اِتقان در کار

انجام هر کاري بدون در نظر گرفتن ضوابط، جوانب و پيامدهاي آن، نافرجام و بي حاصل است. اگر هدف از کار، رفع نياز عموم و تحکيم مباني اقتصادي جامعه است و نه تکاثر، انسان ملزم است به اقتضاي وجدان، هر کاري را که متصدّي آن است، تحکيم بخشد و آن را در نهايت دقّت و اتقان به ثمر رساند.

پيامبر اکرم صلي الله عليه و اله و سلّم پس از آن که بنايي را با نهايت دقّت و محکم کاري تمام کرد، فرمود: مي دانم که پس از مدّتي فرو مي ريزد؛ ليکن خدا بنده اي را دوست دارد که وقتي کاري را انجام داد، آن را محکم سازد: «... لکنّ الله يحبّ عبداً إذا عمل عملاً أحکمه» .1

در اسلام از کم کاري، خيانت و تزوير در کار، نيرنگ و پنهان کردن حقيقت، به شدت نکوهش شده است؛ قرآن کريم به گونه اي فراگير و عام از اين مسأله نهي مي کند: و لاتبخسوا الناس أشياءهم؛ 2 هيچ چيز مردم را کم مگذاريد و پيمانه و ترازو را تمام نهيد. جامعيت پيام اين آيه به قدري است که تمام اشيا و امور واقع در تحت قانون کار، مشمول آن است؛ خواه کار از سنخ نقل و انتقال کار مادي باشد و خواه از صنف کار معنوي.

منابع:

1. همان، ج 6، ص 220.

مربوط به موضوع جایگاه کار و تلاش در آموزه های دینی

2. سوره اعراف، آيه 85؛ سوره هود، آيه 85؛ سوره شعراء، آيه 183.