انس با نماز(1)
انس با نماز(1)
![]()
هيچ وسيله ای مستحكمتر و دائمی تر از نماز براى ارتباط ميان انسان با خدا نيست. مبتدىترین انسانها رابطه ی خود را با خدا به وسيله نماز آغاز مى كنند و برجسته ترين اولياى خدا نيز بهشت خلوت انس خود با محبوب را در نماز مى جويند1.....
ادامه مطلب
نماز و عبادت با نشاط و شادابی
نماز و عبادت با نشاط و شادابی
![]()
میبایست نمازگزار وقتی و ساعتی را به نماز اختصاص بدهد که فارغ از همه چیز باشد به گونه ای که دارای نشاط و شادابی و تازگی باشد و هرگز در زمان خستگیو کسالت و بی حالی نماز و عبادت را بر خود تکلیف نکن در قرآن آمده«در حال مستی به نماز نزدیک نشوید»[1] که در برخی روایات مستی را به کسالت تفسیر کرده اند.[2]امامحسن عسکری ـ علیه السّلام ـ می فرماید: هنگامی که قلوب نشاط و بهجت دارند به آنها امانت بسپارید و وقتی که گریزان اند آنها را واگذارید»[3]
پی نوشت ها
[۱۴]- 1سوره نساء، آیه ۴۳.
[۱۵] - 2آداب الصلوه، ص ۲۴.
[۱۶] - 3بحارالانوار، ج۷۵، ص ۳۷۷، کتاب االروضه, باب ۲۹، حدیث ۳.
ادامه مطلب
شرکت در نماز جماعت و بهره مندی از ثواب شب زنده داری
شرکت در نماز جماعت و بهره مندی از ثواب شب زنده داری
![]()
پیامبرخدا (صلی الله علیه وآله و سلم) فرمود: «هر کس نماز مغرب و عشا و صبح را با جماعت در مسجد بخواند، گویا تمام شب را شب زنده داری نموده است».(1)
پی نوشت:
1- وسائل الشیعه، ج 5، ص 378، ح 10710.
ادامه مطلب
جوانمردی و بلند همتی با شرکت در نماز جماعت:
جوانمردی و بلند همتی با شرکت در نماز جماعت:
![]()
امامعلی (علیه السلام) فرمود: «مروّه الحضر قرائه القرآن و مجالسه العلماء و النظر فی الفقه و المحافظه علی الصلاه فی الجماعات؛ جوانمردی در حضور در وطن، قرآن خواندن، همنشینی با علما، نگریستن در احکام دین و مواظبت بر نمازخواندن در جماعت هاست».(1)
با استفاده از این حدیث شریف به این نکته پی می بریم که: انسان به طور یقین با انس و الفت برقرار کردن با قرآن و آشنا شدن با معارف بلند آن در عرصه های مختلف و با حضور در محضر اندیشمندانو با استفاده از خرمن فیض وجود آنها و در رأس همه، با برقراری ارتباط با خدا که در نماز- به ویژه نماز جماعت- جلوه گر است، روحیه بخشندگی و بلند همتی خود را تقویت کرده و در نتیجه در طریق خوشبختی خود و دیگران قدم برداشته و به کار دیگران اهتمام می ورزد.
پی نوشت:
1- بحار الانوار، ج 85، ص 10، ح 14؛ خصال، شیخ صدوق، ج 1، ص 28.
ادامه مطلب
