بهش گفتیم:

چرا برنمی‌ گردی عقب

با این همه تركش هایی که توی تن ات داری؟

می‌ گفت: آدم برای این خرده‌ ریزها كه برنمی‌ گرده.

تركش باید اندازه لیوان باشه تا آدم خجالت نكشه بره عقب.

روی خاکریز نشسته بود، که یه خمپاره خورد بهش!!!

آخر سر هم با یكی از همین تركش‌ های لیوانی رفت.

عقب نه،

بهشت...

حاجی این پسره خیلی شیطونه ها ...

می ترسم با شیطنت هاش شب عملیات کار دستمون بده !!!

نترس سید.

شب عملیات شد ...

سید احساس کرد، پاش به سیم تله مین برخورد کرده،

ولی چون دید خبری نشد سینه خیز به راهش ادامه داد.

صبح عملیات سید دید خبری از اون بچه نیست !!!

برگشت تا ببینه دوباره پسرک کجا جا مونده.

پیکر مطهره پسرک را سوخته وسط میدان مین دید

تازه یادش آمد، دیشب پاهاش به سیم تله مین منور گیرکرده بود

و این پسرک بود که بخاطر لو نرفتن عملیات روی مین خوابید.

نگاه ها همه بر روی پرده سینما بود.

فیلم شروع شد، تصویری از سقف یک اتاق بود.

دو دقیقه بعد همچنان سقف اتاق… سه، چهار، پنج…

هشت دقیقه اول فیلم فقط سقف اتاق!

صدای همه در آمد...

اغلب حاضران سینما را ترک کردند!

ناگهان دوربین حرکت کرد

و آمد پایین و به جانباز قطع نخاع خوابیده روى تخت رسید.

در آخر زیرنویس شد؛

این تنها ۸ دقیقه از زندگى این جانباز بود…!!!

برا تهیه مهمات عملیات باید حاج احمد رو می دیدم

رفتیم اتاقش اما حاجی اونجا نبود

یکی از بچه ها گفت: فکر کنم بدونم کجاست!

ما رو برد سمت دستشویی ها، دیدم حاج احمد اونجاست

داشت در نهایت تواضع دستشویی ها رو تمیز می کرد

خواستیم سطل آب رو ازش بگیریم که نذاشت و گفت:

فرمانده در زمان جنگ برادر بزرگتره

و در بقیه مواقع کوچکتر از همه

خاطره ای از سردار بی نشان شهید حاج احمد متوسلیان

جثه‌ ریزی‌ داشت‌ و خوش‌ سیما بود و خوش‌ مَشرَب‌.

فقط‌ یک‌ کمی‌ بیشتر از بقیه‌ شوخی‌ می‌ کرد.

نه‌ اینکه‌ مایه‌ تمسخر دیگران‌ شود،

که‌ اصلاً این‌ حرف ها توی‌ جبهه‌ معنا نداشت‌.

سعی‌ می‌ کرد دل‌ مؤمنان‌ خدا را شادکند.

از روزی‌ که‌ آمد، اتفاقات‌ عجیبی‌ در اردوگاه‌ تخریب‌ افتاد.

لباس های‌ نیروها که‌ خاکی‌ بود و در کنار ساکهای شان‌ افتاده بود،

شبانه‌ شسته‌ می‌ شد

و صبح‌ روی‌ طناب‌ وسط‌ اردوگاه‌ خشک‌ شده‌ بود.

ظرف‌ غذای‌ بچه‌ها هردو، سه‌ تا دسته‌،

نیمه‌ های‌ شب‌ خود به‌ خود شسته‌ می‌ شد.

هر پوتینی‌ که‌ شب‌ بیرون‌ از چادر می‌ ماند،

صبح‌ واکس‌ خورده‌ و برّاق‌ جلوی‌ چادر قرار داشت‌...

او که‌ از همه‌ کوچکتر و شوختر بود،

وقتی‌ این‌ اتفاقات‌ جالب‌ را می‌ دید، می‌ خندید و می‌ گفت‌:

" بابا این‌ کیه‌ که‌ شب ها زورو بازی‌ در می‌ آره‌

و لباس‌ بچه‌ ها و ظرف‌ غذا را می‌ شوره‌؟"

و گاهی‌ هم می‌ گفت‌:

"آقای‌ زورو، لطف‌ کنه‌ و امشب‌ لباس های‌ منم‌ بشوره‌

و پوتین هام‌ رو هم‌ واکس‌ بزنه‌."

بعد از عملیات‌، وقتی‌ "علی‌ قزلباش‌" شهید شد،

یکی‌ از بچه‌ها با گریه‌ گفت‌:

" بچه‌ها یادتونه‌ چقدر قزلباش‌ زوروی‌ گردان‌ رو مسخره‌ می‌ کرد؟

زورو خودش‌ بود و به‌ من‌ قسم‌ داده‌ بود که‌ به‌ کسی‌ نگم‌."

چند روز بعد عملیات دیدمش

هرجا می رفت یه کاغذ و خودکار باهاش بود

از یکی پرسیدم: چشه این بچه؟

گفت: توی عملیات گوش هاش آسیب دیده

اونقدر آر پی جی زده که دیگه نمی شنوه

باید براش بنویسی تا بفهمه

گردان امام حسین علیه السلام توی محاصره دشمن قرار گرفته بود

دست مشهدی عباد فرمانده گردان هم قطع شده بود

اما با همون حالت ایستاد و مردانه می جنگید

مشهدی عباد به عقب بیسیم زد وگفت:

سلام من رو به امام برسونید بگید:

مشهده عباد و نیرو هایش  حسین وار  جنگیدند

و حسین وار شهید شدند 

جنازه مشهدی عباد برنگشت؛

توی وصیت نامه اش نوشته شده بود:

ای کاش وقتی شهید شدم جسم منو پیدا نکنند.