آیت الله سید محمد باقر موحد ابطحی نقل فرمودند كه همشیره حجه الاسلام و المسلمین آقای سید احمد روضاتی ( همسر آقا حسام الدین ) مریض بودند و احتیاج به عمل جراحی داشتند ، روز چهارشنبه ای قرار بود در تهران تحت عمل جراحی قرار بگیرند . دكتر گفته بود : چون روز جمعه من در تهران نیستم ، صلاح می دانم كه شما روز شنبه و یا یكشنبه بیایید كه من همان روز شما را عمل می كنم.

اینها به قم آمدند و در منزل ما بودند ، شب جمعه این خانم به حرم مشرف می شوند و التماس فراوان می كنند كه ای بی بی دو عالم شما می دانید برای زن بسیار سخت است كه خود را در اختیار جراح نامحرم قرار بدهد ، شما راضی نشوید من این مشقت روحی را تحمل كنم.

روز موعود به تهران رفتند دكتر بعد از معاینه مجدد گفت : شما اصلا احتیاج به عمل ندارید . و همان روز با خوشحالی برگشتند . با این كه دكترهای اصفهان و تهران ، از جمله خود همین دكتر ، متّفق القول بودند كه باید تحت عمل جراحی قرار بگیرد.(5)

دوست دانشمندم حضرت حجه الاسلام و المسلمین آقای حاج سید احسان الله سبزواری که از فضلای برجسته حوزه علمیه قم می باشد می فرمود : در سال 1414 هـ . که تولد یکی از فرزندان نزدیک بود

به حرم مطهر بی بی مشرف شدم و عرض کردم: برای تولد فرزندم سه چیز از شما می خواهم:

1. مقداری تربت حائر مقدس امام حسین علیه السلام

2.مقداری آب فرات

3.مقداری آب زمزم که هر سه را برای برداشتن کام فرزندم می خواستم که در روایات بر آنها تاکید فراوان شده است.

آیة الله حاج شیخ فرج الله هرسینی:

ایشان به سال 1371 هجری برای معالجه به تهران آمده، آنگاه برای استشفاء به قم و حرم مطهّر حضرت معصومه علیهاالسلام شرفیاب شده است. هنگامی كه مورد عنایت كریمه اهل بیت علیها السلام قرار گرفت، حوزه را برای اقامت خود انتخاب كرد و به درس و بحث پرداخت.

او در مجمع فضلا و طلاب می فرمود: «از روزی كه به قم آمده ام و به حرم اهل بیت علیهم السلام پناه آورده ام، روز به روز حالم بهتر شده، از آن كسالتی كه اطّبا از معالجه آن عاجز بودند، هیچ اثری در من باقی نمانده است.(3)

آیة الله سید محمدعلی روحانی:

در محضر پدر بزرگوارم، به دیدن یكی از مراجع رفته بودیم، نقل فرمودند: «در ایّامی كه از نجف اشرف به قم آمدم دستم به كلّی خالی بود و 15 ریال می بایست به «سورچی» بدهم و چیزی نداشتم. به حرم مطهّر مشرّف شدم و تحت الحنك عمامه ام را به ضریح بستم و به حضرت معصومه علیها السلام متوسّل شدم، همان روز مرحوم آیةالله حایری 50 ریال به من مرحمت كردند و رفع مشكل شد. (2)

آیة الله حاج شیخ عبدالله مجد فقیهی: در اوایل ورود ما به قم، صبیّه این جانب مریض شد و معالجات فراوان نتیجه نداد، تا سرانجام در بستر مرگ افتاد و امید ما از همه جا قطع شد. مقدمات دفن فراهم شد و من برای اجازه دفن به سراغ پزشك قانونی رفتم..

مرحوم محدث نورى نقل فرمودند: كه در بغداد مردى نصرانى به نام ((يعقوب)) مبتلا به مرض استسقاء بود كه از معالجه آن ناميد شده بودند و به طورى بدنش ضعيف شده بود كه توان راه رفتن نداشت. او مى گويد: مكرر از خدا مرگم را خواسته بودم تا آنكه در سال 1280 هـ.ق در عالم خواب سيد جليل القدر نورانى را ديدم كه كنار تختم ايستاده, و به من گفت: اگر شفا مى خواهى بايد به زيارت كاظمين بيايى.

مرحوم محدث قمى مى فرمايد از بعض اساتيد خود شنيدم كه:مرحوم ملاصدراى شيرازى به خاطر بعضى مشكلات از شيراز به قم مهاجرت فرمود و در قريه كهك اقامت نمود; آن حكيم فرزانه هرگاه مطالب علمى بر او مشكل مى شد به زيارت حضرت فاطمه معصومه مىآمد و با توسل به آن بزرگوار مشكلات علمى بر ايشان حل مى شد و از آن منبع فيض الهى مورد عنايت قرار گرفت.(فوائد الرضويه, ص 379, با تصرف)

حضرت آيت الله مكارم شيرازى ((دام ظله)) مى فرمايد: بعد از فروپاشى شوروى سابق و آزاد شدن جمهوريهاى مسلمان نشين (و از آن جمله جمهورى نخجوان) مردم شيعه نخجوان تقاضا كردند, كه عده اى از جوانان خود را به حوزه عليمه قم بفرستند تا براى تبليغ در آن منطقه تربيت شوند. مقدمات كار فراهم شد و استقبال عجيبى از اين امر به عمل آمد. از بين (سيصد نفر داوطلب) پنجاه نفرى كه معدل بالايى داشتند و جامعترين آنها بودند براى اعزام به حوزه علميه قم انتخاب شدند. در اين ميان جوانى - كه با داشتن معدل بالا, به سبب اشكالى كه در يكى از چشمانش وجود داشت انتخاب نشده بود - با اصرار فراوان پدر ايشان, مسوول مربوطه ناچاراز قبول ايشان شد, ولى هنگام فيلمبردارى از مراسم بدرقه از اين كاروان علمى,مسوول فيلمبردارى دوربين را روى چشم معيوب اين جوان متمركز كرده و تصوير برجسته اى از آن را به نمايش گذاشت. جوان با ديدن اين منظره بسيار ناراحت و دل شكسته مى شود.
 

آقاى شيخ عبد الله موسيانى نقل مى كند: كه ما عازم مشهد مقدس بوديم در حالى كه در آنجا به جهت جعيت زياد زوار, منزل به سختى پيدا مى شد. من با اطلاع از اين جهت به حرم حضرت معصومه عليها السلام مشرف شدم و خيلى خودمانى گفتم: بى بى جان ما عازم زيارت برادر شماييم, خودتان عنايتى بفرماييد. ما عازم مشهد شديم,ديديم منزل بسيار كمياب است نزديك حرم از تاكسى پياده شديم, ناگهان ديدم جوانى از داخل كوچه به طرف من آمد و به من گفت: منزل مى خواهيد؟ گفتم: بله, گفت دنبال من بيا با او رفتم مرا داخل خانه اش برد, اطاف بزرگ و خوبى را به ما داد, ما وقتى در آنجا مشغول جابجايى وسايل بوديم, خانم ايشان ما را براى نهار دعوت كرد, بعد از تشرف به حرم و زيارت و نماز, نهار را با آنها خورديم.
 

آقاى شيخ عبد الله موسيانى نقل كردند از حضرت آيت الله مرعشى نجفى: كه شب زمستانيى بود كه من دچار بى خوابى شدم; خواستم حرم بروم, ديدم بى موقع است, آمدم خوابيدم و دست خود را زير سرم گذاشتم كه اگر خوابم برد خواب نمانم, در عالم خواب ديدم خانمى وارد اطاق شد ((كه قيافه او را به خوبى ديدم ولى آن را توصيف نمى كنم)) به من فرمود: سيد شهاب! بلند شو و به حرم بو; عده اى از زوار من پشت در حرم از سرما هلاك مى شوند, آنها را نجات بده.