تخصّص و تعهّد

بي ترديد، دو اصل تخصص و تعهّد، در رشد کمّي و کيفي کار مؤثر است؛ زيرا انسان متعهّد و متخصّص، در حوزه مسؤوليت شغلي خود، از انضباط و وجدان کاري مناسب برخوردار است و خداي سبحان چنين انساني را دوست دارد: «إنّ الله عزّوجلّ يحبّ المحترف الامين» 1 و از کسي که بدون داشتن دو بال تخصّص و تعهّد، خود را براي تصدّي شغلي پيشنهاد مي دهد بيزار است؛ چنان که پيامبر اکرم صلي الله عليه و اله و سلّم مي فرمايد: «فمن دعي النّاس إلي نفسه و فيهم من هو أعلم منه لم ينظر الله إليه يوم القيامة» ؛ 2 کسي که مردم را به خويش فراخواند، در صورتي که ميان آنان

شخصي باشد که از تخصّص بيشتري برخوردار است، خدا در قيامت به او نمي نگرد؛ يعني نظر عنايي و نگاه تشريفي خداوند در معاد، بهره او نمي شود.

جامعه اي که کار را به کاردان نمي سپارد، همواره سير نزولي خود را طي مي کند؛ پيامبر اکرم صلي الله و عليه و اله و سلّم مي فرمايد «ما ولّت أُمّة أمرها رجلاً قطُّ و فيهم من هو أعلم منه إلاّ لم يزل أمرهم يذهب سفالاً حتّي يرجعوا إلي ما ترکوا» ؛ 3 اُمتي که غير متخصّصي را به کار خويش گمارد و در ميان آنان داناتر از وي باشد، پيوسته کارشان رو به تنزّل و سقوط است تا وقتي که از آن دست بکشند.

تعهّد در کار، موجب مي شود که شخص در انتخاب شغل، نياز جامعه و صرف اقتصادي عموم را در نظر بگيرد و از شغل هاي کاذبي که تکاثر و درآمدهاي کلان شخصي دارد ولي خساراتي را به پيکر اقتصادي جامعه وارد مي کند، بپرهيزد.

منابع:

1. کافي، ج5، ص 113.

2. بحارالانوار، ج 2، ص 110

مربوط به موضوع جایگاه کار و تلاش در آموزه های دینی