کتاب مقتلي به زبان ترکي است که‏ «فضولي بغدادي‏» (م 932) آن را به رشته تحريرکشيد.اين کتاب در پي نگارش‏ «روضة الشهداء»، نخستين کتاب مقتل فارسي بود که به قلم‏ ملا حسين واعظ کاشفي (م 910) نوشته شده بود.[1] .

پی نوشتها :
[1] کيهان فرهنگي، سال 10 شماره 3، ص 30.

http://www.ashoora.ir

http://www.ashoora.ir

http://www.ashoora.ir

http://www.ashoora.ir

از جمله آداب زيارت سيد الشهدا «ع‏»، غسل زيارت است، بويژه از آب فرات که سبب ‏آمرزش گناهان است.امام صادق‏ «ع‏» فرمود: «من اغتسل بماء الفرات و زار قبر الحسين‏ «ع‏» کان کيوم ولدته امه صفرا من الذنوب...»[1] .
هر که با آب فرات غسل کند و قبر حسين‏ «ع‏» را زيارت کند، مثل روزي که از مادر متولد شده، از گناهان پاک مي‏شود.

پی نوشتها :
[1] بحار الانوار، ج 98، ص 143.
http://www.ashoora.ir                                                                                                    

اذن ورود، هم در آداب معاشرت اسلامي است، که انسان سر زده و بي اذن و اجازه وارد منزل و اتاق کسي نشود و قبلا اعلام کند، که به اين، استيذان و استيناس هم مي‏گويند و درآيات 28-26 سوره نور، مطرح شده است، و هم در آداب زيارت حرمهاي مطهر پيامبر وائمه و بقاع متبرکه، آمده است که بعنوان رعايت ادب نسبت به حريم اولياي خدا، متن‏خاص اذن دخول در آستانه ورود به حرم، خوانده شود.در متن اذن دخول به حرم رسول‏خدا (ص) آمده است: «اللهم اني وقفت علي باب بيت من بيوت نبيک و آل نبيک... باذن‏الله و اذن رسوله و اذن خلفائه و اذنکم صلوات الله عليکم اجمعين ادخل هذا البيت...»[1] خدايا! من بر درگاه يکي از خانه هاي پيامبرت و دودمانش ايستاده ام. به اذن خدا و پيامبر و جانشينانش و اذن شما وارد اين خانه مي شوم.

پی نوشتها :
[1] بحار الانوار، ج 97، ص 160.
http://www.ashoora.ir 

تشرف به ديدار امام معصوم‏ «ع‏» چه در حال حيات و چه پس از شهادت و هنگام ‏زيارت قبور ائمه‏ «ع‏» آدابي دارد که آن را از ديدارهاي معمولي جدا مي‏کند.رعايت ‏طهارت، ادب، متانت، توجه، حضور قلب از جمله اين آداب است.[1] زيارت قبر سيد الشهدا «ع‏» آداب ويژه‏تري دارد، از قبيل: نماز خواندن، حاجت ‏خواستن، بي آلايش وغمگين و غبار آلود، راه زيارت را پيمودن، پياده رفتن، غسل زيارت کردن، تکبير گفتن، وداع کردن.[2] شهيد ثاني در کتاب‏ «دروس‏»، چهارده آداب براي زيارت مي‏شمارد که‏ خلاصه آنها چنين است:
اول: غسل، پيش از ورود به حرم، با طهارت بودن و با لباس تميز و خشوع وارد شدن ‏دوم: بر آستانه حرم ايستادن، دعا خواندن و اذن ورود طلبيدن‏ سوم: کنار ضريح مطهر ايستادن و خود را به قبر نزديک ساختن ‏چهارم: رو به حرم و پشت به قبله ايستادن در حال زيارت، سپس صورت بر قبر نهادن‏ سپس به بالاي سر رفتن ‏پنجم: زيارتهاي وارده را خواندن و سلام گفتن‏ ششم: پس از زيارت، دو رکعت نماز خواندن ‏هفتم: پس از نماز، دعا کردن و اجت‏خواستن ‏هشتم: کنار ضريح مقداري قرآن خواندن و ثواب آن را هديه به امام کردن ‏نهم: در همه حال، حضور قلب داشتن و استغفار کردن از گناه‏ دهم: به نگهبانان و خادمان حرم احسان و احترام کردن‏ يازدهم: پس از باز گشت به خانه، دوباره به حرم و زيارت رفتن و در آخرين زيارت، دعاي وداع خواندن‏ دوازدهم: پس از زيارت، بهتر از قبل از زيارت بودن‏سيزدهم: بعد از تمام شدن زيارت، زود از حرم بيرون آمدن تا شوق، افزون‏تر شود، وهنگام خروج، عقب عقب بيرون آمدن ‏چهاردهم: صدقه دادن به نيازمندان آن شهر و آستانه، بويژه به تنگدستان از دودمان ‏رسول خدا احسان کردن.[3] .
رعايت اين آداب، قرب روحي و معنوي مي‏آورد و سازندگي زيارت را افزون ‏مي‏سازد و فلسفه تشريع زيارت نيز، همين بهره‏وري از معنويات مزارات اولياء خداست.[4] .

پی نوشتها :
[1] ر.ک: «بحار الانوار»، ج 97، ص 124.
[2] ر.ک: «بحار الانوار»، ج 98، ص 140 به بعد.
[3] همان، ج 97، ص 134.
[4] در اين زمينه ر.ک: «زيارت‏»، به قلم جواد محدثی، نشر سازمان حج و زيارت.
http://www.ashoora.ir 

در زيارت سيد الشهدا «ع‏»، مستحب است پس از تمام شدن آن، زاير بالاي سر قبر سيدالشهدا «ع‏» رفته زيارت وداع بخواند.متن آن و آدابش در کتب دعا و روايات آمده‏است[1] و متون مختلف و متنوعي دارد و از جمله محتويات آن خداحافظي با قبر امام و دعا براي توفيق زيارت مجدد است و اينکه آخرين بار نباشد: «اللهم لا تجعله آخر العهد منا ومنه...»، «اللهم صل علي محمد و آل محمد و لا تجعله آخر العهد من زيارتي ابن رسولک ‏و ارزقني زيارته ابدا ما ابقيتني...»

پی نوشتها :
[1] از جمله در بحار الانوار، ج 98، ص 203 و 208.
http://www.ashoora.ir 

يکي از زيارتهاي سيد الشهدا «ع‏» که آن حضرت را بعنوان وارث آدم، نوح، ابراهيم، موسي، عيسي، محمد، علي، فاطمه زهرا، خديجه کبري خطاب مي‏کند.زيارت وارث از امام صادق‏ «ع‏» روايت‏شده است.[1] و همراه آداب خاصي است و فضيلت بسيار دارد. «زيارت وارث به زائر مي‏آموزد که اسلام امامت، رسالت تاريخي اديان توحيدي را بردوش دارد و به همين دليل، خاتم الاديان و پيامبرش خاتم الانبياء است و در اينجاست که‏ معناي امامت را مي‏يابد.زائر در اين زيارت، رسالت همه پيامبران بزرگ تاريخ را بر دوش ‏امام حسين‏ «ع‏» مي‏يابد و چنين مي‏فهمد که گويي عاشورا نقطه اوج نبرد همه توحيد تاريخي با همه شرک تاريخي است‏»[2] .

پی نوشتها :
[1] مفاتيح الجنان، ص 427 به نقل از مصباح المتهجد، شيخ طوسي.
[2] چشمه خورشيد (مجموعه مقالات کنگره امام خميني و فرهنگ عاشورا)، ج 1، ص 97، مقاله‏ «ادبيات عاشورا».
http://www.ashoora.ir