سال 1365 در گيلان غرب، جبهه تاجيک بودم.

پيرمردى بود با حدود 70 سال سن.

وقتى به او مى گفتيم حالا وقت استراحت شماست

لااقل چند روز برويد مرخصى مى گفت: اگر برگردم مى ترسم قبولم نكنند.

چيزى نگذشت كه نامه اى از خانواده اش به دستش رسيد

كه پسرش سخت مريض است و در بيمارستان بسترى است.

با اصرار برادران يک هفته مرخصى گرفت و رفت اما بعد از 24 ساعت آمد.

گفت: به برادرزنم سپرده ام به كارش رسيدگى كند.

بعدها در سنگر كمين در كنار خودم تير مستقيم خورد و به شهادت رسيد.

بدانید که من از دانشگاه امام حسین علیه السلام فارغ التحصیل شدم

و مدرک خود را از دست مبارک آقا گرفتم.

کلاس، کلاس عشق بود ...

درس، درس شهادت ...

تخته سیاه، گستره وسیع جبهه حق علیه باطل ...

گچ ها خون ...

و قلم ها اسلحه مان بود.

شهید ناصرالدین باغانی

اندازه پسر خودم بود، سیزده چهارده ساله،

وسط عملیات یک دفعه نشست

گفتم: حالا چه وقته استراحته بچه؟

گفت: بند پوتینم شل شده، می بندم راه می افتم.

نشست ولی بلند نشد.

هر دو پایش تیر خورده بود

اما برای روحیه ما چیزی نگفته بود.

فرمانده ها شلوغ مى كردند، سر به سرش مى گذاشتند. باز ساكت بود.

كاظمى گفت: حاجى! حالا همين جا صبحونه مونو مى خوريم،

يه ساعتى مى خوابيم، بعد هم هر كسى كار خودش.

گفت: من بايد برم خط. با بچه هاى مهندسى قرار گذاشته ام.

زاهدى بلند شد رفت بيرون. سوار ماشين حاج حسين شد.

برد فرو كردش تو گِل. چهار چرخ ماشين تو گِل بود.

گفت: حالا اگه مى تونى برو!

لب خندش از روى صورتش پاک شد.

بى حرف، رفت سوار شد، دنده عقب گرفت، ماشين از توى گل درآمد، رفت.

خاطره ای از زندگی شهید حاج حسین خرازی

دلیل غربتشان اهل خاک بودن ماست

نه بی مزار شدن آن ها، نه بی پلاکی ها

به آسمان که رسیدند رو به ما گفتند

زمین چقدر حقیر است آی خاکی ها