بر آر از آستين معرفت دست دعا اينجا
به چشم دل نظر كن بر حريم دختر موسى
مجو از خيل بيدر دان دواى درد بى درمان
صداى قدسيان بشنو كه مى آيد به گوش جان
بريز اشك نيازى در نمازستان بى خويشى
حريم يثرب و بطحاست گوئى مرقد پاكش
فضاى قدس، معراج حقيقت، بزم اَوْ اَدنى
بنامْ ايزد، كه خاك پاك او بوى نجف دارد
ترا پرواز خواهد داد تااوج خدا جوئى
بر آى از ظلمت هستى، كه خضر آمد به سر مستى
منم «مشفق» غبارى دامن افشان در هواى او

به آئين دگر بر آستان كبريا، اينجا
كه جان را مى دهد آيينه لطفش جلا، اينجا
اگردرمان دردخويش مى خواهى،بيااينجا
كه دردت را دوا اينجا، كه رنجت را شفا اينجا
بر آر ز سوز سينه درد آشنا اينجا
كه نور آذين بود چون ساحت اُمُّ القُرا اينجا
شب اَسرى، فروغ جاودان مصطفى اينجا
كه از او مى تراود عطر ِ جان ِ مرتضى اينجا
ز بام آشنائى، زاده خيرالنّسا اينجا
به بوى چشمه سار زندگى بخش ِ بقا اينجا
كه مى جويم رضاى او به تسليم و رضا اينجا

عروس كشور خورشيد شهر ما، اينجاست
خسته خوابگه اخترى كه هر شب و روز
محيط علم وفقاهت، حريم آل رسول
مزار چشم و چراغ ديار قم، كه به عجز
رفيعْ برج بلند اخترى كه گردون را
حقيقتى است كه يابد شرف مكان ز مكين
حريم فاطمه آنكو هزار موج خطر
حريم اُخْت ِ رضا، دخت ِ موسى ِ جعفر
ز دودمان ولايت ز خاندان رسول
يكى ز باب فقاهت، يكى ز باب ولا
بپاس حرمت معصومه مظهر عصمت
محلّ نشر قيام امامْ روح اللّه
مَطاف شب شكنان، قبله سحر خيزان
جوار بارگه رحمتى كه دامن را

بزرگ عاصمه عصمت اله اينجاست
كمر بخدمت او بسته مهر و ماه، اينجاست
نگر كه اهل نظر را دو پايگاه اينجاست
برد بسايه مهرش جهان پناه اينجاست
پى نظاره اش افتد ز سر كلاه، اينجاست
بر اين حقيقت اگر خواستى گواه،اينجاست
از اين محيط براند بيك نگاه، اينجاست
كه خلق را حرمش هست قبله گاه، اينجاست
بزرگ بانوى جاويد فرّ و جاه اينجاست
بسوى باغ جنان از دو باب راه اينجاست
ز هر گناه و خطا جاى انتباه اينجاست
حريم امن ِامامان عدلْ خواه اينجاست
گذرگه سحر و مشرق پگاه اينجاست
اميد رحمت او شويد از گناه، اينجاست

اين بارگاه قدس كه از عرش برتر است
پاكيزه گوهر صدف عصمت بتول
والا تبار خواهر سلطان دين رضا
عزّت نگر كه حرمت طوف حريم او
جنّات عدن اگر طلبى زين حرم در آى
هر سر بر آستان ملك پاسبان او
آيينه هاى بقعه آيين طراز او
در زير پاى زائر اين بارگاه قدس
اينجا نماز را به خشوع و ادب گزار
بس ساطع است نور نماز و دعاى خلق
آدم به امر تو ز نهانخانه عدم
جز آن كه سر ز عجز بساييم روى خاك
اى خالقى كه وصف جلال و جمال تو
يا رب به حق قافله سالار انبيإ
عقل نخست و صادر اول كه نام وى
يارب به حق سيّد و سالار اوليا
با اشك چشم، ابر كرم بر سر يتيم
يارب به حق «فاطمه» آن كوثرى كه او
خونى كه داد سرور آزادگان «حسين»
يارب به «مجتبى» كه شباب بهشت را
مسموم ز هر كين كه جگر پاره هاى او
يارب به خون شاه شهيدان كربلا
خونى كه دامن شفق از انعكاس آن
يارب به حقّ سيد سجّاد آن امام
در منتهاى اوج بلاغت صحيفه اش
يارب به علم حضرت باقر كه گاه موج
عطر نبى رسد به مشام از كلام او
يارب به صدق حضرت «صادق» كه تا ابد
اى واى من كه عارض گلگون او به زهر
يارب به حلم حضرت سلطان دين «رضا»
شاهى كه صدر مسند ارشاد، گاه بحث
يارب به حق جود امام نهم «جواد»
ابن الرّضا چو «عيسى» و «يحيى» به كودكى
يارب به حرمت «حسن» عسكرى كه او
عمرى به جرم عصمت و تقوى و زهد و علم
يارب به حق قائم بر حق امام عصر
نوح زمان و قطب جهان كز حريم غيب
يارب به حقّ عصمت «معصومه» كز شرف
كاين در به روى خلق دو عالم گشوده دار
خورشيد شعله اى ز شعاع رواق او
توفيق گفت و طبع «رياضى» چو گل شكفت
سال هزار و سيصد و هشتاد و نه بود

آرامگاه دختر موسى بن جعفر است
يعنى كه نور ديده زهراى اطهر است
فخر زنان عالم و خاتون محشر است
با حرمت طواف امامان برابر است
كاين آستان عرش نشان، هشتمين در است
ساييده شد بهشت برينش مقرّر است
روشنگر تشعشع خورشيد خاور است
گيسوى حور و يال ملك، مفرش در است
كاين فرش زير پاى تو، جبريل را پر است
با ساق عرش ساحت گيتى منوّر است
تا سر سراى منزل هستى مسافر است
از ما به پيشگاه خدايى چه در خور است
از عقل و فهم و وهم و گمان جمله برتر است
آن صدر كائنات كه آخر پيمبر است
زيب اذان و زيور محراب و منبر است
كز وجه او تجلّى اللّه اكبر است
با ابر تيغ، صاعقه يى بر ستمگر است
اُمُّ الائمه عصمت كبراى داور است
مرهون حسن تربيت و شير مادر است
در باغ خلد، سيد و سالار و سرور است
در طشت از شماره فزون تر ز اختر است
كآزرده حنجر از دم خونين خنجر است
همرنگ داغ در جگر لاله مضمر است
كز اُم و اَب تقارن سعد به اكبر است
گويى «زبور» ديگر و «داود» ديگر است
درياى بى كران پر از دُرّ و گوهر است
عطرى كه رشك مشك و عبيراست و عنبر است
چون آفتاب بر سر دين سايه گستر است
همچون شعار آل على، سبز منظر است
آن كز شرف، مدام نگهبان كشور است
عقل مجسّم آمد و علم مصوّر است
كز عشق، همچو مهر فلك، ذرّه پرور است
قطب و امام و مرشد و مولا و مهتر است
نقش نگين حلقه چندين مُعَسْكر است
در حلقه محاصره چند لشكر است
كانگشت او به گردش افلاك محور است
خلق خداى را به خداوند رهبر است
او را پدر امام و امامى برادر است
تا خاك ما به آب ولايش مخمّر است
تا نور او در آينه ها زيب و زيور است
آنجا كه آفتاب هم از ذَرّه كمتر است
سالى كه كار آينه كارى، ميسّر است

شهرها انگشترند و «قم» ، نگين
تربت قم، قبله عشق و وفاست
مرقد معصومه «ع» چشم شهر ما
دخترى از اهل بيت آفتاب
در حريمش مرغ دل پر مى زند
هر دلى اينجاست مجذوب حرم
اين حرم باشد ملائك را مطاف
ديده پاكان به قبرش دوخته
حوزه قم هاله اى بر گِرد آن
قم هميشه رفته راه مستقيم
شهر خون، شهر شرف، شهر جهاد
هركجا را هر چه سيرت داده اند
نقطه قاف قيامند اهل قم
اهل قم ز اوّل ولايت داشتند
اهل قم از ياوران «قائم» اند
دختر موسى بن جعفر «ع» را درود

قم، هماره حجّت روى زمين
شهر علم وشهر ايمان و صفاست
مهر او جانهاى ما را كهربا
وارث درّ حيا، گنج حجاب
هر گرفتار آمده، در مى زند
جان، اسير رشته جود وكرم
زائران را ارمغان، عشق و عفاف
عصمت و پاكى از آن آموخته
فقه و احكام خدا را مرزبان
بوده در مهد هدايتها مقيم
شهر فقه و حوزه، علم و اجتهاد
اهل قم را هم بصيرت داده اند
برق تيغ بى نيامند اهل قم
در دل و در ديده آيت داشتند
درقيام و پيشتازى دائمند
كز عناياتش تراويد اين سرود