برج میلاد،پنجمین برج بلند مخابراتی جهان است که با کاربری بالا و متنوع، در مهرماه سال 87 افتتاح شد.این برج علاوه بر پشتیبانی مخابراتی و تلویزیونی،دارای امکاناتی نظیر سکوی دید ، نگارخانه ی هنری و البته رستوران گردان است، رستورانی که در ماههای گذشته خبر ساز و حاشیه ساز شد!

چندی پیش مدیرعامل برج میلاد هزینه سرو شام در برج میلاد را به ازای هر نفر 168 هزار تومان اعلام کرد و سپس در واکنش به برخی اعتراضات،در مصاحبه ای اینچنین عنوان کرد که : در همه جای دنیا ساخت رستوران های متفاوت برای افراد با سطح درآمدی مختلف معمول است، به عنوان مثال مردم فرانسه نمی توانند از رستوران ژول ورن استفاده کننده و این رستوران برای میهمانان ویژه خارجی این کشور ساخته می شود، برج خلیفه در دبی نیز به همین شکل است.

مدت زیادی از این قضیه نگذشته بود که گزارش خبرساز و البته تأمل برانگیز خبرنگار واشنگتن پست،توجه ناظران را به خود جلب نمود:

"دراثر سیاست های نادرست دولت و نیز فساد اقتصادی موجود در ایران ، طبقه ای جدید از سرمایه داران در ایران شكل گرفته است . این طبقه از فرزندان برخی مقامات ( آقازاده) گرفته و خانواده صاحبان صنایع و كارخانه ها و نیز افرادی را شامل می شود كه با زدوبند و با سودهای پایین میلیاردها تومان از بانك ها وام گرفته اند و این در حالی است كه افزایش در آمد نفتی ایران در سال های گذشته  ( 500 میلیارد دلار در 5 سال گذشته) این طبقه جدید سرمایه دار در ایران را بیش از دیگر طبقات منتفع كرده است.

واشنگتن پست درباره رفتارهای طبقه سرمایه دار جدید در ایران می نویسد: " طبقه سرمایه دار جدید در ایران ماشین پورشه سوار می شود، برای پارتی های آخر شب خاویار سرو می كند و در بلند ترین رستوران چرخشی در جهان ( رستوران برج میلاد) بستنی روكش طلا با قیمت 250 دلار می خورد."

واشنگتن پست در ادامه می نویسد: " ما در اینجا محیطی لوكس و آرام برای دوری مشتریانمان از مشكلات روزانه تهران فراهم آورده ایم. این را احمد طلایی یكی از صاحبان رستوران چرخان برج میلاد تهران می گوید كه در حال استقبال از مشتریان در قسمت وی آی پی این رستوران است كه قیمت ثابت منوی غذاهای آن رقمی بین 280 تا 300 دلار است كه البته این رقم شامل دسر بستنی روكش طلا نمی شود..."

" بستنی باروکش طلا با قیمتی معادل 250 دلار "انتشار این گزارش بازهم خبرساز شد و عده ی زیادی سخن از رواج تجمل گرایی و مصرف زدگی در ام القرای جهان اسلام زدند؛ اسلامی که بخش زیادی از توصیه هایش در مدح قناعت و ذم اسراف و تجمل است!

  با مروری به آنچه تا کنون در خصوص این قضیه مطرح شده است،می توان اظهار نظرهای متفاوت و بعضا متناقضی را مشاهده کرد؛اظهاراتی که دربسیاری از موارد از سر دلسوزی بیان شده است.آنچه در ادامه خواهد آمد تأملاتی درونی دراین باب است که به نظربنده لازم است به آن توجه شود:

1-عوامل اقتصادی یک جامعه از راههای گوناگونی کسب درآمد می کنند.به طور کلی درآمدهای افراد را می توان به دو بخش تقسیم نمود.درآمدهای سالم و درآمدهای غیرسالم و یا به بیانی دیگر مشروع و غیر مشروع! درآمدهای مشروع درآمدهایی هستند که ما به ازای آن ارزش افزوده ای در اقتصاد تولید شده است.اما درآمدهای غیرمشروع در آمدهایی است که به ازای آن هیچ ارزش افزوده ای درکشور ایجاد نشده است و عامل اقتصادی،آن درآمد را بدون هیچ گونه تلاشی و از طریق رانت کسب نموده است.

2-در کشور ما،افرادی هستند که با تکیه بر تلاش، استعداد و توانایی خود در عرصه های مختلف اقتصادی مشغول هستند و متناسب با تلاش و ارزش خدمتی که به جامعه ارائه می کنند،درآمد کسب می کنند. درآمد این گونه افراد که بعضا تحصیلات بالایی نیز دارند، به نسبت قشر متوسط جامعه از سطح بسیار بالایی برخوردار است.افرادی نیز هستند که با تکیه بر رانت،از درآمدهای بسیار بالایی برخوردارند.حال اگر فضای اقتصادی جامعه،محملی را برای جذب درآمدهای اینگونه افراد ایجاد نکند،بخش زیادی از درآمدهای اکتسابی از اقتصاد،از چرخه خارج می شود و دربیرون از اقتصاد یک کشور،هزینه می گردد.اگر بخواهیم از این زاویه نگاه کنیم می بینیم که می بایست در کشور،فضایی برای جذب درآمد افراد مرفه ایجاد گردد.ناگفته نماند که پرداخت افراد مرفه برای کالاهای لوکس،یک نوع مالات بردرآمد غیر مستقیم محسوب می شود که از محل آن می توان دیگر اقشار جامعه را منتفع نمود.

3-غالب افراد مرفه در سطح جامعه ما،دارای فرهنگی خاص و متفاوت از دیگر اقشار جامعه هستند و به نوعی ،یک طبقه فرهنگی خاص در جامعه را شکل می دهند.این طبقه خاص فرهنگی،ویژگی های رفتاری و اخلاقی دارند که بعضا با فرهنگ عمومی جامعه متعارض است.سیاستگذاران فرهنگی کشور،هزینه های زیادی را برای همگون نمودن اینگونه افراد،با دیگر اقشار جامعه می نماید.از سوی دیگر،دستگاه اقتصادی کشور،با عناوین مختلف(همچون رستوران هابا غذاهای آنچنانی،کمپهای تفریحی و..) سعی دارد از درآمدهای هنگفت آنها حداکثر استفاده را نماید.اینگونه رفتارهای متناقض،باعث می شود که افرادی که بیشترین تعارض را با فرهنگ عمومی جامعه دارند،از قدرت سیاسی و اقتصادی زیادی برخوردار شوند که در نهایت و به صورت پنهان،می توانند فرهنگ عمومی جامعه را به سمت و سوی خود،هدایت نمایند!

4- " تبلیغات لازمه گسترش مصرف گرایی " است.زمانی شما می توانید مصرف کننده را به خرید و مصرف کالایی لوکس و البته غیرضرور راغب نمایید که از جذابیتهای تبلیغاتی استفاده نمایید.در مقام عمل،مخاطب اینگونه رفتارها،همه ی اقشار جامعه خواهد بود.یعنی شما همه اقشار جامعه را به مصرف بیشتر و بیشتر ترغیب می کنید که این خود باعث رواج تجمل گرایی و نوعی از اشرافیت خواهد شد که آسیبهای زیادی را به اجتماع وارد خواهد کرد: رقابت برای مصرف بیشتر و بهتر ،با نگاهی به بیلبورهای تبلیغاتی اطراف خود در شهرها و جاده ها،می توانیم گسترش این مفهوم را مشاهده نماییم!

5- " شکاف طبقاتی " : این عبارت،از مفاهیمی است که باید با دقت،به آن توجه کرد! شکاف طبقاتی که مهمترین مصداق آن شکاف درآمدی است،تا جایی محترم است که همه افراد جامعه از فرصتهای برابر، در دستیابی به موقعیتهای درآمدی بالاتر بهره مند باشند! اگر افرادی خاص با تکیه بر روابط خاص،ره صد ساله را یک شبه طی نمایند و دیگرانی باشند که ره یک شبه را صدساله طی کنند،این مصداق تام بی عدالتی است!

6- " تبعیض طبقاتی " : این عبارت معنایی دقیق تر از شکاف طبقاتی را داراست.به نوعی می توان گفت که تبعیض طبقاتی،یک گام پس از شکاف طبقاتی است.زمانی تبعیض طبقاتی به وجود می آید که تصمیم سازان یک کشور،فرصتها و موقعیتهای متفاوتی را برای طبقات درآمدی مختلف،ایجاد نمایند؛برای افراد مرفه،رستوران گردان با بستنی 250 دلاری را تهیه نمایند،اما افرادی که از درآمدهای نازلی برخوردارند،فقط بتوانند تصویر بستنی را در بوردها و یا صفحات اینترنتی مشاهده کنند! این همان تبعیض طبقاتی است که باید از خطر حضور و بروز آن در جامعه،هراسان باشیم!