خدایا مرا ببخش از این که :

غیبت کردم از دیگران بدی گفتم و خودم را نیک جلوه دادم ...

از این که به والدینم احترام نگذاشتم ....

از این که برای برتری خودم ، دیگران را خوار و سبک شمردم ...

از این که تعهدهایی را که با خدای خویش بستم ، شکستم ...

از این که از دیگران همواره عیب جویی و نکوهش کردم و

عیوب خویش را فراموش نمودم ...

از این که سخنانی را گفتم و بدان عمل نکردم ...

از این که برای مقابله با دشمنان به جای بینش مکتبی و عدالت خواهی ،

براساس خود خواهی قضاوت کردم ...

از این که دیگران را مسخره و تحقیر کردم تا اشتباهات خویش را

بپوشانم ...

از این که آگاهی و علوم خود را در اختیار دیگران قرار ندادم ...

از این که مانند جاسوسان خبر چین در اسرار خصوصی مردم

دخالت و تجسس کردم ...

از این که قول دادم ، اما خلاف عمل کردم ...

از این که برای پیاده کردن قوانین خداوند در جامعه سستی کردم ...

از این که گذشت شب و روز و حرکت هستی ، سبب رشد و

پندگیری من نشد ...

از این که شب خوابیدم بدون این که برای رفع مشکلات مسلمین

کوششی انجام دهم ...

از این که کارهایم را برای ریاست طلبی و شهرت طلبی انجام دادم ...

از این که در کارها تنها خودم را محور قرار دادم نه خدا را ...

از این که نسنجیده ، حساب نشده و با فکر سخن نگفتم ...

از این که گمان های بی مورد و نفاق افکن به دیگران بستم ...

از این که حاضر نشدم به خاطر آسایش دیگران خود را به زحمت

اندازم ...

از این که حلال و حرام دین خدا را دگرگون جلوه دادم ...

از این که چشمانم را از نگاه های فساد انگیز نپوشاندم ...

از این که با کسانی پیوند دوستی بسته ام که هنوز از روابط طاغوت

هجرت نکرده اند ...

از این که از انجام عمل حق خودداری کردم

به خاطر این که به ضرر خودم و پدر و مادر یا دوستانم بود ...

مناجاتی از شهید والامقام غلامحسین آقاملایی

چشمان شهدا به راهی است که از خود به یادگار گذاشته اند...

اما...

چشم ما به روزی است که با آنان روبه رو خواهیم شد.

دعایی...

تا که شرمنده نباشیم...

داشت می رفت٬ برای چندمین بار٬ همه آمده بودیم دم در...

بابا قرآن کوچکش را باز کرد٬ صورتش سرخ شد...

احمدرضا را دوباره بغل کرد و بوسید.

احمدرضا که رفت گفتیم چه آیه ای آمد؟

گفت: آیه ای بود که ابراهیم پسرش را می برد برای قربانی.

مکث کرد.

صورتش هنوز سرخ بود.

گفت: این بار آخر است...

----------------------------------------------

شادی روح شهید احمدرضا احدی صلوات

برف شدیدی می بارید . سوز سرما هم آدم رو کلافه می کرد.

توی جاده برا انجام کاری پیاده شدیم.

یادم رفت سوئیچ رو بردارم . یهو درهای ماشین قفل شد.

به خانومم گفتم سوئیچ یدک کجاست؟ گفت اونم توی ماشینه...

نمی دونستیم چیکار کنیم . توی اون سرما کسی هم نبود ازش کمک بگیریم.

هر کاری کردم درب ماشین باز نشد.

شیشه ی پر از  برف ماشین رو پاک کردم.

یهو چشمم افتاد به عکس شهید ابراهیم هادی که به سوئیچ ماشین آویزون بود.

به دلم افتاد از ایشون کمک بگیرم.

به شهید گفتم : شما بلدی چیکار کنی.

خودت کمکمون کن از این سرما نجات پیدا کنیم.

همینجور که با شهید حرف میزدم ٬ ناخودآگاه دسته کلید منزلم رو در آوردم.

اولین کلید رو انداختم روی قفل ماشین.

تا کلید رو چرخوندم ، درب ماشین باز شد.

خانومم گفت: چطور بازش کردی؟

گفتم با دسته کلید منزل!!!

خانومم پرسید: کدومش؟ مگه میشه؟

شروع کردم کلیدای منزل رو روی قفل امتحان کردن تا ببینم کدومش قفل رو

باز کرده با کمال تعجب دیدم هیچ کدوم از کلیدها توی قفل نمیره.

اونجا بود که فهمیدم عنایت شهید ابراهیم هادی شامل حالمون شده.

منبع: کتاب سلام بر ابراهیم

دنبال جسدش همه جزیره های اطراف رو گشتیم.

تا نزدیکی امارات هم رفتیم ، پیدایش نشد.

خودش می گفت خوبی دریا به اینه که نشونی از آدم باقی نمیذاره.

عملیات بود.

همه داشتند سوار قایق می شدند.

یکی از بچه ها که قبلا به دست کومله ها اسیر شده بود و

هنوز جای شکنجه رو بدنش بود...

سوار که شد گفت بریم انتقام بگیریم.

شهید باکری تا شنید پیادش کرد.

گفت : برای انتقام جایی نمیریم.

پشت میدون مین زمین گیر شدیم.

چند نفر داوطلب رفتند معبر باز کنند.

یکیشون 14 - 15 ساله بود. چند قدم که رفت برگشت.

فکر کردم ترسیده ...

پوتیناشو داد به یکی ، گفت تازه از تدارکات گرفتم حیفه ...

پابرهنه رفت و دیگه بر نگشت ...