گوهر کار، بلکه کار گوهرين، هماهنگي کامل بين سنّت و صنعت و هم آوايي بين طبيعت و هنر است. خداي سبحان، همه موادّ خام و لازم هر گونه ابتکار را در سفره سنّت الهي قرار داده و زمينه هرگونه صنعت بديع و هر نوع نوآوري را در نهان بشر نهادينه کرده است تا اصل کار از سادگي صدف به پيچيدگي گوهر، بار يابد و از تکرار پرهيز شود و به سمت خلاقيت جهت گيري کند.
خلاقيت در کار
گوهر کار، بلکه کار گوهرين، هماهنگي کامل بين سنّت و صنعت و هم آوايي بين طبيعت و هنر است. خداي سبحان، همه موادّ خام و لازم هر گونه ابتکار را در سفره سنّت الهي قرار داده و زمينه هرگونه صنعت بديع و هر نوع نوآوري را در نهان بشر نهادينه کرده است تا اصل کار از سادگي صدف به پيچيدگي گوهر، بار يابد و از تکرار پرهيز شود و به سمت خلاقيت جهت گيري کند.
اصل حاکم بر کار، تزيين موادّ خام سنّتي به چهره دل پذير صنعتي است که يکي را خداوند با دست طبيعت در خارج از ذهن فراهم نموده و ديگري را همان خداوند با دست صنعت در قلمرو انديشه بشر، شکوفا کرده است تا تمام خواسته هاي انساني، «از علم به عين آيد و از گوش به آغوش»؛ چنين کار گوهرين را کيميا گويند.
حضرت امام صادق عليه السّلام از صنعت کشاورزي به کيمياي اکبر ياد فرمود: «الکيمياء الاکبر الزراعة» ؛ 1 زيرا در پرتو چنين صنعتي به موادّ جامد طبيعي، حيات گياهي بخشوده مي شود و هنر اين فنّ ويژه، فراهم نمودن شرايط جهش از مرحله جماد و مردگي به منطقه نبات و زندگي است. پس، اصل کار بايد به منزله دميدن روح هنر در مادّه به ظاهر بي روح طبيعت باشد تا صنايع آدميان، تبلوري از حيات هنر و تجلّي زنده بودن و زنده شدن باشد.
منابع:
1. وسايل الشيعه، ج 19، ص 34، ح 8.
مربوط به موضوع جایگاه کار و تلاش در آموز های دینی
[ یک شنبه 13 فروردین 1391 ] [ 9:55 AM ] [
حوراءالانسیه ]
