در بازار رقابتی دنیای حاضر که سرمایه ها به سمت و سوی درآمدهای قابل قبول و تعیین شده سوق پیدا می کند؛ کشاورزی به دلیل استفاده از نهاده های طبیعی همچون زمین و آب و وابستگی به شرایط اقلیمی و نیز سهیم بودن در تولید ناخالص داخلی، تأمین اشتغال برای درصد بالایی از نیروی کار، تأمین مواد اولیه برای بخش صنعت و خدمات و از همه مهم تر تأمین امنیت غذایی کشور در این میان جایگاه ویژه ای به خود اختصاص داده است، این موضوع وظیفه خطیری را متوجه سیاستگذاران سرمایه گذاری در این بخش می نماید. به گونه ای که می باید منابع محدود بودجه عمومی و سرمایه های خصوصی را به بهترین نحو به سوی سرمایه گذاری در بخش کشاورزی هدایت کنند و این محقق نمی شود مگر با کاهش ریسک و مدیریت آن که یکی از ابزارهای مدیریت ریسک بیمه فعالیت کشاورزی است.

مقدمه

کشور ایران به دلیل موقعیت جغرافیایی که در کره زمین دارد؛ بر روی کمربند خشکسالی واقع شده است. نگاهی گذرا به تاریخ این سرزمین کهن تقریبا بروز خشکسالی را نه هر ساله بلکه در بیشتر سنوات محرز می کند.

گذشته از این ثلث بارندگی جهانی و تبخیر و تعرق سه برابر میانگین جهان گواه این موضوع است که کشاورزی در این کشور چهار فصل که هر نقطه آن از نظر آب و هوایی شرایطی ویژه دارد بسیار در معرض بلایای طبیعی غیرقابل پیش بینی است.

این نوشتار بر آن است تا نگاهی به موضوع مدیریت ریسک و اثرات آن در بخش کشاورزی و جذب سرمایه ها در این بخش داشته باشد.

چرا که بحث سرمایه گذاری بخش کشاورزی حدیث کهنی است که خود در گرو شناخت ویژگی های ریسک و بخش کشاورزی دارد که با وجود سهم ۱۳درصدی بخش کشاورزی در تولید ناخالص ملی سهم ۲۰درصدی در اشتغال و تأمین ۸۷درصد نیاز غذایی کشور هنوز به جایگاه واقعی خود که به عنوان مثال زیر کشت رفتن ۳۵ میلیون هکتار از اراضی مستعد کشور که در حال حاضر نیمی از آن (حدود ۱۸ میلیون هکتار) زیر کشت است. نرسیده است و همه در حالی است که سهم بخش کشاورزی در سرمایه گذاری ۵/۴درصد است.