پرورش روحی در سایه ارتباط با خالق هستی

خداوند می‏فرماید: «اَنَا جَلیسُ مَنْ ذَکَرَنی؛ من هم‏نشین کسی هستم که مرا یاد کند.»1یکیدیگر از آثار فردی نماز، پرورش و ایجاد قوت روحی است که در اثر ارتباط مداوم و مکرر با سرچشمه هستی ظاهر می‏شود. قرآن می‏فرماید: «وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِکْری فَإِنَّ لَهُ مَعیشَةً ضَنْکًا؛ و هرکس از ذکر و یاد من روی بتابد، پس زندگی سختی خواهد داشت». (طه: 124)

در آیه‏ای دیگر آمده‏است:

وَ مَنْ یَعْشُ عَنْ ذِکْرِ الرَّحْمنِ نُقَیِّضْ لَهُ شَیْطانًا فَهُوَ لَهُ قَرینٌ. (زخرف: 36)

اگر کسی از ذکر پروردگار رحمان سَر باز زند، شیطانی که هم‏نشین او باشد، بر او می‏گمارم.

همچنینخداوند می‏فرماید: «وَ مَنْ یَکُنِ الشَّیْطانُ لَهُ قَرینًا فَساءَ قَرینًا؛ و هرکس شیطان قرین او باشد، پس بد هم‏نشینی است». (نساء: 38)

دوری از ذکر حق، انسان را دچار بی‏هدفی و پوچی می‏کند؛ زیرا روح انسان به دلیل بُعد ملکوتی‏اش همیشه جویای اصل خویش است:

 هر کسی کو دور ماند از اصل خویش

باز جوید روزگار وصل خویش

 هم‏نشینانسانِ بریده از ذکر حق، شیطان و هم‏نشین انسان نمازگزار، حق‏تعالی است. هم‏نشینی با خدا خواسته فطری هر انسانی است و تنها کسانی آرامش دارند که مطلوب درون خویش را بیابند و او جز خالق هستی نیست.

«بهعرفان فطری انسان‏ها نظر می‏اندازیم و گوییم در فطرت و خلقت، انسان امکان ندارد به غیر کمال مطلق توجه کند و دل ببندد، همه جان‏ها و دل‏ها به سوی اویند و جز او نجویند و نخواهند جست و ثناخوان اویند و ثنای دیگری نتوانند کرد...».2

پی نوشت ها :

1. اصول کافى، ج 4، ص 255، ح 4.

2. ره عشق [نامه عرفانى حضرت امام خمینى رحمه‏الله]، ص 24.