باعنایت به مدیریت درمصرف سوخت وسایط نقلیه (برای استفاده بهینه ازسوختهای فسیلی درجهت کاهش آلایندگی ونیز کنترل ترافیک وهمچنین صرفه جوئی این ذخایر باارزش بمنظوراستفاده آیندگان)، تمایل روزافزون مردم به ویژه شهرنشینان به استفاده ازحمل ونقل عمومی . آن عده ازمالکان وسایط نقلیه عمومی که درجابجائی مسافران درروستاها اشتغال داشتند، فرصت را غنیمت شمرده( ودرجهت افزایش  درآمد خود ) به جابجائی مسافران درشهرها  اقدام می نمایند که موجب کاهش یکباره این وسایط نقلیه درروستاهاگردیده است.روستائیان کشورمان که تولید کنندگان محصولات  باارزش کشاورزی می باشند ودرصورت کاهش این تولیدات ، ضربات جبران ناپذیری بر اقتصاد کشاورزی وارد خواهد گردید.ازبابت حمل ونقل محصولات کشاورزی ونیز رفت وآمد به شهرهای مجاور روستاهای خود جهت تامین مایحتاج زندگی شان با مشکلات جدی دست به گریبان بوده وفرزندان دانش آموزونیزدانشجوی این روستائیان که جهت رفت وآمد به شهرها نیازمند وسایط نقلیه می باشند ، درصورت عدم اینگونه وسایط نقلیه قادربه ادامه تحصیل نبوده واگر چاره ای برای مشکل حمل ونقل ونیز جابجائی مسافران این روستائیان اندیشیده نشود، ممکن است ، اندک روستائیان بجامانده درروستا ها مجبور به مهاجرت به شهرها گشته وکشاورزی کشورمان با مشکلات عدیده و غیرقابل جبرانی مواجه گردد.اگر روستائیان قادر به تولید محصولات کشاورزی نباشند ، آنگاه بایستی جهت تهیه این محصولات کشاورزی نیازمند  دیگرکشورها بوده، که ضمن خروج قابل توجهی ارز ازکشور ، لطمات بسیارسنگینی نیز به اقتصاد کشورمان وارد خواهد آمد.بنا براین برای حل این معضل روستا نشینان کشورمان بایستی چاره جوئی نمود ، بهترین ومناسب ترین راهکار برای حل مشکل جابجائی مسافران درروستاه ونیزحمل ونقل محصولات کشاورزی آنان ، ایجاد شرکتهای تعاونی بمنظور حمل ونقل محصولات کشاورزی ونیز جابجائی مسافران دردورترین نقاط روستا ها می باشد. هنگامیکه روستائیان ازبابت رفت وآمد ونیزحمل ونقل محصولاتشان مشکلی را درپیش رو نداشته باشند ، ازتمایل آنان به مهاجرت درشهرها کاسته شده وضمن افزایش محصولات کشاورزی ، شاهد رونق وشکوفائی دراقتصاد کشاورزی کشورمان خواهیم گردید

هر چند من اقتصاددان نیستم اما اقتصاد را می فهمم. طبعاً می توان تفاوت بین کسانی که اقتصاد را می فهمند با آنان که مسلح و مجهز به علم اقتصاد و اصطلاحاً «اقتصاددان» هستند، تشخیص داد. به جرات می توانم بگویم اکثریت قریب به اتفاق مردم ایران اقتصاد را به خوبی می فهمند زیرا تورم و گرانی و بیکاری و... مسائلی نیستند که دور از دسترس و آگاهی باشند. ضمن آنکه جملگی هم می دانند که اگر کمری زیر بار گرانی و تورم روزافزون شکسته است این ناشی از وضعیت نامطلوب اقتصادی است و لاجرم در چنین وضعیتی این اقتصاددانان هستند که می توانند به خوبی علل و عوارض نامطلوب بودن اقتصاد را تجزیه و تحلیل کرده، راهکارهای مناسب و موثر ارائه کنند که صدالبته متولی و مجری برنامه ها و فرمول های اقتصادی هم دولت است که با عنوان و امکاناتی که دارد باید در جهت تغییر وضعیت اقتصادی از بد به خوب سعی و اهتمام لازم به عمل بیاورد. این مقدمه به این خاطر نگاشته شد که اگر به عنوان یکی از افراد جامعه در مورد یک مساله اقتصادی اظهارنظر می کنم ناشی از ارتباط مستقیم این مساله با حال و روز من و دیگر هموطنانم است. بنابراین می توانم امیدوار باشم که گوش شنوا برای شنیدن قصه اقتصادی من وجود داشته باشد و اما آنچه منظور نظر و نگارش است مساله تاکسیرانی و شرکت های تاکسیرانی و شهرداری از یک سو و موضوع واحدهای صنفی به نام آژانس های اتومبیل از سوی دیگر است.

1. برای جابجایی ارزان مسافرانی که به صورت گروهی سفر می کنند و در طول سفر ارتباط آنها با یکدیگر پرجاذبه است و همچنین برای حمل و نقل کالاهای نسبتاً حجیم و سنگین؛

2. برای سفرهای نسبتاً طولانی بین شهرها و همچنین سفرهای ارزان طولانی بین کشورهای یک قاره و قاره های متصل به هم، اما برای سفرهای درون شهری (بجز مترو در شهرهای بزرگ) و ارائه خدمات خانه به خانه کاربردی ندارد؛

3. برای ارائه خدمت حمل و نقلی در کشورها و مناطق وسیع و مسطح، اما در مناطق کوهستانی و تپه ماهور هزینه بهره برداری از آن فوق العاده افزایش می یابد؛

4. به دلیل تأسیسات ایمنی که در آن وجود دارد، در مقابل تغییرات جوی مانند برف و باران و بادهای شدید، کمتر از سایر شیوه های حمل و نقل آسیب پذیر بوده و احتمال بروز تصادفات در آن کمتر است.

حمل و نقل همگاني در کلان شهر تهران دغدغه اي است که همواره ذهن مسوولين شهر و حتي مسوولين نظام را به خود مشغول کرده است. اتوبوس هاي مملو از مسافر، واگن هاي مترو انبوه از جمعيت، صدها مسافر در انتظار تاکسي در معابر و تقاطع ها، وضعيتي است که همه روزه به شهروندان تهراني تحميل مي گردد.
 معضل ترافيک يک بحث کاملا تخصصي است و بايد با نگاه کارشناسي به آن نگريست. بدون شک در کلانشهر تهران فقط مي توان با راه اندازي سيستم هاي بزرگ حمل و نقل عمومي مشکل ترافيک را حل کرد. طبق مصوبات مجلس شوراي اسلامي از مجموع 75 درصد سهم حمل و نقل عمومي، 30 درصد براي مترو و 25 درصد براي اتوبوسراني در نظر گرفته شده که 20 درصد باقي مانده نيز شامل تاکسيراني و ساير وسايط نقليه عمومي مي شود.
شناسايي سيستم هاي مکمل براي کاهش بار ترافيک تهران و استفاده از تجربيات ساير کشورها توسط دولت، شوراهاي شهر مختلف و شهردارهاي متفاوت، آنها را به سوي وسايل حمل و نقل ديگر که داراي مزيت هاي جديد نسبت به وسايل قبلي در حل برخي مشکلات باشند، مي کشاند. از آن جمله مي توان به  مونوريلاشاره کرد که از سال 1382 و با پيشنهاد دکتر احمدي نژاد به عنوان شهردار تهران آغاز شد و قرار بود 18 ماهه حداقل پروژه مونوريل صادقيه تمام شود اما تا به حال از نظر عملياتي به دلايل مختلف هيچ کار قابل بحثي انجام نشده است.

در حمل و نقل لوله ای دو عنصر اساسی حمل و نقل یعنی راه و وسیله نقلیه در هم ادغام هستند و از طریق آنها معمولاً مواد مایع مانند نفت و گاز در مسیرهای دور و نزدیک جابجا می شود. تأسیسات و مستحدثات در این شیوه حمل و نقل شامل ایستگاههای مراقبت و نگاهداری و تقویت فشار حرکت ر مبدأ و مقصد و در طول مسیر حرکت است. از ویژگی های این شیوه حمل و نقل سهولت و استمرار حرکت و اتصال محل تولید به محل مصرف محموله هاست، اما چون احداث راه و وسیله نقلیه به سرمایه گذاری بالایی نیاز دارد باید در شرایط خاص و برای حمل محموله های ویژه به کار رود.