به تزایُد داریم

روز و شب سلسله جنبان شهادت هستیم

تیغ در دست و به لب ذكر تشهد داریم

زخمی افتادنِ از اسب در اینجا اصل است

اهل دردیم و به این اصل تعهّد داریم

آشناییم به سرتاسر بین الحَرمین

ما كه عمری است در این جاده تردد داریم

با رخ ماه تو منظومۀ دل كامل شد

زهره و مشتری و شمس و عطارد داریم

همه با دست گدایی به رهت بنشینیم

كه زِ ارباب خود امّید تفقّد داریم

بركت هیئت تو مایۀ افزونی ماست

بی تو خردیم ولی با تو تعدد داریم

در زیارت خم ابروی تو با یاد آمد

هم از آن دم دلی از خود شده بی‌خود داریم

تا ابد معتکف کوی حسینیم حسین

بسته دل در خم گیسوی حسینیم حسین

در پی جلوه ی دنیا دل ما کی برود

عاشق طلعت دلجوی حسینیم حسین

گلرخان را به حریم دل ما راهی نیست

ما خریدار گل روی حسینیم حسین

صبح محشر که سر از خاک بر آریم برون

مست از رائحه ی بوی حسینیم حسین

به لب خسته ی ما زمزمه جز نامش نیست

شکر للله که ثناگوی حسینیم حسین

سالک کرب و بلائیم حرم خانه ی ماست

فاطمه زاده و رهپوی حسینیم حسین

ما به میخانه ی هیئت به نیاز آمده ایم

طالب ساغر مینوی حسینیم حسین

از در خانه ی ارباب به جایی نرویم

ما گره خورده ی بر موی حسینیم حسین

از ازل گریه کن نائبة الزهراییم

تا ابد سینه زن کوی حسینیم حسین

تا صبح میخوابند و من تاصبح بیدارم

تازه به غیر از درد و دل ، من درد هم دارم

درمان بیندازی نگاهش هم نخواهم کرد

اما بجایش درد بفروشی خریدارم

دیروز مجنون بودم و حالا زلیخایم

من داستانم، قصه ی در حال تکرارم

این کوچه گردی ام برای کوچه گردی نیست

دارم نهال عشق را در کوچه می کارم

اشک مرا هر وقت میبینی تفضل کن

هر وقت گریه میکنم یعنی گرفتارم

من عرضه کردم خویش را، بی مشتری ماندم

مانند جنس دور ریز بین بازارم

جز کنج این کوچه دگر جایى ندارم من

جایى ندارم من ولی این کنج را دارم

هرطور باشی زندگی ما همانطور است

ابرو گره کردی، گره افتاد در کارم

من فقر را مانند فرزندم بغل کردم

نفرین به من گر دست از این کار بردارم

امروز که پشت درم خب دستگیری کن

فردا که اعلامیه ی ترحیم دیوارم

دوای درد عالم یا حسین است

شفای روح آدم یا حسین است

به لوح آفرینش با خط نور

نوشته اسم اعظم یا حسین  است

اگر باشد تمام عمر یک دم

همان یک دم مرا، دم یا حسین است

اگر بر مرده جان بخشد عجب نیست

دم عیسی بن مریم یا حسین است

پس از ذکر خداوند تعالی

ز هر ذکری مقدّم یا حسین است

نجات اهل محشر، روز محشر

خموشی جهنم یا حسین است

به یاد آن لب عطشان هماره

صدای آب زمزم یا حسین است

نوار قلب کل سینه زن ها

نفس های محرّم یا حسین است

درون سینه آهم یا ابالفضل

به صورت نقش اشکم یا حسین است

نسیم نینوا، پیک شهادت

صدای کربلا هم یا حسین است

کتاب "نخل میثم" را بخوانید

تمام نخل میثم یا حسین است

آبروی ماست گریه آبروداریم ما

با لباس مشکی ات عمریست خو داریم ما

باطهارت بودن از ارکان مجنون بودنست

حرف لیلا میشود هرجا وضو داریم ما

چشم ما بی اشک بی خیراست بی خیرش نکن

که فقط از دار دنیا دو سبو داریم ما

حرف ما در روضه ها با اشک گفته میشود

درمیان گریه باهم گفتگو داریم ما

دامن آلوده شدیم اما تو پاکش میکنی

روسیاه از غفلتیم اما رفو داریم ما

حضرت عباس حامی عزاداران توست

چه هراس از طعنه ها وقتی عمو داریم ما

هرکسی دل را بدستت داد از مردم برید

تا که دریا هست کی سودای جو داریم ما؟

خوب و بد ما به حسینیه پناه آورده ایم

خوب و بد از پرچم تو رنگ و بو داریم ما

آرزوی کربلا بر پیرها که عیب نیست

کربلایی نیستیم و آرزو داریم ما

شهر با یک یاحسین ما معطر میشود

هرکجا نام تو باشد های و هو داریم ما 

لحظه های آب خوردن هم به فکر روضه ایم

بغض خشکیِ لب و بغض گلو داریم ما

در غمت آیات قرآن روضه خوانی میکند

آب دریا و بیابان روضه خوانی میکند