توافق قبلي

به خدمت گرفتن نيروي کار، بايد در فضايي سالم و همراه با توافق و قرارداد قبلي باشد. بنابراين، سبک گرفتن نيروي کاگري و آسان جلوه دادن کار، اجبار و بيگاري کشيدن، نابرابري کار و دستمزد و...، هم مخالف شؤونات انساني و اخلاقي است و هم بر بازدهي، کمّيت و کيفيت، اثرات منفي مي گذارد. از اين رو، فقهاي اسلام يکي از شرايط صحت و مشروعيت به کارگيري نيروي کار را رضا و رغبت کارگر ذکر کرده اند.1

1. تحرير الوسيله، ج 1، ص 571.

مربوط به موضوع جایگاه کار و تلاش در اسلام