سیاستهای حمایتی کشاورزی
در حال حاضر دولتهای اکثر کشورهای صنعتی از نوعی سیاستهای حمایتی کشاورزی یا یارانهها استفاده میکنند. معمولاً چنین یارانههایی با هدف تسریع توسعه اقتصاد ملی، کمک به کشاورزان فقیر یا روستایی یا افزایش استقلال غذایی و انرژی ملی صورت میگیرد. احتمالاً یکی از مقبولترین و موجهترین دلایل برای ارایه یارانهها، تضمین تولیدات داخلی در زمان بروز منازعات سیاسی یا بیثباتی میباشد. روشهای بکارگیری چنین سیاستهایی در کشورهای مختلف کاملاً متنوع میباشد، اما هدف تمام آنها، تنظیم و تغییر بازار در راستای کمک به افزایش درآمدهای فردی و ملی میباشد.
در بعضی موارد، حداقل قیمت محصولات تولیدی کشاورزان توسط دولت ضمانت و بیمه میشود. چنانچه کشاورزان به دلایلی نظیر افزایش غیر مترقبه تولید، مجبور شوند محصولات خود را با قیمتی کمتر به فروش برسانند، دولت موظف به پرداخت نقدی تفاوت قیمت از پیش تعیین شده و قیمت بازار میباشد. بنابراین همیشه کشاورزان، فارغ از مسائل مربوط به تقاضای بازار، ضمانتی با حداقل قیمت نسبت به تولیدات خود دارند. همچنین ممکن است قیمت داخلی محصولات کشاورزی بدون در نظر گرفتن قیمت بازار بینالمللی و به شکل قرار دادی و دلخواه تثبیت شود و دولتها تفاوت قیمت بازار بینالمللی و بازار داخلی را از مصرفکنندگان دریافت کنند. به چنین روشی، معادل یارانه مصرف کننده (consumer subsidy equivalent) گفته میشود و اثر آن بر شهروندان فقیر شدیدتر از شهروندان ثروتمند میباشد. از آنجا که درصد بیشتری از درآمد یک شهروند فقیر صرف غذا میشود (شهروندان ثروتمند مازاد درآمد خود را صرف تفریح، رفاه و ... میکنند)، هرگونه افزایش قیمت مواد غذایی تأثیر شدیدتری بر بودجه اقتصادی خانوادههای فقیر خواهد داشت.
ادامه مطلب...
ادامه مطلب