اين مثل به شب‌هاي دشوار وغمناك اسيران كربلا اشاره دارد وبراي بيان شدت اندوه ودردناكي موقعيت‌ها ، به ويژه شب ها ، مورد استفاده قرار مي گيرد.

منبع :  http://www.kanoonparvaresh.com       

http://www.ashoora.ir

به قولي او همان «ابن‏عباس» از روايتگران معروف تاريخ عاشوراست.
از جمله کساني بود که پس از تصميم امام حسين عليه‏السلام براي رفتن به کوفه، تلاش مي‏کرد آن حضرت را از اين سفر بازدارد و بي‏وفايي کوفيان را يادآوري مي‏کرد و چون کلماتش در اراده‏ي امام تأثير نگذاشت، به شدت متأثر شد. از کساني بود که پيشاپيش از شهادت سيدالشهداء خبر داشت و روز عاشورا در مدينه بود و با ديدن خواب و تبديل مشکي که داشت به خون، از کشته شدن حسين عليه‏السلام باخبر شد. ابن‏عباس، پسر عموي اميرالمؤمنين و پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله و سلم بود و از چهره‏هاي بارز مفسران اسلام محسوب مي‏شد که تفسير را از حضرت علي عليه‏السلام، آموخته بود. مجالس ابن‏عباس، آميخته به بحثهاي قرآني بود. او از بزرگان اسلام بود، اما نسبت به مواضع سياسي او درباره‏ي عثمان و امويان و مسايل حکومت و خلافت، نظرهاي متناقضي ابراز شده است. به لحاظ علمي، به او «حبر امت» مي‏گفتند. او در اواخر عمر نابينا شده بود. در سال 68 هجري، در فتنه پسر زبير، در طائف درگذشت، در حالي که هفتاد سال عمر داشت و محمد حنفيه بر او نماز گزارد.

http://www.ashoora.ir

http://www.ashoora.ir

از کساني بود که در مکه، پس از آگاهي از عزم سيد الشهدا «ع‏» بر حرکت به سوي کوفه، نامه‏اي به امام نوشت و از او خواست که فريب نامه‏هاي عراقيان را نخورد.خودش نيز بايزيد بيعت نکرده بود.امام پس از خواندن نامه‏اش، براي او دعاي خير کرد و عواطفش را ستود.وي مردي اهل فضل و ديانت بود و از رسول خدا «ص‏» روايت مي‏کرد.دو سال‏ پس از هجرت به دنيا آمده بود تا زمان مرگ عثمان در مدينه بود.سپس ساکن مکه شد.در حادثه محاصره و سنگباران مکه، در سال 64 هجري در حال نماز در حجر اسماعيل کشته‏ شد.هنگام مرگ، شصت و دو سال داشت.[1] .


پی نوشتها :
[1] حياة الامام الحسين، ج 3، ص 24، تنقيح المقال، مامقاني، ج 3، ص 217.

http://www.ashoora.ir

وي همراه پسر عمويش در منزلگاه قصر مقاتل با امام حسين‏ «ع‏» ديدار کرد.امام او را به نصرت خويش فرا خواند، ليکن هم او و هم پسر عمويش بهانه آوردند که: پير مرديم و بدهکار و عيالمند، کالاهاي مردم نيز در دست ماست.نمي‏دانيم چه خواهد شد؟
مي‏ترسيم امانت مردم تباه شود!بدينگونه به امام، پاسخ سرد و رد دادند.حضرت نيز از آنان خواست که بروند، تا نداي ياري خواهي حضرت را در کربلا نشنوند، چون هر که‏ مظلوميت و تنهايي امام را ببيند و صدايش را بشنود اما پاسخ ندهد و ياري نکند، سزاوار است که خداوند او را در دوزخ افکند.[1] .

پی نوشتها :
[1] موسوعة کلمات الامام الحسين، ص 369، بحار الانوار، ج 45، ص 84.

http://www.ashoora.ir