کار در اسلام

شکی نیست کار که عبارت از ابراز فعالیت و ظاهر ساختن نیروی و انرژی‏ است بخودی خود دارای ارزش خاصی بوده و یکی از عوامل رفاه و خوشی و کامیابی بشمار میرود و هرگاه در پیرامون علل ترقی و انحطاط ملت‏ها غور نمائیم و تاریخ زندگانی آنها را مورد بررسی قرار دهیم معتقد خواهیم شد که نه‏ تنها کار بی‏تأثیر در پیشرفت و برتری بعضی از آنها بر بعض دیگر نیست بلکه‏ میزان اساسی برای ارتقاء و رکن مهم اجتماع و اساس سعادت‏ها و ترقیات است زیرا مکرر دیده‏ایم که دسته از مردم بر اثر کار و کوشش بموفقیتهای بزرگی نائل‏ و با خوشی و نیکبختی هم آغوش شده‏اند بالعکس دسته دیگر که یا از روی سست‏ عنصری و تنبلی و یا بواسطه عدم توجه بارزش کار تن بکاری نمیدهند.در پستی‏ و ذلت جایگزین بوده و از لذت زندگی بی‏بهره هستند بنابر این موفقیتها و سعادتمندیها بستگی تامی باهمیت کار و درجه ابراز لیقات و شایستگی افراد داد و هیچ چیز نمی‏تواند با آن رقابت و برابری نماید.

مردمی که برای تهیه مال و ثروت به هر چی‏گری زور و پارتی بازی و امثال‏ آنها بیش از کارو کاردانی اهمیت قائل هستند باید آنها را فاقد رشد اجتماعی و وامانده‏ از قافله تمدن دانست.

اسلام با ذکر کلمه جامعه(لیس للانسان الاماسعی یعنی بهره انسان بقدر سعی‏ و کوشش اوست)مزیت اشخاص را براساس کار و درجه فعالیت آنها استوار نمود و با همین عبارت کوتاه ارزش و موقعیت کار را روشن ساخت اسلام پیرامون‏ خویش را دعوت بکار و ارتزاق از حاصل دسترنجشان می‏نماید و دستور می‏دهد(کل‏ بکدالیمین و عرق الجبین.یعنی بوسیله زحمت دست و عرق پیشانی امرار معاش‏

نمائید.اسلام کارگر را دوست خدا و شغل برزگری را پیشه پیامبران معرفی مینماید از ترک‏ دنیا و بی‏اعتنایی بشئون زندگانی سخت نکوهش فرموده است فرمایش یکی از بزرگان دینی است

(لیس منا من ترک دنیاه لاخرته یعنی کسی که دنیا را برای آخرتش ترک‏ گوید از ما نیست)

روش پیشوایان اسلام بهترین سرمشق و دستورالعمل برای پیروان آنها است.علی‏ علیه‏السلام با اینکه رئیس و پیشوای مسلمین بود در ساعات فراغت بکار و زراعت اشتغال‏ می‏ورزید حتی اینکه بدست خود باغستانهای متعددی احداث نمود فقرا را از نتیجه‏ زحمات خود اطعام نموده و متمنع می‏ساخت.

اشخاصی که بدون انجام کاری از مال موروثی و یا سرمایه اندوخته خود زندگی می‏نمایند نباید آنها را پیرو قرآن و دستورهای آن دانست باید گفت آنها مفت‏خوار و سربار جامعه و مستنکف از اطاعت پیشوایان دین هستند.بشر باید افاده‏ دهد تا مستفید شود هر اندازه که وجود شخص برای جامعه مفید باشد باید بهمان نسبت‏ الز لذت زندگی بهره‏مند گردد.

پس مبنای برتری و امیتاز اشخاص بارزش کار و درجه شایستگی آنهاست و این اصل متضمن چندین اثر قهری و فائده اجتماعی و اخلاقی است.

1-حس حسد و کینه‏توزی تا حدی کم میشود و در عوض حس رقابت و اظهار وجود و شخصیت در میان مردم روبتزاید میرود زیرا همینکه افراد دانستند که بدون جهت نمی‏توان از حیث زندگانی و موقعیت اجتماعی بر دیگران تفوق‏ جست و فقط یگانه راه نیل سعادت و پیروزی کار و کوشش میباشد هر کس جدیت‏ خواهد نمود کار خود را به نیکوترین وجه انجام داده و بدین وسیله بر همگنان‏ سبقت جوید.

2-اگر کار ملاک پیشرفت و ترقی اشخاص نباشد نتیجه این خواهد شد که دلسردی فراوان در میان طبقه روشن فکر و تحصیل کرده و اشخاصی که‏ نقطه اتکاءشان منحصر بشخصیت علمی و فنی‏شان میباشد ایجاد شده و بالطبع علوم‏ و اکتشافات سیرقهقرائی را خواهد پیمود.

3-تن‏پروری و کاهلی در افراد مبدل بجدیت و خدمتگزاری می‏شود

4-سرمایه‏های اندوخته شده بکار افتاده و دیگران نیز از آن بهره‏ور خواهند شد.

منبع:http://www.noormags.com

مربوط به موضوع جایگاه کار و تلاش در آموزه های دینی