بسیاری از حرفهای تلخ اجتماعی را می توان با زبان هنر بیان کرد ، اما وقتی این هنر آمیخته با طنز باشد ، شاید تاثیرگذاریش دو چندان شود.

 به گزارش بانکی دات آی آر ، بحران اقتصادی با تمام مشکلاتی که برای مردم ایجاد کرده ، باعث شده است تا هنرمندان با بهره گیری از خلاقیت و طبع هنری و طنز خود کاریکاتورهایی خلق کنند که نشاندهنده ی اوج بحران و شاید دلایل بروز آن باشد.

ادامه مطلب...

 سیستم انتخاباتی اکثریت نسبی (first past the post voting system: سیستمی که در آن نسبت آرای رقبای انتخاباتی با یکدیگر مقایسه شده و هرکدام که نسبت به دیگران آرای بیشتر داشته باشد، برنده شناخته می شود.

در این سیستم مهم نیست که برنده چند درصد کل آرا را به خود اختصاص داده است.م) قرار است باعث شود که حزبی که بیشترین رای را به دست آورده اکثریت واضحی از صندلی های پارلمان را به دست بیاورد تا نیازی به معامله های خاص برای تعیین اینکه چه کسی می تواند نخست وزیر شود، وجود نداشته باشد. تا پیش از انتخابات ۶ مه سال جاری، تنها یک بار پس از جنگ جهانی و در فوریه سال ۱۹۴۷ برنده قاطعی به دست نیامده بود. اما حتی همان بار هم لزومی به تشکیل دولت ائتلافی دیده نشد. شش ماه بعد، انتخابات دیگری برگزار شد و حزب کارگر که قبلا دولت اقلیت را تشکیل داده بود به اکثریت ضعیفی دست یافت.

بنابراین، هنگامی که دیوید کامرون، رهبر حزب با بیشترین کرسی و آرا، تصمیم گرفت با لیبرال دموکرات ها ائتلاف کند بسیاری متعجب شدند. انتظار بر آن بود که دولت اقلیت تشکیل شود و انتخابات دیگری در راه باشد. نکته قابل توجه تر این که حزب محافظه کار حاضر شده برای تامین همکاری با لیبرال دموکرات ها، با خواسته آنها برای برگزاری رفراندوم تغییر سیستم انتخاباتی به نحوی که احتمال روی کار آمدن یک پارلمان معلق (hung parliament به وضعیتی گفته می شود که در آن هیچ یک از احزاب نتوانند اکثریت کرسی های مجلس را تصاحب کنند.م) افزایش یابد، موافقت کند.

اما چرا آقای کامرون کوتاه آمد و با این خواسته موافقت کرد؟ برای درک بهتر تحولات انگلستان باید به این نکته توجه کرد که ایجاد پارلمان معلق در ششم مه اتفاقی نبود، بلکه می توان آن را نتیجه تغییرات بلندمدت در نقشه سیاسی بریتانیا دانست؛ تغییراتی که توان سیستم انتخاباتی اکثریت نسبی را در مقایسه با گذشته کاهش داده است.

ادامه مطلب...

آن ها معتقدند تامین مالی این برنامه ها منجر به افزایش بیشتر مالیات ها شده و افزایش حق بیمه را به همراه خواهد داشت. در هر دو مورد حق با آنها است، از این رو کاخ سفید با توجه به نزدیک بودن زمان رای گیری در کنگره، توجیه گرانی را به منظور دفاع از این طرح بسیج کرده است. در حالی که همگان بر بعد قانونی این طرح متمرکز شدند، در نظر دارم تا به این طرح از منظر «ارائه خدمات عمومی» نظری داشته و تک تک ادعاها و استدلال های این توجیه گران را به چالش بکشم.

ادعای نخست در باب این طرح: «برنامه جدید درمانی می تواند عاری از هرگونه هزینه ای بوده و حتی صرفه جویی به همراه داشته باشد». این پیام اصلی مقاله دو تن از مشاوران کاخ سفید – پیتر ارزگ و نانسی دیپارله در روزنامه واشنگتن پست بود که اخیرا منتشر شد. آن ها در این مقاله چنین ادعا نمودند «این طرح بیش از هر چیزی از حمایت جناب رییس جمهور برخوردار است و در این راستا اصلاح بیمه بهداشتی حتی ۱۰ سنت هم بر کسری بودجه نخواهد افزود». بله درست است که دفتر بودجه کنگره تخمین زده است که اجرای طرح اصلاح شده اوباما طی یک دهه کسری بودجه را تا مرز ۱۱۸ میلیارد دلار خواهد کاست؛ اما همان گونه که نماینده جمهوری خواه پل ریان در اجلاس برنامه سلامت در کاخ سفید نشان داد، توجیه گران کاخ سفید با ترفندهایی خاص به نوعی با اعداد بازی نموده، مغلطه می کنند؛ توجیه آن ها مثل این است که بگوییم برای ۶ سال کسب منفعت تا یک دهه مالیات اضافی بپردازیم.

ادامه مطلب...

 علی رغم تأکیدات مکرر در مکرر رهبر فرزانه انقلاب اسلامی، مبنی بر مبارزه بی امان با فساد و مفسدان اقتصادی و رانت خواران، متأسفانه برخی اوقات حکایت مبارزه با فساد اقتصادی در این سامان شبیه همان قصه معروف کتاب مثنوی معنوی مولانا می شود که دلاک خالکوب برای کشیدن نقش شیر بر تن پهلوان جوان و خام از هر کجای شیر شروع می کرد به سوزن فرو بردن، می گفت: «حالا نمی شود شیر بی دم ترسیم کنی تا سرانجام استاد به اینجا رسید که:

شیر بی یال و دم اشکم که دید

این چنین شیری خدا هم نافرید

و این حکایت حال کسانی است که صادقانه پای در میدان مبارزه با مفسدان اقتصادی نهاده اند. اینان چشم به کلام و افعال رهبری ساده زیست دارند که با صراحت فرموده اند، اگر از بنده و یا وابستگان بنده هم خطایی دیدید بدون ملاحظه برخورد کنید. در شرایطی که به تحقیق عموم رؤسای جمهور و رؤسای کشورهای مختلف حتی شرط کناره گیری خود را، مسکوت ماندن پرونده فسادهای اقتصادی خود و اطرافیانشان اعلام می کنند و مگر ندیدیم بوریس یلتسین را و ده ها چهره دیگر... که با پول های غارت کرده به گوشه ای از دنیا پناه بردند.

در چنین شرایطی به نظر می رسد حجت بر دولت عدالت طلب تمام شده باشد، تا بدون ملاحظه به سراغ مفسدان اقتصادی برود. بی تردید فساد اقتصادی پیش از هر جایی در محل تجمع پول ویروس وار، شروع به رشد می کند، به ویژه بانک هایی که با شعبات اندک (فقط در مراکز استان ها و مناطق آزاد) با هدف حمایت از صادرکنندگان کالاهای ایرانی به وجود آمده اند، اما در عمل، به منبع وام های کلان برخی از چهره های بانفوذ تبدیل شده اند.

ادامه مطلب...

 بالاخره تغییر اتفاق افتاد! دو هفته پیش و در جریان مبارزات انتخاباتی، سخنان دیوید کامرون و نیک کلگ در مورد گسست از گذشته بسیار مبهم به نظر می رسید.

در آن وضعیت متصلب و غیرعادی، به نظر نمی رسید که آنها بتوانند وعده های خود را عملی کنند، اما این دو اکنون به عنوان نخست وزیر محافظه کار و معاون لیبرال دموکرات، اولین دولت ائتلافی بریتانیا پس از سال ۱۹۴۵ را تشکیل داده اند.

پس از آنکه انتخابات عمومی ششم ژانویه به یک پارلمان معلق (hung parliament: به وضعیتی گفته می شود که در آن هیچ یک از احزاب نتوانند اکثریت کرسی های مجلس را تصاحب کنند.م) انجامید، ایجاد شدن گونه ای همکاری بین سیاستمدارانی که تا قبل از این رقیب یکدیگر بودند، محتمل به نظر رسید. سرانجام با وجود تلاش های بلندپروازانه گوردون براون برای ایجاد ائتلافی به رهبری حزب کارگر و با وجود استعفای وی از نخست وزیری در تاریخ ۱۱ مه، توری ها به عنوان بزرگ ترین حزب بریتانیا توانستند دولت جدید را تشکیل دهند.

در ابتدا تشکیل دولت ائتلافی محافظه کار لیبرال دموکرات بعید به نظر می رسید. اما بالاخره پس از روزها مذاکره و چانه زنی، حزب محافظه کار و حزب لیبرال دموکرات با هم معامله کردند. در نتیجه این معامله، حزب آقای کلگ توانست ۵ کرسی کابینه و تعداد قابل توجهی مقام دولتی عالی رتبه (junior minister که وزرایی هستند که عضو کابینه به شمار نمی روند و اغلب ریاست هیچ وزارتخانه ای را بر عهده ندارند.م) را اختیار کند.

ادامه مطلب...