وي از بني‌رياح، تيره‌اي از «يَربُوع»، از شعبه‌هاي قبيله «تَميم»، از عرب عدناني[1] و از بزرگان قبيله خود بود.[2] كه در بين راه مكه به كوفه جلوي راه حضرت را گرفت و آن حضرت را وادار كرد تا در سرزمين كربلا فرود آيد. در منابع تاريخي و رجالي، هيچ‌گونه آگاهي و نام و نشاني از او پيش از حادثة كربلا در دست نيست.
روز عاشورا حرّ از طرف عمرسعد فرماندهي نيروهاي قبايل بني‌تَميم و همدان را برعهده گرفت.[3] و اين حاكي از اعتماد كامل حكومت اموي به اوست، اما چنان كه همه مي‌دانيم وي به سپاه امام حسين پيوست و از گذشته توبه نمود و در راه خدا به شهادت رسيد.[4] و فاصله ميان دوزخ و بهشت را طي مدتي كوتاه، درنورديد و خود را از حضيض شقاوت به اوج قله سعادت رساند.
.[1] ر.ك: ابن‌حزم اندلسي، جمهرة‌انساب العرب، ص227.
[2]. سبط‌بن‌جوزي، تذكرة‌الخواص، ص251.
[3]. طبري، تاريخ الامم و الملوك، ج5، ص422؛ ابن‌اثير، الكامل في التاريخ، ج2، ص560.
[4]. ابن‌سعد، الطبقات الكبري الطبقه الخامسه، ج1، ص469؛ ابن‌اعثم، كتاب الفتوح، ج5، ص101-102.